บทที่ 28 : อย่าทำอะไรจางอี้เฟิงนะ!

กายเนื้อของกงกงเริ่มเหี่ยวแห้งลงเล็กน้อย ความชุ่มชื่นของผิวพรรณราวกับขาดมอยเจอร์ไรเซอร์และครีมบำรุง อีกทั้งยังขาวซีดลงประหนึ่งเพิ่งผ่านการฉีดกลูต้าในคลีนิคเสริมความงามมาก็มิปาน! แกมิได้สวยขึ้นแต่โทรมสุด ๆ ชนิดที่ใครเห็นก็ว่าตายแหง ๆ แล้วกงกงก็ต้องอยู่ในรูปลักษณ์นี้ต่อไปจนกว่าข้อมูลทั้งหมดจะถูกสูบเข้าไปในกระแสจิตขององค์เง็กเซียน ฝ่ามืออรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ถึงจะคืนอิสระภาพของหัวกบาลกลับคืนมาให้

.

"ฟุบ~!"

.

ใช้เวลาราว 1 จู้เซียงก็เแล้วเสร็จ ร่างอันอิดโรยถูกปล่อยพ้นฝ่ามือ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงใบหน้าล้มคะมำทิ่มดินสิ้นสภาพ เคราะห์ดีที่ยังมีทหารโอสถราว 2 - 3 นายปรี่เข้ามาดูอาการของเทพตำหนักหลวง ด้วยความสัตย์จริงกงกงคิดว่าตนเหมือนเสียซิงตอนอายุ 14 ! รูตูดมิเท่าไหร่แต่ภายในหัวนี่ขาวโพลนราวกับมิมีอะไรเหลือ! มันโล่งไปหมด! แล้วก็เหนื่อยชิบหายทั้ง ๆ ที่ท่วงท่าร่างกายก็ออกจะคล้ายกับการคุกเข่าโม๊คควยให้ผู้ชายที่ตนชอบ

.

ความทรงจำก็เหมือนห้วงชลธาร มันคือกระแสธารที่กว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด สายน้ำมิอาจไหลย้อนกลับฉันใดความทรงจำย่อมเติมเต็มโถมทับไปเบื้องหน้าฉันนั้น หากแต่เคล็ดวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) กลับทำในสิ่งที่ฝืนธรรมชาติ! วิชานี้มิได้ลบความทรงจำแต่กลับทำให้กระแสพลังไหลสลับทิศ เรื่องราวทั้งชีวิตของกงกงจึงไหลบ่าเข้าสู่สายตาองค์เง็กเซียนดุจทะเลคลั่ง!

.

กลายเป็นความบอบช้ำทั้งทางกายและจิตใจอย่างที่เห็น สภาวะเช่นนี้ห่างจากวิกลจริตเพียงแค่คืบ! และขนาดกงกงเป็นถึงเทพผู้เฝ้าตำหนักหลวงเจ้าตัวยังอาการหนักถึงเพียงนี้ นับประสาอะไรกับมนุษย์โลกธรรมดาอย่างจางอี้เฟิง แม้ชายหนุ่มจะพยายามหลบเลี่ยงสายตาเพื่อความอยู่รอด แต่ก็มิอาจต้านทานอานุภาพแห่งการอยากรู้ขององค์ประมุขสวรรค์ได้

.

"มา! เจ้ามนุษย์! ข้าขอดูหน่อยซิว่าในหัวเจ้ามีอะไร?!"

.

"ผะ.. ผะ.. ผมด้วยเหรอครับ! นี่ผมต้องเป็นแบบเดียวกับท่านกงกงงั้นเหรอ?!"

.

"ฟุบ~!"

.

เพียงเง็กเซียนสยายนิ้วมือทั้ง 5 ให้แผ่ออก มวลกระโหลกของนักบอลหนุ่มก็ลอยพุ่งจากแถวเคารพด้านหลังสุดบินตรงเข้ามาใส่อุ้งมือของพระองค์เลย! ขาที่ใช้เตะบอลแทบจะขวิดพื้น! มีการต่อต้านอย่างสุดกำลังจนปรากฏเป็นรอยครูดของปลายเท้าที่จิกใส่ผิวดินเป็นแนวยาว!

.

เทพหลายองค์ที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับอุทานลั่น มิหนำซ้ำยังซุบซิบนินทาว่าประมุขสวรรค์ทำรุนแรงเกินกว่าเหตุ จางอี้เฟิงคือผู้มีพระคุณของที่นี่เจอแบบนี้เข้าไปเขาอาจจะมิรอดก็ได้ มนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ปราณวิญญาณจะทนพิษการกดขี่ของวิชาเซียนระดับสูงได้เช่นไร บางทีพระองค์ก็บ้าอำนาจเกินไป การเป็นเทพที่มีฤทธิ์มากดูจะรังแกกันเกินไปแล้ว

.

แต่ทว่า!

.

"กึก! , กึก! , กึก! , กึก! "

เสียงฝ่ามืออรหันต์เสียดสีกับหนังศรีษะจนร้อนระอุ!

.

"เดี๋ยวนะ! สิ่งนี้คืออะไรกัน?!"

เง็กเซียนตกใจจนแทบเสียอาการ สีหน้าของพระองค์เริ่มไม่ปกติ

.

แม้จะเริ่มมีออร่าสีเขียวไหลหลากออกมาจากศรีษะของจางอี้เฟิงแล้ว แต่พวกมันกลับกลายสภาพเป็นกลุ่มควันและลอยฟุ้งอยู่เหนือหลังมือของเง็กเซียนฮ่องเต้ หาได้ซึมซับเข้าไปในฝ่ามือเหมือนกรณีเทพกงกงไม่!

.

"นะ.. นี่เจ้าเป็นตัวอะไรกัน?! ไยในสมองเจ้าถึงมีแต่ความว่างเปล่าเยี่ยงนี้?! ข้ามิเข้าใจ! เรื่องนี้มีบางสิ่งมิถูกต้อง!"

ความร้อนเริ่มทวีความรุนแรง เมื่อผสมรวมกับกลุ่มควันที่อยู่รายรอบเห็นทีอาจจะถึงขั้นลุกไหม้!

.

จักรพรรดิสวรรค์จึงจำใจที่จะต้องปลดวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ออกก่อนเป็นการชั่วคราว แกหอบแฮ่ก ๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทั้งยังตกใจจนหน้าถอดสี ต่อให้มีปู่ซืออี้เป็นมือขวาอยู่ข้าง ๆ ยังไงซะงานนี้ก็คงให้คำปรึกษาใด ๆ มิได้อยู่ดี จางอี้เฟิงแปลกประหลาดเกินไป เขามีเคล็ดวิชาที่ใช้เท้าในการขับเคลื่อน , มีทักษะในการปลุกใจมิหวั่นไหวแม้มีภัยตรงหน้า , แถมยังป้องกันประสาทสัมผัสทั้ง 5 จากเคล็ดวิชาของเง็กเซียนฮ่องเต้ได้อีก นี่มันเหนือความเป็นมนุษย์ธรรมดาเกินไปแล้ว

.

และในระหว่างพักเหนื่อยความลับส่วนหนึ่งของเคล็ดวิชาความทรงจำก็ถูกเฉลย นั่นก็คือเจ้านี่กลืนกินตบะบำเพ็ญของผู้ใช้งานเป็นจำนวนมาก การพักแต่ละทีถึงต้องกินเวลานานเป็นพิเศษ และนั่นก็ทำให้เทพสงครามอู่เสิ่นหลายองค์ถึงบางอ้อ! ว่าทำไมท่านเง็กเซียนถึงมิใช้วิชานี้กับทหารส่งสาส์นของเทียนซิ่งจงผู้นั้นเมื่อคราวโน้น ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย หากแต่จางอี้เฟิงกับเทียนซิ่งจงก็มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกันอยู่ และบังเอิญว่าท่านเง็กเซียนเองก็กำลังคิดถึงจุดนี้อยู่พอดี

.

"พวกเจ้ามีความลับที่ปิดบังข้าเหมือนกัน หากแต่ทหารผู้นั้นเลือกที่จะปลิดชีพตนเองเพื่อเก็บทุกอย่างไว้กับตัว มิเหมือนเจ้า! เพราะข้าจะมิให้เจ้าพูดสักคำแต่ข้าจะส่องเข้าไปดูด้วยตนเอง!"

.

ว่าแล้วขวดหยกสำหรับใส่ยาลูกกลอนใบหนึ่งก็ถูกควักออกมาจากชายเสื้อ ภายในบรรจุเม็ดยาจวี้หลิงตัน (聚灵丹) อันมีสรรพคุณในการฟื้นฟูพลังวิญญาณให้กลับคืนมาครบถ้วน ท่านเง็กเซียนไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลาแกกลืนยาลงคอไปราว 3 เม็ดได้ และนั่นก็ทำให้วิชาย้อนวัฏจักรของแกกลับมาผงาดขึ้นอีกครั้ง!

.

"ฮึ่ย! , ย๊ากกกกก! , ยาดี ๆ ! ข้าพร้อมจะลองอีกหนแล้ว! มาเล๊ยยยเจ้ามนุษย์!"

.

"หมับ!"

ศรีษะของนักบอลหนุ่มโดนดูดเข้าไปอยู่ใต้อาณัติของฝ่ามืออีกครั้ง ภายใต้การสลบไสลมิได้สติเนื้อตัวของจางอี้เฟิงนุ่มนิ่มราวกับตุ๊กตายาง สาบานได้ว่าเขามิได้เล่นลูกไม้อะไรใส่ท่านเง็กเซียนเลย เขาก็อยู่ของเขาดี ๆ มีก็แต่องค์เทพสูงสุดเท่านั้นแหละที่เสียกิริยาไปเองแล้วก็คิดเองเออเองไปซะทุกเรื่อง

.

"เอาล่ะได้การณ์แล้ว! ข้าเริ่มเห็นภาพลาง ๆ จากบางสิ่งในหัวเขาแล้ว"

ท่านเง็กเซียนพูดกับตัวเองในใจ

.

"ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนของโลกมนุษย์? ทุ่งหญ้าสีเขียวสำหรับเลี้ยงสัตว์งั้นรึ? , อืม..ยาจวี้หลิงตัน (聚灵丹) นี่ก็วิเศษเสียจริง เพียงมิกี่เม็ดก็ทำให้ข้าทะลุจุดตันจนใช้วิชาได้เต็มศักยภาพ แล้วก็เห็นภาพที่ชัดถึงเพียงนี้"

.

"อ๊ะ! นั่นเจ้ารึเจ้ามนุษย์? ไหนขอข้าฟังบทสนทนาในความทรงจำของเจ้าหน่อย!"

.

โดยหารู้ไม่ว่าหากขยายภาพที่ว่าลงไปใกล้ ๆ ก็จะพบว่าไอ้สิ่งที่เง็กเซียนว่าเห็นน่ะ! แท้ที่จริงมันก็คือภาพของตัวแกเอง! เพราะฉะนั้นจากที่คิดว่าจะไปย้อนดูอดีตของคนอื่นเขา ไป ๆ มา ๆ ดันกลายเป็นองค์เง็กเซียนเสียเองที่ถูกดูดเข้ามาในมิติมายาของจางอี้เฟิงโดยมิรู้ตัว!