สงบสุข

ข่าวที่พวกไห่เฉียวถูกส่งไปสถานดัดสันดานแพร่ไปทั่วสถาบันในเวลาไม่ถึงวัน เด็กที่เคยทำตัวเกเรพอรู้ว่า ผอ. เอาจริงก็ไม่มีใครกล้าทำตัวเหมือนเดิมอีกต่อไป พวกเขายังเคยได้ยินมาด้วยว่าที่สถานดัดสันดานโหดร้ายกว่าที่นี่หลายร้อยเท่า ใครที่อดทนอยู่ได้จนครบอายุที่จะปล่อยตัวต่างไม่มีใครมีสุขภาพจิตสมบูรณ์เลยสักคน เรื่องนี้จึงทำให้พวกเขาหวาดกลัวเป็นอย่างมากจนไม่กล้าทำตัวเหมือนพวกไห่เฉียวอีก

ช่วงบ่ายของวันหลังจากหัวหน้าเวรมารับงาน กลุ่มของพวกเขาต้องใช้รถสามล้อสองคันนำตัวพวกไห่เฉียวไปส่งที่สถานดัดสันดานซึ่งอยู่ในเมืองใกล้เคียง คืนนี้พวกเขาคงต้องค้างที่นั่นก่อนเดินทางกลับ เพราะระยะทางไม่ใช่น้อย ๆ และถนนหนทางก็ไม่ได้ดีมากนัก

“ฮึ่ม! รอให้ฉันได้ออกมาก่อนเถอะ ฉันจะฆ่านังเพ่ยหยูนั่นซะ” ไห่เฉียวกัดฟันเอ่ยขึ้นอย่างสุดจะทนกับบทลงโทษครั้งนี้ เธอไม่คิดว่าแค่การทะเลาะกันของเด็ก ๆ เล็กน้อยนี้จะทำให้ตัวเธอต้องไปอยู่ในสถานดัดสันดานที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้ายทารุณจริง ๆ

“เธอพูดอะไรน่ะไห่เฉียว ถ้าเธอทำอย่างนั้นจริง ๆ มีหวังถูกประหารแน่” หลูหลีส่ายหน้าให้กับความคิดโหดร้ายของไห่เฉียว ใช่ว่าเธอไม่โกรธ แต่เธอก็คิดว่าถ้าทำตัวดี ๆ อีกไม่นานก็คงได้ออกมาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ เพียงแต่ในประวัติของทุกคนจะถูกบันทึกว่าเป็นคนที่เคยไปอยู่ในสถานดัดสันดานมาก่อนก็เท่านั้น

“ฮึ! แค่ทำไม่ให้ถูกจับได้ก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือไง เธออย่ากลัวไปเลยน่า รอให้ฉันออกมาได้ก่อนเถอะ ฉันเอามันตายแน่” ไห่เฉียวบอกอย่างโกรธแค้น สายตาของเธอที่แสดงออกมาราวกับว่าการฆ่าคนเหมือนกับการฆ่าสัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้น ทำเอาหลูหลีที่เห็นสายตานั้นถึงกับขนลุก

ทหารบ้านที่คุมตัวพวกไห่เฉียวได้ยินก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่คิดว่าเด็กอายุแค่นี้จะกล้าพูดเรื่องฆ่าคนออกมาโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแบบนี้ เรื่องนี้แน่นอนว่าเขาต้องรายงานให้หัวหน้าทราบเพื่อดำเนินการต่อไป ไม่อย่างนั้นหากไห่เฉียวก่อเรื่องจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะเสียใจก็คงสายเกินไปเสียแล้ว

การส่งมอบคนดำเนินไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่กลุ่มของหัวหน้าเวรจะเดินทางไปหาที่พักในเมืองช่วงค่ำพอดี ทหารบ้านรายงานทุกอย่างก่อนออกมาแล้ว ทำให้เจ้าหน้าที่ที่รับตัวต้องเขียนบันทึกความจำเอาไว้ว่าต้องเฝ้าดูไห่เฉียวให้ดีหลังจากออกจากสถานดัดสันดานแห่งนี้ แน่นอนว่าหากไห่เฉียวทำตัวดีและได้รับการปล่อยตัว กลุ่มของพวกไห่เฉียวจะต้องไปอยู่สถาบันอื่นแทนสถาบันในเมืองซูโจว เพราะที่นั่นจะไม่รับเด็กกลุ่มเดิมที่ก่อเรื่องเข้าไปอยู่อีกตามนโยบายคัดกรองอย่างแน่นอน

สัปดาห์ต่อมา

ตั้งแต่กลุ่มไห่เฉียวจากไป ที่สถาบันก็สงบสุขขึ้นมาก อีกทั้งเด็กที่เคยเกเรก็เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อไม่ให้ถูกลงโทษไปตาม ๆ กัน ทำให้สถาบันไม่ต้องปวดหัวกับเด็กเหล่านี้ที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่เหมือนเมื่อก่อนอีก

“เดือนหน้าก็ต้องสอบวัดระดับอีกแล้ว เพ่ยหยูอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว” ไป่หลิวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวลไม่น้อย เธอไม่ใช่คนหัวดีเหมือนเพ่ยหยู

“หนูก็อ่านทบทวนทุกวันอยู่แล้วค่ะพี่ไป่ พวกพี่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง” เพ่ยหยูที่ทำความเข้าใจบทเรียนจนแทบไม่มีหนังสือจะอ่านเอ่ยบอกอย่างถ่อมตัว

“เฮ้อ พี่อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจน่ะสิ ยิ่งวิชาคณิตศาสตร์ด้วยแล้ว พี่อ่านทีไรก็มึนหัวไปหมด” ซู่ฟางเอ่ยอย่างท้อแท้ใจ เธอไม่รู้เรื่องเลยว่าทำไมต้องเรียนวิชาที่ยากขนาดนี้ด้วย สู้ให้เธอไปนั่งเรียนวิชาภาษาจีนกับการเมืองทั้งวันยังน่าสนุกกว่าอีก

“อืม… พวกพี่สงสัยตรงไหนก็ถามหนูได้นะคะ เผื่อว่าหนูจะช่วยได้บ้าง” เพ่ยหยูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธออ่านหนังสือเล่มไหนก็เข้าใจไปเสียหมด อีกทั้งความจำของเธอยังดีมากชนิดที่อ่านครั้งเดียวก็จำได้ไม่ลืมนั่นอีกที่ทำให้เพ่ยหยูแทบไม่ต้องคิดมากอะไรเลย

“คงต้องพึ่งเพ่ยหยูจริง ๆ แล้วล่ะ ก่อนอาบน้ำวันนี้รบกวนเพ่ยหยูด้วยนะ พี่มีการบ้านหลายข้อเลยที่ไม่เข้าใจ” ไป่หลิวได้แต่เอ่ยออกมาอย่างจนใจ เพ่ยหยูอายุน้อยกว่าพวกเธอถึงสามปีแต่กลับสามารถเข้าเรียนในระดับเดียวกันได้โดยไม่ลำบากเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ถึงจะน้อยใจอยู่บ้างแต่ไป่หลิวก็คิดเพียงว่าเพ่ยหยูคงเป็นเด็กอัจฉริยะอย่างที่อาจารย์ว่าไว้จริง ๆ

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ หนูก็แค่ช่วยอธิบายให้พวกพี่ฟังก็เท่านั้นเอง” เพ่ยหยูยิ้มแป้นตอบ เธอยินดีที่จะได้ช่วยพี่สาวคนสนิททั้งสองซึ่งคอยดูแลเธอมาตลอดหลายปี

“เอาล่ะ ๆ รีบกลับห้องเรียนกันดีกว่า เลยเวลาพักแล้วเนี่ย” ซู่ฟางลุกขึ้นจากเตียงเป็นคนแรก

“ไปกัน” ไป่หลิวเองก็ลุกขึ้นตามหลังมาติด ๆ เธอยังมองเพ่ยหยูที่อยู่เตียงข้างกันเพื่อจะได้ออกจากห้องพักหลังพักเที่ยงพร้อมกันด้วย

สามสาวน้อยเดินออกไปพร้อมกันเหมือนกับทุกวัน คนในสถาบันต่างรู้ดีว่าพวกเธอทั้งสามพี่น้องนั้นรักใคร่กลมเกลียวกันมากแค่ไหน เมื่อก่อนตอนยังไม่เปลี่ยนนโยบาย ทั้งสามคนก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกันมาโดยตลอด ต่างกับเด็กคนอื่นที่ไม่ค่อยสนิทกันนักเพราะกฎระเบียบที่เข้มงวดของสถาบัน

ช่วงค่ำวันนั้น เพ่ยหยูสอนการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ให้กับไป่หลิวและซู่ฟางอย่างช้า ๆ เธอค่อย ๆ อธิบายและบอกวิธีการคำนวณพร้อมรอยยิ้ม พอพวกเด็กวัยเดียวกันเห็นเข้าก็พากันกรูมามุงดูว่าเพ่ยหยูซึ่งเด็กกว่าพวกเธอสามารถสอนได้จริงหรือไม่

“โอ้ ไม่คิดว่าน้องสาวจะเก่งขนาดนี้ สอนพวกเราบ้างสิ” สวี่ชิงที่มุงดูอยู่เอ่ยขึ้นอย่างทึ่ง ๆ

“ได้สิคะ พวกพี่เอาหนังสือมานั่งฟังด้วยกันได้นะคะ” เพ่ยหยูเงยหน้ายิ้มบอกอย่างสบาย ๆ หากทุกคนเข้าใจบทเรียนพวกนี้เหมือนเธอ เพ่ยหยูคิดว่าอาจารย์จะต้องสอนเร็วกว่าเดิมแน่

“รอพวกเราเดี๋ยวนะ” ฟางไป๋ที่มุงดูอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นบ้าง เธอเองก็อยากเรียนเก่ง ๆ และได้รับคำชมจากอาจารย์บ้างเหมือนกัน

หลังจากนั้นไม่นาน เด็กที่เรียนห้องเดียวกับเพ่ยหยูราวเจ็ดแปดคนก็ล้อมวงกันฟังเธอสอนอย่างตั้งอกตั้งใจ พวกเขาคิดว่าที่เพ่ยหยูอธิบายให้ฟังนั้นเข้าใจง่ายกว่าที่อาจารย์สอนเสียอีก ทำให้หลายคนตั้งใจว่าจะขอให้เพ่ยหยูช่วยสอนหลังจากนี้เช่นเดียวกับไป่หลิวและซู่ฟางด้วย

ข่าวเรื่องเพ่ยหยูสอนคณิตศาสตร์ให้เพื่อนร่วมเรียนดังไปทั่วสถาบันในอีกสองวันต่อมา เพราะการบ้านของเด็กพวกนั้นได้คะแนนเต็มกันหมดจนอาจารย์ไฉปังอดถามไม่ได้ พอเขารู้ว่านี่เป็นฝีมือของเพ่ยหยู ไฉปังก็ยิ่งมั่นใจว่าเพ่ยหยูเป็นอัจฉริยะตัวน้อยจริง ๆ

จูข่ายหนิงพอทราบเรื่องเข้าก็อดพอใจในตัวเพ่ยหยูไม่ได้ เธอคิดว่าครอบครัวของเพ่ยหยูที่หายไปจะต้องไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นเด็กอย่างเพ่ยหยูคงไม่เก่งกาจขนาดนี้ เธอคิดว่าเพ่ยหยูน่าจะได้รับยีนเด่นจากครอบครัวเธอเป็นแน่

เสี่ยวลี่ที่รู้ข่าวเรื่องเพ่ยหยูก็ได้แต่หมั่นไส้ขึ้นมา ขนาดว่าเธอสอนอย่างขอไปที แต่พอให้ทำข้อสอบ เพ่ยหยูกลับทำข้อสอบวิชาที่เธอสอนได้เต็มเสียอย่างนั้น มันทำให้เธอเสียหน้า