บทที่ 22 :: แสดงตัวตน 1/1

บทที่ 22

แสดงตัวตน

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ หัวใจของอรรถพลยิ่งรุ่มร้อนด้วยความตระหนก ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้หายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ชายหนุ่มรีบจัดท่าทางให้เธอนอนในท่าที่สบายที่สุด ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เอยด้วยมือที่สั่นเทา

ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองคือสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมีสภาพย่ำแย่เช่นนี้

อรรถพลกลับออกมาจากห้องน้ำ ตรงดิ่งมานั่งข้างเตียงแล้วบรรจงเช็ดตัวให้ร่างบางอย่างเงียบเชียบ แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

เขาเฝ้าเช็ดตัวให้เอยจนกระทั่งพิษไข้เริ่มบรรเทาลง ชายหนุ่มนั่งมองดวงหน้าซีดเซียวของผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงแค่ของเล่นด้วยความสับสนในใจ

อรรถพลหลับตาลง ระงับความว้าวุ่นใจก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายหาลูกน้องคนสนิท

"คราม... ไปขนกระเป๋าและของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของเอยมาไว้ที่วิลล่า... แล้วจัดการส่งเพื่อนของเธอกลับกรุงเทพฯ ไปซะ"

"แล้ว... เพื่อนคุณเอยเขาจะยอมง่าย ๆ เหรอครับนาย" ครามเอ่ยถามด้วยความหนักใจ

"ไม่ยอมก็ต้องยอม บอกไปว่าเอยจะติดต่อกลับไปหาเองเมื่อถึงเวลา" อรรถพลสั่งเสียงเข้มเด็ดขาด แต่สายตายังคงจับจ้องร่างบางบนเตียงไม่ละไปไหน "กูจะให้เอยอยู่ที่นี่กับกูต่ออีกสามวัน... จัดการเลื่อนนัดทุกอย่างของเอยที่กรุงเทพฯ ให้เรียบร้อยด้วย"

ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"ส่วนเรื่องของจีน... ช่วยประสานงานแทนกูไปก่อน"

งานหมั้นหมายใกล้เข้ามาทุกที ทว่าลึก ๆ แล้วเขากลับเริ่มรู้สึกไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย...

"ก่อนที่กูจะกลับไปหมั้น... กูอยากใช้เวลาอยู่กับเอยที่นี่เงียบ ๆ อย่าให้จีนรู้เรื่องนี้เด็ดขาด"

"ครับนาย" ครามลอบถอนหายใจยาว เจ้านายของเขาที่เคยสุขุมเยือกเย็น สิ่งใดที่จะสร้างความวุ่นวายหรือกระทบต่อชีวิตที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขามักจะจัดการสลัดทิ้งมันไปได้อย่างง่ายดาย ไม่คิดสนใจใยดีมันเลยด้วยซ้ำ

ทว่ากับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ คนที่เคยตีค่าว่ามีไว้เพื่อแก้ขัด บัดนี้นายกลับทำทุกทางเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง โดยไม่นึกสนใจเลยว่าทุกอย่างที่ทำอาจจะนำพาเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลังได้

...นายแพ้คุณเอยอย่างราบคาบแล้วจริงๆ

ของเล่นที่สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด... แท้จริงแล้วอาจเป็นเพราะของเล่นชิ้นนี้ล้ำค่าและเป็นเพียงชิ้นเดียวที่นายขาดไปไม่ได้

'เอยต้องการให้คุณอรรถถอนหมั้นแล้วมาแต่งงานกับเอย เอยถึงจะยอมอยู่กับคุณต่อไป'

คำพูดแสนอวดดีของเอยยังคงดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำของเขาไม่จางหาย ความหวาดกลัวบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นเข้ามาในอกจนเขาเริ่มกระสับกระส่าย

มือหนาลูบไล้กลุ่มผมนุ่มที่ปรกใบหน้าหวาน หน้าผากมนที่ยังคงร้อนรุ่มอย่างเบามือ... ความอ่อนโยนที่เขาเผลอแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว ช่างขัดกับความร้ายกาจที่เขามักแสดงออกต่อหน้าเธอ

"ฉันไม่ชอบความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้เลยจริงๆ ..."

"เพื่อนของฉันอยู่ที่ไหน!?"

ทางด้านนะโมที่รอคอยการกลับมาของเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงก็เอ่ยถามครามขึ้นมาทันที ที่เขาโผล่หน้ามาถึงหน้าห้องพัก

"คุณเอยอยู่กับคุณอรรถครับ วางใจได้... เธอปลอดภัยดี" ครามตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเรียบเฉย

"แล้วนายมาหาฉันทำไม!?" นะโมตั้งท่าเป็นศัตรูกับเขาอย่างชัดเจน

"นายสั่งให้ผมมาเก็บกระเป๋าและของใช้ส่วนตัวของคุณเอยครับ"

"ได้ยังไงกัน! เอยต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ? เอยจะไม่กลับพร้อมฉันงั้นเหรอ?"

"ครับ คุณเอยจะพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสามวัน ส่วนคุณนะโม... เจ้านายสั่งให้ผมส่งคุณกลับกรุงเทพฯ ครับ"

"นี่เจ้านายของนายจะบ้าหรือไง! จะให้ฉันกลับตอนนี้ได้ยังไง แล้วงานเลี้ยงปิดกล้องคืนนี้ล่ะ!" นะโมโวยวายด้วยความไม่พอใจ เพราะเอริสเพิ่งแจ้งทีมงานว่าจะมีงานสังสรรค์ฉลองปิดกล้องที่คลับของรีสอร์ตในค่ำคืนนี้

แต่อรรถพลกลับใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งให้เธอกลับบ้านทันที มันใช้ได้ที่ไหน!

"เจ้านายเกรงว่าหากคุณเอยไม่ได้ปรากฏตัวในงานเลี้ยงคืนนี้ อาจจะมีคนตั้งข้อสงสัยและนำไปนินทาได้ จึงสั่งให้ยกเลิกงานเลี้ยงทั้งหมดแล้วครับ ตอนนี้ทีมงานคนอื่น ๆ ก็เริ่มเก็บของเตรียมตัวเดินทางกลับกันหมดแล้ว คุณนะโมเองก็ควรจะกลับได้แล้วครับ"

"ไม่ได้! ฉันขับรถมาเอง ถ้าฉันจะกลับ... ฉันต้องได้คุยกับยัยเอยก่อน!" นะโมยืนกรานเสียงแข็ง เธอต้องการความมั่นใจว่าเพื่อนรักสมัครใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อ ไม่ใช่เพราะถูกซาตานร้ายคนนั้นกักขังหน่วงเหนี่ยวเอาไว้

"ผมคิดว่าคุณนะโมคงไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนให้คุณเอยเพิ่มหรอกใช่ไหมครับ?" ครามเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าประกายตาที่มองมากลับแฝงแววข่มขู่จาง ๆ ทำให้นะโมชักสีหน้าใส่ด้วยความโกรธจัด

"อย่าคิดว่าอำนาจล้นฟ้าของเจ้านายนายจะทำให้ฉันกลัวนะ!"

"ผมทราบดีครับ... งั้นคุณนะโมอยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้งไหมล่ะครับ?" ครามเหยียดยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากจนนะโมเริ่มรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ผู้ชายคนนี้ภายนอกดูสุขุมสุภาพและเป็นมิตร ทว่าทำไมเบื้องหลังถึงได้ร้ายกาจไม่ต่างจากเจ้านายของเขาเลยสักนิด!

ดีนะที่พี่รามของเธอไม่ได้มีนิสัยเลวร้ายเหมือนคนพวกนี้! นะโมคิดในใจด้วยความขุ่นเคือง

"กะ...ก็ได้! ฉันจะไปเก็บของสำคัญของเอยให้ แต่ก่อนที่ฉันจะยอมกลับกรุงเทพฯ ฉันต้องได้คุยกับเอยก่อน!"

ครามลอบถอนหายใจยาวกับความดื้อดึงของเพื่อนสนิทของคุณเอย เขาตระหนักดีว่าหากขัดใจต่อไป เรื่องราวคงไม่จบลงง่าย ๆ และอาจทำให้งานของเขาล่าช้าไปมากกว่านี้

"ตกลงครับ" สุดท้ายครามก็ยอมอ่อนข้อให้และพยักหน้ารับคำแต่โดยดี

"นายครับ จัดการเรียบร้อยแล้วครับ นี่กระเป๋าเดินทางของคุณเอยครับ"

อรรถพลเดินออกมารับกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมจากมือลูกน้องคนสนิท หลังจากที่เขาเพิ่งวางสายโทรศัพท์จากการสั่งอาหารและยาให้เอย

"ขอบใจ... ไปจัดการเรื่องของมึงต่อเถอะ" อรรถพลสั่งเสียงเรียบ เตรียมจะหมุนกายลากกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวเข้าไปในห้องนอน

"แต่นายครับ..." ครามเอ่ยรั้งนายเอาไว้

"มีอะไรอีก?" อรรถพลชะงักเท้า ตวัดสายตาคมกริบมองลูกน้องด้วยความขุ่นมัว

"คุณนะโมยืนกรานว่าจะไม่ยอมกลับกรุงเทพฯ เด็ดขาด ถ้าหากไม่ได้คุยกับคุณเอยก่อนกลับครับ"

อรรถพลส่งสายตาดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น "เรื่องแค่นี้มึงไม่มีปัญญาจัดการหรือไง?"