บทที่ 18 ตกหลุมพราง 1/2

ครามเดินนำมาส่งเพียงแค่หน้าประตูบานคู่ขนาดใหญ่ ก่อนจะก้มศีรษะให้แล้วปลีกตัวออกไป ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความมืดสลัวภายในเพียงลำพัง

เอยเปิดประตูเข้ามาในห้องโถง ซึ่งมีระเบียงกว้างเปิดรับลมทะเลด้านนอก ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มกำลังยืนทอดสายตามองออกไปที่ความมืดมิดของผืนน้ำยามพรบค่ำ ในมือของเขาถือแก้วคริสตัลที่มีสีน้ำอำพันเข้มสั่นไหวสะท้อนแสงไฟวิบวับ

"มาเร็วกว่าที่คิด... นึกว่าจะเล่นตัวจนต้องให้คนของผมพังประตูเข้าไป แล้วลากตัวเอยออกมาให้เรื่องมันบานปลายเสียอีก" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้น โดยที่เจ้าของร่างสูงนั้นไม่ได้หันกลับมามองเธอเลยสักนิด

เอยยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สองมือประสานกันแน่นเพื่อปกปิดอาการสั่นเทาที่เริ่มลามไปทั่วร่าง "เอยมาตามที่คุณต้องการแล้วค่ะ ไหนล่ะคะดินเนอร์?"

อรรถพลหมุนกายกลับมาอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีสลัวตกกระทบบนใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ดูดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว เขาสาวเท้าสืบเข้ามาหาเธออย่างคุกคามจนเอยต้องก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ

"คุณอรรถ!" เอยอุทานเรียกชื่อเขาเสียงดังด้วยความตกใจกับการจู่โจมอันรวดเร็ว เมื่อมือหนาคว้าเอวบางเอาไว้ได้และกระชับกอดเธอไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก!

"รีบ?" นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างเย้ยหยัน

"เพื่อนเอยอยู่ที่ห้องคนเดียว เอยต้องรีบกลับค่ะ"

"หึ!" อรรถพลยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจกับข้ออ้างตื้น ๆ ของเธอ

"เอยขอโทษ..." เพราะอรรถพลในเวลานี้ดูน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะต่อกรด้วยได้ เอยรู้ตัวว่าเธออ่อนแอและไร้ที่พึ่ง จึงต้องยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงอีกครั้งเพื่อเอ่ยคำขอโทษออกไปก่อน ทั้งที่ลึก ๆ เธอไม่คิดว่าตัวเองผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

แต่ต้องยอมให้เรื่องมันจบ...

ซึ่งคำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของเอยทำให้อรรถพลชะงักไปอึดใจ เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่เคยอวดดีและด่าทอเขาในวันนั้นจะยอมเอ่ยขอโทษง่าย ๆ ในวันนี้

การกระทำที่แสร้งทำเป็นอยากจับเขาที่สปาวันนั้น... ที่แท้ก็แค่การแสดงละครตบตาเพื่อเอาตัวรอดสินะ เขาเองก็เพิ่งจะมารู้ตัวว่าเสียท่าให้กับการแสดงของเธอเมื่อไม่นานมานี้เอง

เอยปฏิเสธเขาซ้ำ ๆ แต่กลับแสร้งเผยธาตุแท้หน้าเงินในตอนสุดท้าย มันย้อนแย้งและไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

แต่ช่างเถอะ... เธอหลอกเขาได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ!

"ในทุก ๆ เรื่องที่เอยเคยทำให้คุณอรรถไม่พอใจ... เอยขอโทษนะคะ" เอยเงยหน้าขึ้นสบตาคมคายที่กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน "แล้วเรา... จบกันดี ๆ ได้ไหมคะ ต่างคนต่างอยู่ ให้เอยได้ใช้ชีวิตและทำงานในวงการบันเทิงโดยไม่มีการกลั่นแกล้งใด ๆ จากคุณ"

อรรถพลแค่นยิ้มขบขันในลำคอ ที่แท้เธอก็กลัวว่าเขาจะใช้อิทธิพลในมือ กลั่นแกล้งเธอจนไม่มีที่ซุกหัวในวงการสินะ ถึงได้ยอมก้มหัวขอโทษเขาดี ๆ ศิโรราบให้เขาง่าย ๆ แบบนี้

"จบกันดี ๆ งั้นเหรอ? งั้นคงต้องมาดูว่าเอยจะทำให้ผมพอใจได้มากแค่ไหน" เขาแค่นหัวเราะพลางเชยคางมนของเธอขึ้นมา บังคับให้หญิงสาวต้องสบสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงอันแรงกล้า 

วันนี้เขาจะทบต้นทบดอกเอาคืนเธอที่บังอาจทำให้เขาโมโห สับสนตัวเองจนแทบบ้าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

วันนี้ความอดทนทั้งหมดของเขาจะสิ้นสุดลงเสียที!

"คุณอรรถ..." เอยขมวดคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาแฝงนัยมา "เอยต้องทำยังไงคุณถึงจะพอใจคะ"

"เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าต้องทำยังไง" อรรถพลเลื่อนสายตาลงมามองริมฝีปากบางอย่างสื่อความหมาย เอยส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"เอยไม่มีวันทำแบบนั้นอีก! เอยมีแฟนแล้วคุณจะทำแบบนี้กับเอยไม่ได้... อีกอย่างคุณไม่กลัวว่าเอยจะหาทางจับคุณหรือไง"

"แผนการตื้น ๆ แบบนั้นมันหลอกผมได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละเอย"

คำพูดรู้ทันของอรรถพลทำให้ร่างของเอยสั่นสะท้าน เขาจับไต๋เรื่องที่เธอแกล้งอ่อยเขาได้แล้วจริงๆ

"..."

"และถึงเอยจะอยากจับผมจริงๆ ผมก็มีวิธีทำให้เอยเชื่องกับผมได้"

"..."

"ถ้าอยากกลับเข้ามาทำงานในวงการโดยไม่ถูกผมค่อยกลั่นแกล้ง... ก็แค่ยอมกลับมาเป็นของเล่นของผมเหมือนเดิม เป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง แล้วผมจะประเคนทุกอย่างที่เอยต้องการให้เอง"

เอยส่ายหน้าพัลวัน เธอไม่มีวันยอมทำตามที่เขาบงการเด็ดขาด สิ่งที่เขาต้องการมันไม่ต่างอะไรกับการบังคับให้เธอกลับไปเป็นเมียน้อยหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของเขาเลย!

"ปฏิเสธเพราะคิดจะเล่นตัว? หรือเพราะอยากได้มากกว่านั้น?!" อรรถพลยังคงสาดคำพูดดูถูกเหยียดหยามใส่เธอไม่เปลี่ยน "เธอเดินเกมถูกแล้วเอย รู้ไหมว่าตอนนี้ผมแทบจะคลั่งตายเพราะเอยได้อยู่แล้ว!" มือหนาบีบเข้าที่คางมนแรงขึ้นจนเอยรู้สึกเจ็บแปลบ หญิงสาวกัดฟันอดทนต่อความเจ็บ

"เอยรักผมนี่... ใช้โอกาสนี้ทำให้ผมลุ่มหลงเอยซ้ำ ๆ สิ แล้วเอยอยากได้อะไรผมจะหามาให้เอยทุกอย่าง" เอยมองสบตาอรรถพลด้วยความตัดพ้อและเสียใจอย่างถึงที่สุด 

ตอนที่เธอยอมอยู่ข้างกายเขาดี ๆ เป็นเขาเองที่ผลักไสไล่ส่งเธออย่างไม่ไยดี ตอนนี้กลับมาสั่งให้เธอเดินกลับเข้ากรงขังเหมือนสัตว์เลี้ยงที่เชื่องต่อเจ้าของ...

ไม่มีทางที่เธอจะกลับไป!

หัวใจของเธอต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดเหล่านั้นมาได้ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...

"เอยอยากได้อะไร คุณอรรถก็จะให้จริงๆ เหรอคะ?" เอยรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงสั่น

"ใช่ แค่เอยบอกมาว่าต้องการอะไร ผมจะให้เอยทุกอย่าง" อรรถพลย่ามใจ เขารู้ดีว่าเอยรักเขามาก และนี่คือไพ่ตายที่เขาถือเหนือกว่าเธอเสมอ แค่เขาเกลี้ยกล่อมเธอดี ๆ มีหรือที่ผู้หญิงคนนี้จะไม่ยอมศิโรราบกลับมาเป็นของเขาเหมือนเดิม

"เอยต้องการให้คุณอรรถถอนหมั้น... แล้วมาแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับเอยค่ะ" เอยคลี่ยิ้มบางเบา เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอขอเป็นสิ่งที่อรรถพลไม่มีวันให้เธอได้ และการที่เธอแกล้งเรียกร้องสิ่งนี้ มันจะช่วยกระตุ้นให้เขารู้สึกรังเกียจความโลภของเธอจนยอมปล่อยเธอไปเอง

ทว่าคำตอบนั้นกลับจุดชนวนระเบิดในอกของชายหนุ่ม

"ฝันอยู่หรือไงเอย! ผมไม่มีวันยกย่องผู้หญิงอย่างเอยขึ้นมาเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายหรอกนะ!"

เอยยิ้มสมเพชให้กับตัวเองในใจ เมื่อถูกอรรถพลบดขยี้หัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก็เป็นเธอเองที่เปิดโอกาสให้เขาเหยียบย่ำมันจนแหลกสลายขนาดนี้ "งั้นเรื่องที่คุณอรรถต้องการ... เอยก็ขอปฏิเสธค่ะ"

"คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าผมแล้วหรือไง ถึงได้กล้าเชิดหน้าปฏิเสธผมแบบนี้!"

"เอยไม่ได้ปฏิเสธคุณเพราะคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า แต่เอยขอปฏิเสธคุณ... เพราะเอยเลือกปอร์เช่! เอยไม่มีวันยอมเป็นแค่เมียลับ ๆ ของคุณหรอกนะคะ"

อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานด้วยสายตาวาวโรจน์ดุดัน ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจลึก เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นบรั่นดีเข้มข้นทำเอาเอยเริ่มใจเสีย "ตอนแรกผมก็คิดว่าจะเกลี้ยกล่อมเอยดี ๆ นะ... แต่ดูเหมือนว่าเอยจะโง่และอวดดีกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ"

"จะทำอะไร... ปล่อยนะ!" เอยพยายามจะก้าวถอยหนี ทว่าเขากลับขยับรุกคืบตามไล่ต้อนเธอจนหมดทางหนี

อ๊ะ!

"อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!" เอยถูกอรรถพลรั้งเอวบางกอดรัดเธอเอาไว้ได้อีกครั้ง เธอพยายามผลักอกเขาออก แต่มือหนากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวพร้อมกับดันร่างบางเข้ากับผนังห้อง ร่างแกร่งกดเบียดร่างกายกำยำของเขาเข้าหาจนแนบชิดแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน

"ขอร้อง เอยมีปอร์เช่แล้ว และคุณเองก็มีคู่หมั้นแล้ว เราต่างคนต่างก็มีเจ้าของกันหมดแล้ว เรื่องในอดีตเอยขอร้องให้มันจบลงแค่วันนี้เถอะนะคะ"

เหอะ!!

มีเจ้าของ แล้วกูล่ะ!?

"มีเจ้าของงั้นเหรอ?" อรรถพลคำรามถามเสียงต่ำ แววตาที่เคยเย็นชากลับเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะด้วยแรงหึงหวง

"ตอบมาดี ๆ ว่าใครที่เป็นเจ้าของเธอ มัน! หรือฉัน!?"