ตอนที่ 6

ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวไร้ญาติสุดแสนลำบาก เงินทองที่เก็บกำร่อยหรอไปหลังคลอด เพราะไม่มีสวัสดิการใดๆ มาอุดหนุน สามเดือนแรกไม่ได้ทำงาน ป๋องแป้งไม่มีเงินพอที่จะอัลตราซาวด์ดูเพศลูกด้วยซ้ำ นั่นยิ่งทำให้ตื่นเต้นที่เธอได้ลูกชาย และหนูน้อยหน้าตาถอดแบบพ่อชัดเจนแม้ยังเป็นทารก

ป๋องแป้งตั้งชื่อลูกชายว่าน้องริว  ลูกที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ กลายเป็นแก้วตาดวงใจ ได้รู้ซึ้งถึงหัวอกของคนเป็นแม่ว่ารักลูกสุดหัวใจเป็นเช่นไร วาดฝันถึงวันที่เขาโตเป็นผู้ใหญ่มีอนาคตที่ดี และเธอต้องรีบสร้างด้วยการหาเงินไว้เป็นทุนการศึกษาให้ลูก

แต่ช่วงเวลานี้ราวกับทุกอย่างซ้ำเติมเธอ ทำงานประจำก็ดูแลลูกไม่ได้ ลงทุนขายของก็ขายไม่ดีและขาดทุน ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง เจ้าของห้องเห็นใจให้อยู่ฟรี แต่พอนานวันเข้าก็ต้องใจดำไล่เธอออก  บางทีต้องย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ เพื่อหาแหล่งทำมาหากินใหม่

หมู่บ้านโป่งแป๋ หมู่บ้านที่อยู่ห่างจากถนนทางหลวงไม่มาก มีผู้อาศัยเพียงกว่าสองร้อยกว่าหลังคาเรือน ส่วนใหญ่บ้านแต่ละหลังจะอยู่ห่างกันหลายร้อยเมตร และมีที่เป็นชุมชนริมแม่น้ำ ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสลับซับซ้อนและมีน้ำตก อากาศหนาวสุดๆ ในฤดูหนาว ถึงคราฤดูฝนก็จะมีฝนตกชุก ส่วนหน้าร้อนอุณ-ภูมิไม่ถึงกับร้อนจัด เพราะรายล้อมไปด้วยแมกไม้อุดมสมบูรณ์

อาชีพหลักของชาวบ้านคือเกษตรกรรม หาของป่าและค้าขาย แต่มีบ้างเหมือนกันที่นักท่องเที่ยวหลงเข้ามาหาที่พักในช่วงฤดูหนาว

บ้านพักตากอากาศที่นี่มีเจ้าเดี๋ยว คือโฮมสเตย์ป๋าวรรธน์ และยังมีร้านป๋าวรรธน์คาราโอเกะ อาณาจักรป๋าวรรธน์อยู่ห่างจากชุมชนพอสมควร บ

ถ้าไม่ใช่ช่วงไฮซีซั่น กิจการของป๋าก็ขับเคลื่อนโดยชุมชน เด็กหนุ่มและเหล่าผู้ชายที่พอจะมีเงินกินเที่ยว มักจะให้ความเกรงใจป๋ามาใช้บริการ จิ๊จ๊ะกับสาวเสิร์ฟแต่พอดีไม่มีลวนลาม

เหตุผลที่คนรักและนับถือป๋าวรรธน์ ก็เพราะเขาสร้างความเจริญให้กับชุมชน หมู่บ้านแห่งนี้พัฒนาขึ้นได้ก็ด้วยป๋าวรรธน์ชายวัยสี่สิบสองปี ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงกำยำ เขาเป็นผู้บุกเบิกเจ้าแรกทุกอย่าง เป็นขวัญใจของคนทั้งหมู่บ้าน

เขาสร้างบารมีชอบช่วยเหลือคน แล้วยังปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยมิตรภาพ ทวงหนี้โหดบ้างกับพวกไม่จ่ายหนี้แล้วยังกินหรูอยู่สบาย แต่ถ้าเป็นพ่อค้าแม่ค้าทั่วไปที่ลำบาก ขอผัดผ่อนบ้างก็ไม่ได้ว่าอะไร

พื้นเพของวรรธน์เป็นชาวกรุงเทพฯ เป็นลูกชายคนเล็กมีพี่ชายสองคนทั้งสองปัจจุบันเป็นนักธุรกิจมีบริษัทของตัวเอง  ส่วนสาเหตุที่เขาอยากมาใช้ชีวิตที่นี่ เกี่ยวเนื่องจากตอนอายุสิบห้าปี เขามาเที่ยวกับครอบครัวที่ไร่แห่งหนึ่ง เป็นลักษณะสถานที่ตากอากาศ มีม้าบริการนำเที่ยว

เพราะความอยากขี่ม้า จึงขอให้คนเลี้ยงม้าสอน ไม่นึกเลยว่าเจ้าม้าจะพยศ พาวิ่งเตลิดไปไกลก่อนที่จะตกหลังม้าบาดเจ็บอย่างหนัก

ช่วงรักษาตัวที่โรงพยาบาลวรรธน์ได้เจอเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันชื่อฝ้าย ฝ้ายเองมาเฝ้าคุณยายที่รักษาตัวที่โรงพยาบาลเดียวกัน และคอยเอาขนมมาฝากเขาเป็นประจำ ทำให้เกิดความผูกพันธ์กันและเขาคิดถึงเธอโดยตลอด

หลังเรียนจบวรรธน์ได้กลับมาจังหวัดนี้ ในวัยที่เป็นผู้ใหญ่แค่ต้องการพบฝ้ายอีกครั้ง เธอเป็นสาวสะพรั่งกำลังเนื้อหอมชายหนุ่มมากมายเทียวไล้เทียวขื่อ แต่ไม่มีหนุ่มไหนได้หัวใจเธอนอกจากวรรธน์

การพบเจออีกคราต่างฝ่ายต่างตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ทั้งที่จำกันไม่ได้ด้วยซ้ำ วรรธน์แต่งงานในเวลาอันรวดเร็วแม้ทางบ้านไม่เห็นด้วยนักเพราะหลังแต่งเขาต้องการมาใช้ชีวิตในชนบท

หลังครองรักกันเพียงแค่สองปี เมียรักก็มาจากไปตลอดกาล ตอนที่เขาอายุเพียงยี่สิบห้าปี จนถึงตอนนี้อายุสี่สิบสองแล้ว ยังไม่ยอมมีภรรยาใหม่ ทั้งที่หน้าตาหล่อเหลาไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะสาวน้อยสาวใหญ่ต่างก็อยากจะได้เขาทั้งนั้น บางคนยอมให้ป๋าจับกินฟรีหวังมัดใจ แต่ทุกคนก็ได้เงินตอบแทนแลกกับการไม่ผูกมัด

"อะไรนะ! พวกมึงบอกว่ามีซุ้มยาดองเปิดเป็นอาทิตย์แล้วงั้นเหรอ พวกมึงปล่อยมันเปิดมาได้ยังไงตั้งหลายวัน มิน่าลูกค้าที่เคยมากินเหล้าร้านเราหายไปตั้งหลายคน"

ถึงวรรธน์จะมีน้ำใจ แต่จะไม่ยอมให้ใครมาเปิดร้านเหล้าแข่งกับร้านป๋าวรรธน์คาราโอเกะเด็ดขาด

น้ำเสียงตะคอกถามอย่างมีน้ำโหของป๋าวรรธน์ ทำเอาไอ้จ้อยกับไอ้เขินถึงกับกลัวตัวสั่น เพราะเวลาป๋าโกรธมากๆ บางครั้งก็ประเคนแข้งให้พวกเขา

"จะ จ้อยบอกมันแล้วจ้ะ ว่าป๋าไม่ให้ใครเปิดร้านขายเหล้า แต่มันบอกว่าไม่กลัว"

ลูกน้องรูปร่างผอมตัวเล็ก รายงานกล้าๆ กลัวๆ ทีแรกคิดว่าจะจัดการได้ แต่เจ้าของร้านเหล้าปั่นไม่เกรงกลัวอิทธิพลป๋าของพวกเขาเลย

"แล้วมึงทำไมไม่พังร้านมันวะ? "

ทั้งสองได้แต่ทำหน้าแหย เพราะบอกไม่ได้ว่าทำไม่ลง เป็นยังไงต้องลองให้ป๋าได้ไปเห็นเอง คนมาเปิดร้านมันน่ากลัวขนาดนั้นหรือไงลูกน้องของเขาถึงยอมล่าถอยแบบนี้ การจะเป็นผู้มีอิทธิพลได้ นอกจากใจดีต้องมีไม้แข็งด้วย เห็นทีงานนี้ต้องลุยเองแล้วสิ

"ไอ้เขินเอารถออก กูจะไปจัดการมันเอง"

ลูกน้องทั้งสองกุลีกุจอไปที่รถหลังได้รับคำสั่ง ใบหน้าคมเคร่งเครียด เพราะปกติไม่ชอบมีปัญหากับชาวบ้านเท่าไหร่ จ้อยกับเขินพาป๋าวรรธน์มาที่บ้านพักหลังหนึ่ง ในเนื้อที่ของคุณศรีจันทร์ภรรยาหม้ายของอดีตนักการเมืองท้องถิ่น ทำเลร้านใกล้ชุมชน

บรรยากาศอยู่บนเนินไม่สูงมากลมพัดเย็นสบาย แล้วยังมองเป็นทิวเขาสลับซับซ้อนรอบทิศ ด้านหน้าเปิดเป็นร้านอาหารตามสั่ง มีโต๊ะเครื่องปั่นเหล้า และซุ้มยาดองไม้ไผ่อยู่ข้างๆ

โต๊ะบริการมีสี่โต๊ะเท่านั้นเอง แต่ลูกค้าผู้ชายเต็มทุกโต๊ะ แต่ละโต๊ะมาสองคนบ้างสี่คนบ้าง แค่นี้ก็ทำธุรกิจของเขาเสียหายได้แล้ว เพราะเป็นธุรกิจกินเที่ยวในหมู่บ้านเท่านั้น

นี่แหละเหตุผลที่เขาไม่ชอบให้เกิดการแข่งขัน ร้านเปิดเพลงเสียงดังเอาใจพวกขี้เมาได้แหกปากร้องตาม ตะวันโพล้เพล้ เด็กสาวสองพี่น้องชื่อกระแตกับกระต่าย จุดยากันยุงไปวางตามใต้โต๊ะต่างๆ

ป๋าวรรธน์รู้จักเด็กทั้งสองดี เป็นลูกเพื่อนของเขาอายุแค่สิบห้าปี กับสิบเจ็ดปีเท่านั้นเองต้องสั่งสอนเด็กพวกนี้ซะแล้ว