บทที่ 19 พ่ายแพ้ทุกสิ่ง 1/2

เฮือกก

กระทั่งอรรถพลยอมผละริมฝีปากออกไปเล็กน้อย เอยก็รีบสูดโกยเอาลมหายใจเข้าปอดทันที กลีบปากบางอวบอิ่มเผยอขึ้นอย่างเย้ายวน รสสัมผัสที่อ่อนนุ่มและหวานล้ำจนเขาติดใจมาตลอดสามปีทำให้อรรถพลไม่อาจละสายตาได้ ในระหว่างที่รอให้เธอหายใจ เขาก็โน้มลงขบเม้มเล่นที่กลีบปากนุ่มนิ่มทั้งบนและล่างเบา ๆ อย่างหยอกเย้า

"อื้อ..."

ยังไม่ทันที่เอยจะได้หายเหนื่อยดี เอยก็ถูกอรรถพลบดขยี้จูบลงมาอีกครั้ง เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวตวัดดูดดึงเรียวลิ้นบางอย่างช่ำชอง ตักตวงกลืนกินเธอจนอารมณ์ปรารถนาเริ่มปะทุเดือดขึ้นกว่าเดิม

ความชำนาญอันเหลือร้ายของอรรถพลค่อย ๆ ลบเลือนความกลัวของเอยให้เลือนหาย เหลือทิ้งไว้เพียงความต้องการบางอย่างที่กำลังตื่นตัวขึ้นมา ทุกครั้งที่ถูกเขาล่อลวง เอยจะจมดิ่งลงสู่วังวนแห่งไฟราคะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เอยหลับตารับรสจูบอันร้อนแรง ในบางจังหวะเธอก็จูบตอบเขาไปอย่างเผลอตัวและว่าง่ายตามความคุ้นชินในอดีต

ฝ่ามือหนาคลายจากการตรึงข้อมือ เลื่อนลงมาลูบไล้กอดรัดร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง มือหนึ่งเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยของเอยให้รับจูบจากเขาได้อย่างแนบแน่นยิ่งขึ้น ส่วนอีกข้างลูบไล้ไปตามเอวบางที่บัดนี้ชายเสื้อถูกถลกขึ้นไปกองอยู่เหนือเนินอก ก่อนจะบีบเค้นทรวงอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าจนยับยู่ยี่

"อืมม..."

ทั้งสองยังคงนัวเนียจูบกันอย่างแนบแน่นและร้อนแรง เสียงชุ่มฉ่ำจากน้ำลายของทั้งสองทำให้เกิดเสียงพร้อมกับเสียงครางฮึมในลำคอของเอยและอรรถพลผสานกัน

ยิ่งห่างไกลยิ่งคิดถึง ยิ่งต้องการปลดปล่อย ตอนนี้ได้กลับมากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันแบบนี้อรรถพลยิ่งเกิดความต้องการสูงจนแทบควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ และเขาไม่คิดที่จะควบคุมมันเลยนอกจากจะปลดปล่อยให้มันหมดสิ้นในคืนนี้

เขาไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครเลยนับตั้งแต่วันที่ยุติความสัมพันธ์กับเอยไป ดังนั้นเมื่อวันนี้เขาได้ของเล่นชิ้นโปรดกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง เขาจึงตั้งใจจะเล่นเธอให้สาสมกับช่วงเวลาที่ขาดหายไป!

อื้ออ~

เอยสัมผัสได้ถึงร่างแกร่งที่ผละห่างออกไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะก้มลงมาไล้เลีย คลอเคลีย และหอมแก้มเธอทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน เอยปรือตามอง สัมผัสได้เพียงกลุ่มผมนุ่มที่กำลังเลื่อนต่ำลงไปยังซอกคอขาว หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นมองเพดาน ปล่อยให้อรรถพลได้ดมดอมสูดกลิ่นกายของเธอจนพอใจ

ริมฝีปากหนาฝังลงที่ผิวเนื้อบางตามลำคอ ความเสียวซ่านแล่นเข้ามาเกาะกินหัวใจ จากความเจ็บปวดที่ถูกเขาทำร้ายซ้ำ ๆ บัดนี้กลับถูกความปรารถนาครอบครองกัดกินความรู้สึกทั้งหมดจนเหลือเพียงความต้องการของสัญชาตญาณอันดิบเถื่อนของมนุษย์

"อ๊ะ..."

"อย่าทำรอยนะคะ..." เอยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างกายของเธอกำลังร้อนรุ่มไปทั้งตัว ทว่าเธอยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้างที่จะไม่ปล่อยให้อรรถพลกระทำการตามใจชอบจนส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงาน

"กลัวใครเห็น?" ชายหนุ่มพึมพำชิดผิวเนื้อ ทว่าฝ่ามือและริมฝีปากยังคงทำหน้าที่ปัดป่ายสัมผัสทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเอยอย่างหลงใหล

"เอยต้องทำงานค่ะ...อ๊ะ..." เอยเอ่ยเสียงติดขัด เมื่อริมฝีปากหนาเลื่อนลงไปดูดกลืนยอดอกอิ่มของเธอแทน

ตอนนี้ริมฝีปากหนาแตะลงบนเนินอกอิ่มที่บัดนี้เปลือยเปล่าไร้สิ่งกีดขวาง ในใจพุ่งพล่านอยากจะกัดขบเม้มให้หายมันเขี้ยวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แต่เพราะเอยต้องทำงาน เขาจึงหักห้ามใจตัวเอง ยังไม่คิดฝากรอยไว้ในตอนนี้

กลิ่นกายอันคุ้นเคย กลิ่นที่เขาชอบและติดใจจนไม่อาจมีผู้หญิงคนไหนมาทดแทนได้ กำลังมอมเมาให้อรรถพลหลงใหลเธอจนหน้ามืดตามัว

"คุณอรรถเอยเจ็บ!" อรรถพลไม่ได้ฟังคำพูดของเอย ทว่ากลับเดินหน้ากลืนกินยอดถันสีหวานอย่างหิวกระหาย มืออีกข้างคอยช่วยขยำขยี้บีบเค้นจนเนื้ออวบอิ่มปลิ้นออกมาตามร่องนิ้วเรียว เอยหลับตาแน่น ทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านปะปนกันไปจนแยกความรู้สึกไม่ออก

"อื้อออ..."

สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่อความเสียวซ่าน ยอมร่วมมือไปกับเขา ครางกระเส่าเสียงเบาอย่างลืมตัว สัมผัสจากฝ่ามือหนาลูบไล้ต่ำลงไปเรื่อย ๆ ราวกับจะตีตราทุกตารางนิ้วที่เขาเอื้อมไปถึง

เมื่อตักตวงความหวานจากยอดอกจนอิ่มหนำ ริมฝีปากหนาก็เลื่อนลงต่ำ ใช้เรียวลิ้นละเลงเลียลงบนผิวหน้าท้องนุ่ม ลากผ่านสะดือจนเอยต้องขมวดคิ้ว หน้าท้องแบนราบหดเกร็งด้วยความเสียวขีดสุด

"คุณอรรถ..." เอยครางชื่อเขาเสียงแผ่ว

แควก...

เสียงรูดซิปกางเกงยีนขาสั้นดังขึ้น ไม่นานนักมันก็ถูกอรรถพลถอดสะบัดทิ้งไปอย่างไม่ไยดี นิ้วเรียวยาวกรีดกรายลงบนหน้าท้องเนียนอย่างยั่วเย้าชวนให้ใจสั่น ชายหนุ่มจ้องมองร่างเปลือยตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจอย่างที่สุด

นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วออกไปจนหลุดพ้นปลายเท้า เขาจับเรียวขาบางกางออกให้ตั้งฉากและกว้างขึ้น หัวใจเอยเต้นระรัวราวกับกลองรบเพราะรู้ดีว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อจากนี้

"ฮื่อออ..."

เรียวลิ้นร้อนแตะสัมผัสลงบนจุดอ่อนไหวกลางกายสาว อรรถพลเดินหน้ากลืนกินความหวานอย่างหิวกระหายเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา เรือนร่างบางแอ่นกายหยัดขึ้นในทันทีที่ริมฝีปากหนาแตะลงบนเนื้ออวบอิ่มนุ่ม

เขาดูดซับตักตวงจนเธอทำได้เพียงครางอื้ออึง จิกปลายเท้าและมือจิกแน่นลงกับที่นอนเพื่อระบายความเสียว

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น กักเก็บเสียงหวานไม่ให้เล็ดลอดดังจนเกินไป อรรถพลยังคงร้อนแรงและเจนจัดในบทรักไม่เปลี่ยน เขาปรนเปรอเธอด้วยนิ้วเรียวยาวและเรียวลิ้นสากช่ำชอง 

.... จนในที่สุดร่างบางก็กระตุกเกร็งซ้ำ ๆ หลับตาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหอบและอ่อนล้า

นิ้วแกร่งยังคงขยับเข้าออกเน้นย้ำ ลิ้นร้อนตวัดเลียจนเอยยิ่งเกร็งกระตุก ทรมานจนใบหน้าหวานแดงก่ำ ความเสียวซ่านปะทุพลุ่งพล่านราวกับเธอจะขาดใจตายคาลิ้นของเขาเสียให้ได้

"อืออ..."

เอยส่งเสียงครางแผ่วเมื่ออรรถพลกดจูบขบเม้มลงที่ผิวเนื้ออ่อนระหว่างต้นขาเพื่อตีตราจอง เขาเน้นย้ำอยู่สองสามครั้งก่อนจะยอมถอดถอนนิ้วร้ายออกจากช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ

"ที่จริง เอยก็ดูชอบมันนะ"

อรรถพลเอ่ยเย้ยหยันด้วยรอยยิ้มร้าย ก่อนจะสลัดชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิทออกจากกายแกร่ง เผยให้เห็นเรือนร่างแกร่งกำยำที่สมบูรณ์แบบ กล้ามเนื้อเป็นมัดแน่น ซิกแพกเรียงตัวสวย และเส้นเลือดที่ลากไล้ลงต่ำเสริมให้เขาดูดุดันน่ากลัว และความแข็งแกร่งส่วนนั้นที่เธอเคยสัมผัส บัดนี้มันขยายตัวตื่นเต็มที่พร้อมที่จะออกรบแล้ว

เอยลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตาอรรถพลนิ่ง

"คิดถึงมันงั้นเหรอ... มันที่เป็นเจ้าของร่องนี้ของเอย"

เอยส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "คุณอรรถไม่ใช่เจ้าของเอย..."

อรรถพลยิ้มร่าอย่างสมเพชในความปากแข็งของเธอ ทั้งที่เขาก็เพิ่งใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้าของตักตวงความสุขจากร่างกายเธอไปหยก ๆ

"เดี๋ยวก็รู้... ว่ามันใช่เจ้าของร่องนี้ของเอยหรือเปล่า"

ชายหนุ่มโน้มตัวไปเปิดลิ้นชักข้างเตียง คว้ากล่องถุงยางอนามัยออกมา เอยลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก อย่างน้อยเขาก็ยังคิดป้องกัน เพราะนับตั้งแต่เดินจากเขามา เธอก็ไม่ได้แตะต้องยาคุมกำเนิดอีกเลย

ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ แทรกกายเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียวสวย เขาใช้ตัวตนร้อนผ่าวที่โอบล้อมด้วยเครื่องป้องกันถูไถหยอกเย้าบนกลีบสวยขึ้นลงจนร่างบางสั่นเทิ้ม

"รีบ ๆ ทำสักทีเถอะค่ะ..." เอยอยากให้ฝันร้ายนี้จบลงโดยเร็ว จึงเอ่ยเร่งเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

"จะรีบไปไหนล่ะ... เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกัน 'ทั้งคืน' "

"หมายความว่าไง... เอยต้องรีบกลับไปหานะโมนะ"

"ผมว่าเอยอย่าเพิ่งห่วงคนอื่นเลยจะดีกว่านะครับ..." อรรถพลกระตุกยิ้มร้ายกาจกระซิบชิดริมฝีปากบาง "เอยควรจะห่วงตัวเองก่อนดีกว่า... ว่าคืนนี้จะรับมือกับผมยังไงให้ไหว"