บทที่ 19 พ่ายแพ้ทุกสิ่ง 1/1

บทที่ 19

พ่ายแพ้ทุกสิ่ง

"..." ในเวลานี้เอยยอมรับว่าเธอหวาดกลัวเขามาก กลัวจนไม่กล้าสบตาและไม่กล้าเอ่ยคำใด ๆ ออกมาอีก

"คิดให้ดีก่อนตอบ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมใจร้ายกับเอย!" เอยกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและตัดพ้อ เธอไม่มีกำลังพอที่จะทำอะไรเขาได้เลย

"ปล่อยเอย..." เธอทำได้เพียงร้องขอเขาโดยเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

"ไม่ตอบงั้นเหรอ? งั้นคืนนี้... ผมจะช่วยสงเคราะห์ทบทวนความจำให้เอยเอง ว่าเจ้าของที่แท้จริงของเอยคือใคร! ใครที่ได้เป็นผู้ชายคนแรกของเอย"

"คุณอรรถ!"

"และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เอยจะไม่มีวันหนีผมพ้น ไม่ว่าจะอยู่ที่นี่ หรือที่ไหนบนโลกใบนี้! ผมจะขังเอยไว้ข้างกายแบบนี้ตลอดไป! ไม่ว่าเอยจะยินยอมหรือไม่ยินยอมก็ตาม"

"...!"

ท่ามกลางเสียงคลื่นลมทะเลยามค่ำคืนที่ซัดสาดเข้าหาโขดหินอย่างบ้าคลั่งด้านนอก ไม่ต่างกับหัวใจของเธอที่เต้นรัวระริกราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าคำขู่ของอรรถพลไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และในวิลล่าส่วนตัวที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้... 

เธอไม่มีทางหนีรอดไปจากกรงเล็บของราชสีห์ที่กำลังหิวโหยตัวนี้ได้

"คุณมันบ้า!" เอยอึ้ง พอได้สติเธอก็มองเขาด้วยความหวาดกลัวทั้งหมด

"ในเมื่อเอยเป็นแค่ของเล่นที่คุณเบื่อและเขวี้ยงทิ้งไปแล้ว... คุณอรรถก็ควรจะปล่อยเอยไปสักทีสิคะ! ทำไมต้องทำแบบนี้กับเอยด้วย ที่ผ่านมาเอยไม่ได้ขัดคำสั่งคุณเลยสักข้อเดียว ขอร้องล่ะค่ะ... สงสารเอยหน่อยได้ไหม เอยไม่อยากกลับไปหาคุณอีกแล้ว" เอยจ้องหน้าอรรถพลอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้ว่าทางรอดของตัวเองในคืนนี้ช่างริบหรี่เหลือเกิน

แต่ประโยคที่บอกว่า 'ไม่อยากกลับมาหาเขาอีก' มันเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงซ้ำ ๆ อรรถพลบีบข้อมือบางแน่นขึ้นจนกระดูกเธอแทบหัก เขาบีบคางเธออย่างแรงเพื่อบังคับให้เธอจดจำรสชาติของความเจ็บปวดนี้ไว้

เธอคือคนของเขา! 

ไม่ว่าเธออยากจะเดินออกไปจากชีวิตของเขามากแค่ไหน ตราบใดที่เขาไม่อนุญาต... 

เธอก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!

...ในเมื่อพูดดี ๆ แล้วไม่ชอบ เขาก็จำเป็นต้องใช้กำลังบังคับ!

"ให้เอยคุกเข่าขอร้องคุณตอนนี้เลยก็ได้" เอยยอมรับความพ่ายแพ้ เอ่ยขอร้องเขาด้วยแววตาเจ็บปวดและความหวังว่าเขาจะเมตตาตกลง

"ไม่ต้องคุกเข่า และไม่ต้องมาร้องขออะไรจากผมทั้งนั้น" น้ำเสียงของอรรถพลราบเรียบทว่าเย็นเฉียบจนคนฟังหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ "เพราะผมจะไม่ให้ในสิ่งที่เอยร้องขอ... เอยจะต้องทนเจ็บปวดและทรมานอยู่ข้าง ๆ ผม จนกว่าผมจะเป็นฝ่ายเบื่อและเขวี้ยงเอยทิ้งไปเองอีกครั้ง!"

อื้ออออ~

ริมฝีปากหนาฉกจูบเอยอย่างรุนแรง บดขยี้เรียวปากบางอย่างป่าเถื่อน มันทั้งดุดันหนักหน่วง เอยทำได้เพียงพยายามออกแรงผลักดันแผงอกแกร่ง ทุบตีไหล่กว้างของเขาพัลวัน แต่ดูเหมือนว่าแรงเท่ามดของเธอจะไม่สามารถระคายผิวหรือหยุดยั้งพายุโทสะของอรรถพลได้เลยแม้แต่น้อย

อ๊ะ!

เมื่อหมดทางหนี... เอยจึงตัดสินใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ฝังคมเขี้ยวลงบนริมฝีปากของชายหนุ่มสุดแรงเพื่อหวังให้อีกฝ่ายเจ็บตัวและยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ!

"คุณมันเลว..." เอยพึมพำด้วยน้ำตานองหน้าเมื่อเธอกัดริมฝีปากหนาจนเขาผละออกไปด้วยความเจ็บ นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องมองเธออย่างดุดัน มือหนายกขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากตนเองช้า ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ส่งให้ใบหน้าคมคายนั้นดูร้ายกาจราวกับซาตานในคราบมนุษย์

"ผมเลวได้มากกว่านี้อีกเอย! ถ้าเอยยังคิดจะลองดีกับผม!" เขาแสยะยิ้มที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ เอยรีบเบือนหน้าหลบหนีทันทีที่เขาโน้มตัวลงมาหมายจะครอบครองริมฝีปากเธออีกครั้ง ปลายจมูกโด่งจึงเปลี่ยนเส้นทางกดลงที่ซอกคอขาวแทน สูดดมความหอมจากกลิ่นกายที่เขาโหยหามาตลอดหลายวันอย่างบ้าคลั่ง

ฮื่ออ~

เอยหลับตาแน่น ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลังเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการ แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าแรงเท่ามดอย่างเธอไม่มีทางต่อกรกับพละกำลังมหาศาลของเขาได้เลย

"ยิ่งดิ้น เอยก็ยิ่งปลุกอารมณ์เถื่อน ๆ ของผมได้ดี และคนที่จะต้องรองรับด้านมืดพวกนั้นก็คือเอย... คิดดีแล้วเหรอที่จะปฏิเสธผมด้วยวิธีนี้"

อรรถพลกระซิบเย้าชิดใบหูบาง ลากไล้ปลายลิ้นหยอกเย้าจนร่างเล็กสั่นสะท้าน เอยพยายามหดคอหนีสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นด้วยความรู้สึกขื่นขม

"หยุดดิ้น!" อรรถพลเอ่ยคำสั่งเสียงเย็นเมื่อความดีดดิ้นของคนใต้ร่างเริ่มทำให้เขาหมดความอดทน

"คุณอรรถก็ปล่อยเอยสิคะ!"

"เอยไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม!" อรรถพลผงกศีรษะขึ้นมาจ้องหน้าเอย แววตาเคร่งขรึมดุดันจนเอยต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเพราะความหวาดกลัว

พึ่บ!

"ปล่อยนะ!" เอยร้องเสียงหลงเมื่อไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกอรรถพลช้อนตัวอุ้มขึ้นพาดบ่าแกร่ง เธอพยายามทุบหลังดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่อาจต้านทานแรงของเขาได้เลย หญิงสาวทำได้เพียงปล่อยให้ตัวเองห้อยหัวมองตามทางเดินที่มุ่งตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวด้านใน

ตุบ!

ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์ เอยรู้สึกจุกจนหน้านิ่ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รีบตะเกียกตะกายถอยหนีเพื่อปกป้องตัวเองทันที

"อย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นเอยจะแจ้งตำรวจ... จะบอกว่าคุณข่มเหงเอย เอยจะปล่อยข่าวจนคู่หมั้นของคุณรู้เรื่องทั้งหมด!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ" อรรถพลระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นึกขบขันในใจที่แมวน้อยตัวนี้ใจกล้าถึงขั้นคิดจะข่มขู่คนอย่างเขา

"ใจกล้าดีนี่ถึงได้กล้าขู่ผม... แต่คิดว่าเอยถือไพ่ขู่ผมได้แค่คนเดียวงั้นเหรอ?" อรรถพลเริ่มก้าวขึ้นมาบนเตียง คุกเข่าคลานเข้าหาเธออย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม เอยถอยร่นหนีจนแผ่นหลังติดกับหัวเตียงหมดหนทางไป

"ถอยออกไปนะ!" เอยขู่ฟ่อแววตาสั่นระริกด้วยความกลัว อรรถพลยกยิ้มสมเพช สายตาจับจ้องเหยื่อตัวน้อยราวกับนายพรานที่กำลังต้อนลูกแกะตัวน้อยให้จนมุม

อ๊ะ!!! กรี๊ดดด!!

มือหนากระชากข้อเท้าบางเพียงครั้งเดียว ร่างของเอยก็ปลิวมาอยู่ใต้อาณัติของเขาอย่างง่ายดาย อรรถพลใช้ร่างกายกำยำทาบทับกดร่างของเอยไว้จนจมดิ่งลงกับที่นอนหนานุ่ม แววตาคมกริบที่จ้องลงมาไม่มีความปรานีหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"ถ้าไม่อยากให้สายการบินชาร์นแอร์เวย์สต้องพังพินาศเพราะข่าวฉาวของแอมบาสเดอร์อย่างเอย... ก็เลิกดิ้นรน แล้วยอมนอนอ้าขาให้ผมเอาดี ๆ ซะ!" อรรถพลสาดคำขู่ร้ายกาจที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเอย และเขาเชื่อว่าคำขู่นี้จะพันธนาการเอยไว้กับเขาได้ตามที่ใจต้องการ

เอยนิ่วหน้าจ้องมองเขาด้วยความเสียใจและคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าขู่เธอในเรื่องนี้ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง

"คุณมันก็แค่นี้... ใช้แต่อำนาจทำลายคนอื่น"

"ใช่... ผมมันก็แค่นี้" อรรถพลหัวเราะเยาะอย่างไม่ยี่หระ "ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือ และผมก็พร้อมที่จะเป็นคนเลวที่สุดในสายตาเอย ถ้ามันจะทำให้เอยกลับมาอยู่ใต้ร่างของผมเหมือนเดิม!"

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

"คนเลว! เอยเกลียดคุณ!" กำปั้นเล็ก ๆ พยายามทุบตีและดิ้นรนหนี ทว่ากลับถูกฝ่ามือแกร่งรวบประสานและกดตรึงลงกับเตียงนอนจนขยับไม่ได้

"ดิ้นไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกเอย เอยก็รู้ว่าผมมีอำนาจล้นมือแค่ไหนในวงการนี้ ถ้ายังคิดจะปฏิเสธ พรุ่งนี้ก็เตรียมรอดูข่าวฉาวของตัวเองได้เลย และข่าวที่ว่านั่น... ผมไม่รับประกันนะว่ามันจะมีผลกระทบไปถึงสายการบินชาร์นแอร์เวย์สมากน้อยขนาดไหน"

"..." เอยรู้ว่าอรรถพลไม่ได้ขู่เธอ เขาจะทำมันจริงๆ และหากเธอยังดื้อดึง คนที่ต้องเดือดร้อนไปกับเธอก็คือปอร์เช่ และอาจจะไม่ใช่ปอร์เช่แค่คนเดียวด้วยที่ได้รับผลกระทบนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมาอย่างที่อรรถพลขู่เธอจริง ๆ เธอคงแบกรับมันไม่ไหวแน่!

แววตาของเอยสั่นไหวอย่างพ่ายแพ้ ยามมองสบตากับอรรถพล ผู้ชายที่ถือไพ่เหนือกว่าเธอหลายเท่าตัว

"ผมบอกแล้วไง ว่าอย่าให้ผมต้องใจร้าย... แค่กลับมาทำหน้าที่เดิม นอนแบขาให้ผมเอาเหมือนเมื่อก่อนง่าย ๆ ทุกอย่างก็จบแล้ว"

"คุณมันโคตรเห็นแก่ตัวเลย!" เอยต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาด้วยความรู้สึกเกลียดตัวเองที่ต้อยต่ำจนสู้คนอย่างเขาไม่ได้เลยสักทาง

"คืนนี้ถ้าทำให้ผมพอใจไม่ได้... พรุ่งนี้ก็เตรียมตัวได้เลย"

สิ้นคำประกาศกร้าว ริมฝีปากหนาก็บดจูบเอยอย่างป่าเถื่อนรุนแรง เอยปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงที่หางตาเงียบ ๆ เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาแผ่วเบาด้วยความรู้สึกสมเพชในโชคชะตา ก่อนที่ร่างบางจะค่อย ๆ โอนอ่อนผ่อนแรงที่เคยขัดขืนลง ยอมรับต่อความพ่ายแพ้และน้อมรับรสจูบจากอรรถพลอย่างจำนน

"อื้ออ..."

เอยครางประท้วงเล็กน้อยยามที่เขาตักตวงความหวานอย่างหิวโหยโดยไม่เว้นจังหวะให้เธอได้พักหายใจ มือบางจิกลงที่สาบเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มของเขาจนยับยู่ยี่