บทที่ 7

"พี่แต ป๋าวรรธน์มา"

กระต่ายสะกิดพี่สาวให้หยุดหันไปมองป๋าวรรธน์ที่กำลังเดินมากับนายจ้อยและนายเขินพร้อมลูกน้องอีกห้าคน ป๋าวรรธน์ผู้มีใบหน้าหล่อคมสวมหมวกปีกคาวบอยสีน้ำตาลเข้ม สวมเสื้อเชิ้ตสีดำคู่กางเกงยีนสีเข้ม รองเท้าหนังจระเข้แท้สีเดียวกับหมวก โดยรวมเขามีรูปร่างกำยำน่าเกรงขาม ท่วงท่าเดินของเขาดูราวกับมาเฟียในหนัง

"เอาละสิ ป๋าจะพังร้านไหมเนี่ย พี่ไปเรียกน้าแป้งก่อนนะ"  ว่าแล้วกระแตก็รีบเดินเข้าไปเรียกเจ้าร้านในบ้าน ปล่อยให้น้องสาวรับหน้า

"สวัสดีจ้ะป๋า"

เด็กสาวไหว้ย่อแต่ป๋าวรรธน์ยังทำหน้าขรึมใส่

"ปีนี้อายุเท่าไหร่ ถึงได้กล้ามาทำงานร้านเหล้า? "

"หนูมาเสิร์ฟข้าวค่ะป๋า"

แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่หลักฐานมียาดองตั้งหลายไห

'ม้ากระทืบโรง สาวน้อยตกเตียง โด่ไม่รู้ล้ม นารีรำพึง'

ป๋าวรรธน์อ่านชื่อที่ติดข้างไหในใจ พลางก็นึกปรามาส เหล้าดองยาพวกนี้โอ้อวดซะมากกว่า กินเหล้าเข้าไปมันก็อาจคึกบ้างเป็นธรรมดา

"เรียกไอ้เจ้าของร้านมานี่สิ"

"พี่แตไปเรียกแล้วจ้ะ ป๋ารอเดี๋ยวนะจ๊ะ"

ท่าทางป๋าวรรธน์จะโมโห ลูกค้าในร้านก็เริ่มจ่ายเงินแล้วกลับบ้านทันที เพราะไม่อยากมีเรื่องกับป๋าที่เป็นแหล่งเงินกู้ของพวกเขา

"น้าแป้ง! ป๋าวรรธน์มาบุกร้านแล้ว"

เสียงเรียกทำให้เด็กน้อยวัยสามขวบที่กำลังจะหลับ ร้องงอแงขึ้นอีก ป๋องแป้งอุ้มลูกไว้ในตักแล้วโอ๋ให้หยุดร้อง น้องริวลูกชายของเธอเป็นไข้สูงมาสามวัน พาไปหาหมอที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลมาแล้ว หมอบอกเป็นแค่ไข้หวัดตามฤดูกาล ให้ยาน้ำฆ่าเชื้อกับยาพาราเซตามอลน้ำ มากิน

ตอนกลางวันอาการดีเล็กน้อย แต่ไข้กลับมาขึ้นสูงเอาตอนเย็นและกลางดึก

"โอ๋ลูกไม่ร้องนะ ยิ่งร้องน้ำมูกก็ออกมามาก ลูกก็หายใจไม่ได้สิครับ"

เด็กชายพยายามเงียบแต่ยังสะอื้น ป๋องแป้งปลอบลูกน้อยคลำตามเนื้อตัวร้อนระอุไปหมด ทำให้ยังง่วนอยู่กับการเช็ดตัวลูกทั้งที่กังวลใจกับการมาเยือนของป๋าผู้ที่เคยส่งลูกน้องมาขู่ก่อนหน้า  

เธอไม่อยากมีเรื่อง แต่รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเลยที่เขาจะผูกขาดธุรกิจเพียงคนเดียว เดิมทีป๋องแป้งขายอาหารตามสั่งกับข้าวราดแกง แต่ลูกค้าบอกว่าร้านทำเลดีน่าจะมีเหล้าปั่น

เธอจึงศึกษาจากยูทูปทำเหล้าปั่นและเหล้าดองยา จึงสั่งซื้อสมุนไพรจากตัวเมือง เปิดวันแรกคนในหมู่บ้านก็ชวนกันมากินที่ร้าน จนต้องวานให้กระแตกับกระต่ายมาช่วยเสิร์ฟ

ขายได้เพียงสามวัน ลูกสมุนป๋าก็มาเตือนเธอว่าให้เลิกขายเหล้า ไม่อย่างนั้นจะรายงานให้ป๋ารู้ ถ้าป๋าไม่พอใจขึ้นมาแม้แต่ร้านข้าวแกงก็จะไม่ได้ขาย

"กระแตฝากดูน้องริวแป๊บหนึ่งนะ"

"จ้ะ

หญิงสาวรูปร่างผอมบางลุกจากเตียง เธอรวบผมหยักยาวขึ้นในทรงสูง ช่วยให้เผยใบหน้าเรียวได้รูปและลำคอขาว ป๋องแป้งจัดว่าเป็นหญิงสาวที่ดูผ่านๆ แสนธรรมดาแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์สุดเย้ายวน

ดวงตากลมสวยริมฝีปากจิ้มลิ้ม อกอวบอูมเอวคอดสะโพกผายน่าลูบคลำ นี่คงเป็นเหตุผลทำให้ชายหนุ่มในหมู่บ้านแวะเวียนมาสั่งเหล้าปั่น ยาดองที่ร้านเสมอ

คนตัวเล็กเดินเร่งรีบออกมาและเธอสบตาเข้ากับป๋า เขาไม่ได้ดูแก่ถึงขั้นต้องเรียกป๋า อายุน่าจะเป็นพี่เธอไม่กี่ปีเท่านั้นเองซ้ำยังหล่อมากด้วย

ป๋าวรรธน์จ้องหญิงสาวตาไม่กะพริบ ขณะที่ใบหน้าบ่งบอกถึงความกังวลใจ แต่ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ไม่น้อย ถ้าเทียบกับหญิงสาวหลายคนที่เขาเคยผ่าน หุ่นเธอน่าฟัดกว่าทุกคน

"เธอเป็นเจ้าของร้านใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะป๋า" เขาทำท่าเคร่งขรึมเหมือนไม่พอใจ

"ฉันมารอสักพักแล้ว เข้าไปทำอะไรในบ้านนมนาน"

ป๋าวรรธน์ตั้งคำถามด้วยสีหน้าท่าทาง ที่บ่งบอดชัดว่าคิดกับเธอในแง่ไม่ดีชัวร์

"ขอโทษด้วยค่ะ พอดีลูกชายฉันแกเป็นไข้มาสามวันแล้ว อาการยังไม่ดีขึ้นเลย"

'มีลูกแล้ว' ป๋าวรรธน์ ยอมรับคิดลบว่าเธอคงเปิดร้านเพื่อล่อหนุ่มๆ มาดื่มกินที่แท้ก็มีสามีแล้ว

"ก็ทำไม ไม่ให้ผัวเธอมาพูดกับฉันละ"

"ฉันมีลูกแต่ไม่มีผัวค่ะ คุณจะมาคุยเรื่องให้ปิดร้านยาดองใช่ไหมคะ?" ตาคู่สวยจ้องมาที่เขาระหว่างบอกถึงสถานะหม้ายลูกติดอย่างไม่เขินอาย ถ้าปัจจุบันไม่มีสามี อย่างนั้นที่คิดว่าเปิดร้านล่อชายหนุ่มคงจะจริง

"ใช่ เพราะฉันเปิดร้านคาราโอเกะ ขายเหล้าขายเบียร์แล้ว หมู่บ้านนี้ก็เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ไม่อยากให้มาเปิดร้านแข่งแย่งลูกค้ากันเอง เธอก็ขายกับข้าวไป ใครอยากกินเหล้าก็ไปที่คาราโอเกะของฉัน หรือว่าเธอขายอย่างอื่นด้วย"

"ขายอะไรเหรอคะ! "

แม่สาวร่างเล็กถามด้วยน้ำเสียงกระด้างไม่เกรงบารมี อยากรู้จริงๆ ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน เพราะเขารู้จักคนทั้งหมู่บ้านนี้และหมู่บ้านใกล้เคียงเกือบทั้งหมด

"จะไปรู้เหรอ"

เขามองสำรวจเรือนร่างเธออย่างจาบจ้วงจนเดาความนึกคิดได้

"ที่ฉันขายเหล้าดองยา เพราะได้กำไรดีกว่าทำกับข้าว ฉันต้องหาเงินมาซื้อนมให้ลูกกิน นี่ก็เอาเงินทั้งหมดมาลงทุนดองเหล้าไว้อีกตั้งหลายไห จะให้เลิกขายเลยก็ขาดทุนนะสิ จะเอาเงินที่ไหนเป็นค่าเช่าบ้าน เอาไว้ขายหมดนี่ฉันจะไม่ขายก็แล้วกัน"

ป๋องแป้งพูดด้วยน้ำเสียงคับแค้นใจ โกรธที่ป๋าวรรธน์ดูถูกด้วยสีหน้าท่าทางและคำพูดว่า 'หรือขายอย่างอื่นด้วย' แต่ไม่อยากเสียเวลามาเถียงกับเขา ผู้ชายคนนี้คือผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ อาจสั่งคนพังร้านเธอได้ อีกอย่างขายเหล้าก็เสี่ยงเหมือนกัน บางครั้งลูกค้าที่กอดคอกันมาดื่มพอเมาแล้วก็ชกต่อยกัน มากสุดคือพวกทำชีกอใส่เธอและกระแตกับกระต่ายด้วย

"ฉันขอตัวไปดูลูกก่อนนะคะ" ป๋องแปังไหว้ลาหันหลังเดินเข้าไป ปล่อยให้ป๋าวรรธน์มองตาม

"เอาไงดีครับป๋า" จ้อยเดินเข้ามาถามใกล้ๆ

"ให้เขาขายให้หมดก่อน ถ้าไม่เลิกค่อยว่ากัน กลับเถอะ"

สั่งให้เอารถกลับโดยไม่ละสายตาจากบ้านพักของป๋องแป้งเลย ป๋าวรรธน์ก้าวขึ้นรถ โดยกระต่ายไหว้ส่ง แต่ทันทีที่รถเคลื่อนเขาเห็นป๋องแป้งวิ่งตามออกมาจึงสั่งให้เขินหยุดรถแล้วเปิดกระจกถามหญิงสาวที่วิ่งมาเกาะประตูรถ

"มีอะไร?"

"ลูกชายฉันไม่สบายมาก ตอนนี้แกชักด้วยคุณช่วยพาแกไปส่งโรงพยาบาลได้ไหม ฉันไม่มีรถ ช่วยหน่อยนะคะ"  

"ไปอุ้มลูกมาสิ" 

เขาตอบกลับโดยทันที เพราะสิ่งที่ทำให้ป๋าวรรธน์เป็นที่รักของคนทั่วไป ก็คือความเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น 

"ขอบคุณค่ะ" 

ป๋องแป้งยกมือไหว้ขอบคุณรอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลใจเพราะห่วงลูก ไม่กี่นาทีเธอก็อุ้มเด็กชายหน้าตาน่ารักขึ้นมาบนรถ คอยเช็ดตัวลดอุณหภูมิร่างกายให้ลูกน้อยตลอดเวลา