บทที่ 32 : แคว้นตะวันเพลิง

หลังท่านเง็กเซียนนำสัมปัชชัญญะออกมาสู่โลกภายนอกได้แกก็ถึงกับโล่งอก ยาจวี้หลิงตัน (聚灵丹) เม็ดยาลูกกลอนสำหรับฟื้นพลังปราณถูกควักออกมาจากแขนเสื้ออีกครั้ง ก่อนที่มันจะเปล่งแสงทอประกายอยู่ครู่สั้นแล้วก็หายวับไปในทันใด! หลังพระองค์ตระหนักขึ้นได้ว่าได้ทานยานี้เกิน 3 เม็ดต่อวันซึ่งเลยจุดตันมาแล้ว กับสถานการณ์ที่เป็นอยู่องค์ท่านเลยทำได้แค่ต้องพักสถานเดียว สีหน้าซีดเซียวเม็ดเหงื่อแตกซ่านโดยมิต้องถามยังไงแกก็ต้องกลับตำหนักหวงหือลี่ (黄花梨) ในแคว้นสวรรค์ทองคำ (จินเชวี่ยเทียนฉาว 金阙天朝) เป็นการด่วน!

.

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , ท่านปู่ซืออี้ข้าฝากซักถามมนุษย์ผู้นี้แทนข้าด้วย เห็นทีข้าคงต้องกลับไปพักที่ตำหนักก่อน บางทีข้าน่าจะฝืนใช้พลังปราณวิญญาณเยอะเกินไป แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ "

.

"แค๊ก! , แค๊ก! , แค๊ก! , แค๊ก!"

.

พูดยังมิครบประโยคดีเหล่าหทารโอสถก็กรูกันเข้ามาดูอาการประมุขสวรรค์อย่างเร่งรีบ เช่นกันกับปู่ซืออี้ที่แทบจะต้องโผลเข้ามาสอดแขนคล้องประคององค์เง็กเซียนเอาไว้มิให้เซล้ม

.

"ข้าทราบแล้วขอรับ! ท่านเง็กเซียนเองก็พักสักนิดก่อนเถิด สิ่งแรกเลยคือท่านต้องปล่อยมือออกจากหัวของคนแซ่จางผู้นี้ก่อน เขาเองก็มิอยู่ในสภาพที่จะตอบคำถามใด ๆ ได้แล้วล่ะขอรับ"

ปู่ซืออี้ตอบห้วนพลางทอดสายตาลงมองเบื้องล่าง

.

อันเป็นภาพของจางอี้เฟิงที่หน้าขาวซีดราวกับตุ๊กตายางฟอกสี สภาพเขามิต่างจากเทพกงกง (共工) ที่โดนกระทำไปก่อนหน้า แม้สุดท้ายจะทำให้เง็กเซียนฮ่องเต้ถึงกับเสียทรง แต่ตาเขาก็ยังลอยในหัวเขาขาวโพลนไปหมดอย่าว่าแต่ถามคำถามใด ๆ เลย แค่ขยับขากรรไกรให้อ้าปากได้ก็เต็มกลืนแล้ว

.

ชั่วยามนี้เลยกลายเป็นว่าทุกคนจำเป็นจะต้องได้รับการรักษา เง็กเซียนฮ่องเต้หนึ่ง , เทพสงครามอู่เสิ่นประจำแคว้นเซียนแสงจันทร์ผู้ขาดครึ่งท่อนสอง , เหล่าองครักษ์ประตูเทวา (天门守卫) สาม , สี่เทพกงกง LGBT แห่งตำหนักหลวง , หรือแม้กระทั่งจางอี้เฟิงมนุษย์นักบอลจากมิติโลกาก็ล้วนแต่ต้องพัก พวกเขาอยู่ในสภาพที่บอบช้ำเกินทน การจะมาซักไซ้หาความอะไรกันในห้วงยามนี้จึงดูผิดกาลเทศะไปมาก

.

ปู่ซืออี้รู้ซึ้งถึงความเหมาะสมนี้ดีกว่าใคร หลังท่านเง็กเซียนใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายปฐมจิตวาร์ปกลับตำหนักไป แกก็ได้สานต่อราชโองการดังกล่าวโดยมีบัญชาให้เหล่าคณะผู้เสียสละได้เข้ารับการรักษาเป็นอันดับแรก แกสั่งให้ทหารสวรรค์เลิกมากพิธีพอกันทีกับการคุกเข่าเคารพ

.

"เอาล่ะทุกคนลุกขึ้นได้ไม่ต้องมากพิธี! ประเดี๋ยวข้าจะสับเปลี่ยนกำลังพลหลังจากนี้เล็กน้อย บัดนี้แคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) จำเป็นจะต้องให้กองเทวาบูรณะ (天修司) ลงสู่พื้นที่ หน่วยช่างสวรรค์จำเป็นจะต้องเร่งเข้ามาตรวจสอบความเสียหายเพื่อการบูรณะซ่อมแซม แดนเซียนของเราถูกแผ้วถางไปมากเหลือเกิน"

.

"ส่วนผู้บาดเจ็บที่เหลือข้าจะให้พวกเจ้าย้ายไปรักษาตัวยังแคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) ดินแดนฝั่งบูรพาทิศที่ห่างจากจุดนี้ไปราว 500 ลี้ หอเทียนอี (天医殿) ของพวกเขาเพียบพร้อมกว่า โรงโอสถของที่นั่นมีเครื่องไม้เครื่องมือครบครัน ไว้พวกเจ้าดีขึ้นข้าถึงจะเข้าไปซักไซ้เอาความอีกที พวกเจ้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้าหรือไม่?"

.

ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับใด ๆ มองแค่ใบหน้าก็เหมือนจะได้คำตอบแล้วว่า เทพทุกองค์ไม่เหลือแรงแม้แต่จะขยับหัว ม้วนคัมภีร์อัคราวิสุทธิ์ของปู่ซืออี้ก็เลยต้องถูกม้วนเก็บไปพลางก่อน แกเร่งป่ายปัดฝ่ามือสร้างเป็นมุทรากระบี่เปล่งแสงออกจากปลายนิ้ว พลางตวัดขึ้นลงสลับกันฉึบเดียว! บรรดาทหารสวรรค์ผ่านศึกก็กลายสภาพเป็นดวงปฐมจิต! สีสันละลานตาราวกับลูกกวาดเพราะระดับบำเพ็ญของแต่ละองค์ไม่เท่ากัน รู้ตัวอีกทีดวงปฐมจิตกว่าร้อยดวงตรงนี้ก็วาร์ปขึ้นฟากฟ้า พุ่งตรงสู่แคว้นตะวันเพลิงเอี่ยนหยางเซิ่งอวี่ (炎阳圣域) ไปเป็นที่เรียบร้อย

.

แดนสวรรค์เซียนเหยามีแคว้นหลัก ๆ ทั้งหมด 11 แคว้น แคว้นสุ่ยกั๋ว (水國) ดินแดนแห่งสายน้ำที่ปัจจุบันไม่เหลือน้ำสักหยด และกลายเป็นแหล่งพำนักถาวรกึ่งฐานที่มั่นของพวกเทียนซิ่งจง แคว้นสวรรค์ทองคำ (金阙天朝) ที่นี่เพียบพร้อมไปด้วยความเลิศหรูเลอค่า ส่วนราชการสำคัญ เส้นสายการบังคับบัญชา ตำหนักหลวงแหล่งพำนักขององค์เทพระดับสูงล้วนอยู่ที่นี่ หากที่นี่พังสวรรค์ก็ถึงคราวล่มสลาย

.

แคว้นชายแดน (玄关天境) ด่านป้องกันที่เคยถูกขนานนามว่าแดนสวรรค์ประตูอาถรรพ์ บัดนี้ก็อย่างที่รู้กันว่าได้ถูกเทียนซิ่งจงยึดครองไว้สิ้นแล้ว ส่วนแคว้นที่เพิ่งเสร็จศึกลงไปเมื่อครู่ก็คือแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) สภาพก็อย่างที่เห็น! เพราะถึงแม้จะขับไล่ข้าศึกผู้รุกรานออกไปได้สิ้น แต่ความวอดวายเสียหายก็เหนือคณานับ มันแทบจะมิเหลือเค้าโครงของดินแดน ทุกอย่างโล่งเตียนราบพนาสูญ การรั้งอยู่ที่นี่จึงเหมือนเป็นการเพิ่มพูนภาระให้แก่กองเทวาบูรณะ (天修司) เสียมากกว่า

.

ยังยืนยันมิได้ว่าพวกเทียนซิ่งจงจะบุกมาอีกหรือไม่ หนนี้พวกมันพ่ายแพ้แต่ดูสิ่งที่แคว้นเซียนแสงจันทร์ได้รับก็ได้แต่อนิจจา เผิน ๆ กองซากศพของผู้มีชัยยังจะสุมกองได้สูงกว่าผู้ปราชัยเสียอีก! สาธารณูปโภคล่มสลายครั้นจะให้แคว้นนี้รักษาใครมากมายก็คงเป็นไปมิได้ ปู่ซืออี้ก็เลยคิดจะนำทุกคนไปฝากไว้ที่แคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) แทน

.

เอี่ยนหยางเซิ่งอวี่ (炎阳圣域) คือแคว้นสำคัญลำดับที่ 4 แห่งสรวงสวรรค์ ดินแดนแห่งนี้อยู่ใกล้กับแคว้นเซียนแสงจันทร์มากที่สุดเมื่อเทียบกับแคว้นอื่น ๆ มีความอัศจรรย์อันเป็นเอกลักษณ์คือ เทพทุกองค์ที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นนักบำเพ็ญที่ฝึกเคล็ดวิชาธาตุหยาง วิชาลำแสง , วิชาแผ่ความร้อน , วิชาผนึกตะวัน ฯลฯ สถานที่แห่งนี้ยังขึ้นชื่อลือชาเรื่องการหลอมอาวุธเวทย์ "หุบเขาเพลิงสุริยัน" คือหนึ่งในใต้หล้า! ว่ากันว่าเปลวร้อนจากหุบเหวแห่งนี้เปรียบดั่งเตาหลอมที่เผาแผ่นฟ้าได้ทั้งผืน

.

อีกทั้งศาสตร์ทางการแพทย์ก็เต็มไปด้วยความพิสดาร หยินคือเยือกเย็นหยางคือความร้อน การขับพิษด้วยเวทย์อัคคี การสมานแผลด้วยผงไฟอัสนีก็แสนจะขึ้นชื่อ แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นหาใช่วัตถุประสงค์หลักไม่! แคว้นตะวันเพลิง (炎阳圣域) ยังมีสิ่งที่น่าสนใจอีกเต็มไปหมด เช่นเดียวกันกับแคว้นต่าง ๆ บนสวรรค์อีก 10 กว่าแห่งที่ยังมิถูกกล่าวถึง

.

ณ ตอนนี้ปู่ซืออี้ก็แค่อยากให้ทุกคนรอด ผู้อาวุโสคิดแต่เพียงว่าที่ไหนที่ใกล้ที่สุดและที่ไหนน่าจะปลอดภัยสำหรับพวกจางอี้เฟิง แกก็เลือกที่จะส่งพวกเขาไปที่นั่น ซึ่งก็ได้แต่หวังว่าพวกเทียนซิ่งจงจะไม่รีบออกมาซ้ำ พวกมันน่าจะให้โอกาสชาวสวรรค์ได้ตั้งตัวบ้าง แล้วก็อย่าให้ถึงขั้นที่ต้องออกมาเตะบอลใส่กันในสนามที่มีแต่เปลวเพลิงเลย!