บทที่ 22 :: แสดงตัวตน 1/2

ครามรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อแสดงความนอบน้อม "นายก็ทราบดีนี่ครับว่าคุณเอยบทจะดื้อขึ้นมาก็รับมือยากขนาดไหน เพื่อนสนิทของเธอก็ดื้อดึงไม่ต่างกันเลยครับ ผมไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนคนอื่นสังเกตเห็น เลยต้องรับปากเธอ"

"มึง..."

"เอยจะคุยกับเพื่อนเองค่ะ"

ยังไม่ทันที่อรรถพลจะเอ่ยจบประโยค ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางของเอยที่ก้าวออกมาขัดจังหวะ ใบหน้าของเเธอยังคงซีดเซียว พิษไข้ยังไม่จางหายดี ทว่าแววตากลับแน่วแน่

เอยลืมตาตื่นขึ้นมาทันได้ยินบทสนทนาระหว่างอรรถพลและครามทั้งหมด เธอรู้ดีว่านะโมดื้อดึงและเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน และหากอรรถพลยังต้องการกักขังเธอไว้ที่นี่ เธอก็ไม่มีทางหนีพ้นอยู่ดี

แล้วเธอจะดิ้นรนให้เรื่องมันยากขึ้นไปอีกทำไมกัน...

"โทรไป!" อรรถพลสั่งเสียงกร้าว เขาไม่มีวันยอมให้บุคคลภายนอกล่วงล้ำเข้ามาในวิลล่าส่วนตัวแห่งนี้ สิ่งเดียวที่เขาอนุญาตคือการให้เอยคุยกับนะโมผ่านโทรศัพท์มือถือเท่านั้น

ชายหนุ่มยื่นโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเอยส่งคืนให้ หญิงสาวรีบรับมาไว้ในมือ ก่อนจะพาร่างกายอันอ่อนล้าก้าวเดินแยกตัวออกไปคุยที่นอกระเบียง

ตื้ด

นะโมรับสายพร้อมกับเอ่ยถามเอยในทันทีหลังจากที่เดินวนอยู่ในห้องเป็นหนูติดจั่นมานานหลายนาทีแล้ว

[เอยแกเป็นยังไงบ้าง?]

"เอยไม่ได้เป็นอะไรหรอกโม... โมเดินทางกลับก่อนเถอะ"

[เอย... แกยอมอยู่กับเขาจริงๆ ใช่ไหม? แกไม่ได้ถูกบังคับใช่ไหมเอย?]

"อืม... เอยสมัครใจอยู่เองแหละโม ไม่ได้ถูกบังคับอะไรหรอก ไว้เจอกันที่กรุงเทพฯ นะ..."

เอยฝืนกลืนก้อนความขมขื่นลงคอก่อนจะรีบเอ่ยกำชับ "แล้วเรื่องนี้... อย่าให้ปอร์เช่รู้เรื่องเด็ดขาด"

เธอรู้ดีว่าปอร์เช่มีอุปนิสัยใจร้อนและรักเธอมากขนาดไหน หากเขาทราบเรื่องนี้ เขาจะต้องแล่นมาเอาเรื่องอรรถพลโดยไม่สนความปลอดภัยของตัวเองแน่ ซึ่งเธอไม่อยากดึงเขาเข้ามายุ่งด้วย

[แล้วฉันจะปิดมันได้ยังไงก่อนเอย!]

"วันหยุดนี้โมบอกปอร์ว่ามีนัดกับพี่ราม... ส่วนเอยจะบอกปอร์เช่เองว่าเอยอยากพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย" เมื่อนัดแนะกับเพื่อนสนิทเรียบร้อย ปลายสายก็เอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้

[โอเค... งั้นดูแลตัวเองดี ๆ นะเอย] นะโมสะอื้นไห้ด้วยความสงสารเพื่อนจับใจที่ต้องจำยอมตกอยู่ใต้อำนาจของอรรถพลผู้ไร้หัวใจคนนั้นอีกครั้ง

"จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงเอยนะ... เขาทำอะไรเอยไม่ได้หรอก"

หลังจากกดวางสาย เอยก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาราวกับจะระบายความอึดอัดทั้งหมดในใจลง ดวงตาคู่สวยสั่นระริกยามก้มลงมองข้อความล่าสุดของปอร์เช่ที่ตอบกลับมา

[อย่าดื่มจนเมาแล้วลืมรับสายเราอีกนะ ตั้งใจทำงานนะครับที่รัก]

หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงเผาะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ ความรู้สึกผิดจู่โจมหัวใจของเธอจนรู้สึกชาหนึบ

จากเดิมที่เธอตั้งใจจะประคับประคองความสัมพันธ์อันดีนี้ไว้ ทว่าในตอนนี้... เธอกลับกลายเป็นฝ่ายทำลายความเชื่อใจของปอร์เช่ลงด้วยมือของเธอเอง จนแทบไม่มีหน้าจะกลับไปพบเขาอีก

ขอโทษนะปอร์... ถ้าหากเรื่องบ้า ๆ นี้จบลงเมื่อไหร่ เอยจะยอมชดใช้ให้ปอร์ทุกอย่างเลย...

เอยสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมนิ้วมือที่สั่นเทากดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปในแชท

"รับทราบค่า ปอร์เองก็ตั้งใจทำงานนะ ...พอดีงานเสร็จเร็วกว่ากำหนด เอยเลยอยากพักผ่อนต่อแถว ๆ หัวหินคนเดียวสักสามสี่วัน ปอร์ไม่ต้องเป็นห่วงเอยนะ"

หน้าจอแสดงสถานะว่าอีกฝ่ายเปิดอ่านในทันที หัวใจของเอยเต้นระทึกด้วยความตื่นตระหนกแกมรู้สึกผิด

[ให้ปอร์ไปหาไหม? แล้วโมล่ะ?]

"เอยให้โมกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วล่ะปอร์ ปอร์ไม่ต้องห่วงเอยหรอก เอยแค่อยากเที่ยวพักผ่อนเงียบ ๆ ก่อนจะเริ่มงานอาทิตย์หน้า โมเองก็มีนัดกับพี่รามด้วย เอยเลยไม่อยากไปรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเขาน่ะ"

เอยพิมพ์คำโกหกออกไป ทั้งรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ในใจ

[โอเคครับ งั้นเที่ยวให้สนุกนะ ต้องโทรหาและต้องตอบข้อความปอร์ตลอดด้วย ห้ามเอยหายไปเฉย ๆ จนปอร์เป็นห่วง เข้าใจไหม?]

คำกำชับที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและห่วงใยจากปอร์เช่ ยิ่งเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึก ซ้ำเติมความรู้สึกผิดในใจของเธอ เอยรู้สึกเกลียดตัวเอง แต่พันธนาการของอรรถพลทำให้เธอต้องกลายเป็นคนไม่ดี และรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักที่แสนบริสุทธิ์ของปอร์เช่อีกต่อไป...

"อืม... งั้นเอยไปก่อนนะ"

หญิงสาวมองสติกเกอร์ตอบกลับจากชายหนุ่มนิ่งงัน หยาดน้ำตาอุ่น ๆ นองหน้าด้วยความปวดใจจนต้องรีบเช็ดมันออกไปลวก ๆ

"คุยอะไรกันนักหนา สภาพแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว... ไม่สบายก็ยังออกไปยืนตากลมข้างนอก กลับเข้ามานอนพักผ่อนข้างในได้แล้ว!" เสียงตวาดเข้มกระชากอารมณ์จากเบื้องหลังทำให้เอยสะดุ้งตัวโยน

อรรถพลเลื่อนบานประตูกระจกออกมาก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เอยรีบปาดน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเช่นเดิม

"ค่ะ" เอยยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนล้าเกินกว่าจะมีแรงต่อกรกับเขา

อรรถพลปรายสายตามองตามร่างบอบบางที่เดินกลับเข้าห้องนอนอย่างทุลักทุเล เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาเงียบ ๆ ก่อนจะก้าวกลับมานั่งลงบนฟูกนุ่ม วางโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนจะสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนาเพื่อหาไออุ่น

"หนาวเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะห้วนสั้นทว่าแฝงไปด้วยความห่วงใย

เอยพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองเขาตรง ๆ

"งั้นก็นอนพักซะ เดี๋ยวอาหารกับยามาถึงแล้วค่อยลุกขึ้นมาทาน จะได้หายไว ๆ"

"ค่ะ..." เอยเอ่ยตอบเพียงคำสั้น ๆ พลางหลับตาแน่นเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอกและหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา

โดยที่เธอไม่มีโอกาสล่วงรู้เลยว่า...

อรรถพลกำลังจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงไม่วางตา

เมื่อครู่เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างเอยกับนะโม และยังแอบเห็นปฏิกิริยาของเธอขณะพิมพ์แชทโต้ตอบกับใครบางคน ซึ่งเขาเดาได้ว่าคงไม่พ้นปอร์เช่

เขาต้องการที่จะรู้ว่าเอยปั้นน้ำเป็นตัวโกหกไอ้หน้าโง่คนนั้นว่าอย่างไร และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถลำลึกไปไกลถึงขั้นไหนแล้ว...

เพราะถ้าหากความสัมพันธ์นั้นมันมากกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้

เขาคงจะต้องลงมือขจัดเสี้ยนหนามอย่างปอร์เช่ทิ้งไป เพื่อได้เป็นเจ้าของเอยแต่เพียงผู้เดียว!

บรรยากาศภายในห้องนอนหรูตกอยู่ในความเงียบงัน แสงสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทาบทับร่างของเอยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนหมดสภาพเพราะพิษไข้ อรรถพลก้าวเดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดอาหารและยา

ในมือยังมีแผงยาคุมกำเนิดที่เขาเพิ่งค้นเจอจากกระเป๋าของเอย ชายหนุ่มจึงโยนแผงยาลงบนตักของเอย

ฟุบ!

เอยลืมเปลือกตาขึ้น ดวงตาคู่สวยมองมาที่สิ่งของที่อรรถพลเพิ่งโยนมันลงมา แววตาของเอยเริ่มสั่นไหวไปด้วยความกรุ่นโกรธ รู้สึกไม่พอใจที่ถูกล้ำเส้น "คุณค้นกระเป๋าเอยงั้นเหรอ!"

"ใช่! ไม่งั้นผมจะรู้เหรอว่าเอยเตรียมตัวมาดีขนาดนี้..." อรรถพลแค่นยิ้มหยัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชันระคนขุ่นเคือง "กลัวท้องกับผมขนาดนี้... เพราะต้องการจะเก็บเนื้อเก็บตัวไว้ให้ไอ้ไฮโซนั่นสินะ?"