บทที่1 :: ถ้าเบื่อ ก็แค่ทิ้งไป 1/2

เอยเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เธอรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมสติที่กระจัดกระจายตั้งสติก่อนจะกดรับสาย

"ค่ะ..." น้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความเกรงกลัวค่อย ๆเอ่ยขึ้นเมื่อรับสาย ปลายสายเงียบไปอึดใจ จนบรรยากาศในตอนนี้ยิ่งกดดัน

"อยู่ไหน? ทำไมไม่กลับบ้าน... ค้างคืนด้วยงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มขรึมที่ลอดผ่านมาคล้ายกำลังขบกรามแน่น เอยหลับตาลงพยายามเรียบเรียงคำพูด

"คือ... เอยมาดื่มที่คอนโดนะโมค่ะ แล้วภาพมันตัด ก็เลยนอนค้างที่นี่..."

ตื้ด!

สายถูกตัดไปดื้อๆ เอยเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เขามาหาเธอที่วิลล่าอย่างนั้นเหรอ? แล้วมาในวันที่เธอออกมาดื่มเนี่ยนะ!

"โม! ตื่นเร็ว! เอยต้องกลับแล้ว" เอยหันไปเขย่าตัวเพื่อนทันที

"อื้ออ... กลับเลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง... ง่วง..."

เอยถอนหายใจ พยายามพยุงนะโมขึ้นไปนอนบนโซฟาดีๆ แต่จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาเดินหิ้วถุงกับข้าวเข้ามาอย่างคุ้นเคย

"คุณราม... แฟนโมใช่ไหมคะ?" เอยถามอย่างหยั่งเชิง

"ครับ... โมเมาเหรอ?" รามสูรถามกลับพลางมองกองขวดเบียร์ เอยยิ้มแห้งด้วยความรู้สึกผิด

"ค่ะ... งั้นเอยฝากดูแลยัยโมต่อด้วยนะคะ พอดีเอยมีธุระด่วนต้องรีบกลับก่อน"

"ได้ครับ"

เอยรีบคว้ากระเป๋าแล้วก้าวออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้รามสูรยืนเท้าสะเอวมองร่างเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวบนโซฟา

"ยัยเด็กดื้อเอ๊ย... ดื่มจนเมาเละขนาดนี้เลย" เขาบ่นอุบอิบอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะช้อนร่างเมียตัวเองขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม และพาเข้าไปนอนในห้องอย่างสบายตัว

รามสูรจุมพิตหน้าผากมนของนะโมเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจัดการความทำความสะอาดในห้องนั่งเล่น เขาทั้งเก็บขวดและเช็ดคราบอาหารทิ้งเสียจนสะอาดตา

หึ... นี่เขากำลังเข้าสู่โหมดพ่อบ้านเต็มตัวแล้วจริงๆ สินะ รามสูรยกยิ้มบาง ๆ

ทางด้านเอย เธอรีบขับรถกลับวิลล่าได้ในเวลาไม่นานนัก สายตากลมโตมองไปยังรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านก็รู้ได้ทันทีว่าอรรถพลยังไม่กลับ!

"คุณคราม..." เอยเรียกชื่อบอดี้การ์ดคนสนิทของอรรถ เธออยู่ในสภาพยุ่งๆ หน้าตาเปื้อนไปด้วยมาสคาร่าเพราะผ่านการร้องไห้ เธอรีบจนไม่ได้สังเกตตัวเอง ครามมองสภาพของเอยก็ผ่อนลมหายใจลงอย่างหนักใจ

คิดว่าหากคนด้านในเห็นเข้า คงได้ฟาดงวงฟาดงาแน่!

"เข้าไปเถอะครับ คุณอรรถรอคุณเอยอยู่" ครามเอ่ยเสียงเรียบ อยากช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"คะ ค่ะ"

"แต่คุณเอยแน่ใจนะครับว่าจะเข้าไปพบนายด้วยสภาพนี้?"

"สภาพเอยแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" เอยเงยมองคราม เมื่อครามพยักหน้าตอบเอยจึงรีบวิ่งกลับไปส่องกระจกรถ นั่นแหละเธอถึงได้ตกใจกับสภาพตัวเอง

ตายๆ รีบกลับจนลืมดูสภาพตัวเอง เอยรีบล้วงทิสชูเปียกขึ้นมาเช็ดตามขอบตาตัวเองทันที

"เช็ดพอหรือยัง?" มือบางชะงักเมื่อได้ยินเสียงขรึมที่คุ้นเคย...

"คุณอรรถ ..." เอยแอบกลืนน้ำลาย พลันหันกลับไปมองร่างสูงโปร่งในส่วนสูงร้อยเก้าสิบกว่ส เขากำลังกอดอกเอนตัวพิงขอบประตูมองมาที่เธอ

"เข้ามา!" มือเอยตกลงข้างกายอย่างอ่อนแรงเมื่อสิ้นเสียงคำสั่ง ดูแล้วคุณอรรถคงจะโกรธเธอมากแน่ ๆ

เอยก้มหน้าเดินตามหลังอรรถเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ

"..." เมื่อร่างสูงหยุดยืนอยู่กลางห้องโถงของบ้าน เอยก็ชะงักเท้าหยุดเดินตาม ความเงียบกำลังทำให้เธอกลัว คนที่หันหลังให้เธอในตอนนี้คล้ายมีรังสีบางอย่างแผ่กระจายรอบตัวจนเธอรู้สึกกลัว...

แต่เธอก็รายงานเขาแล้วนี่นา ...แค่ไม่ได้บอกว่าจะค้างก็เท่านั้น

"คุณอรรถเอยอธิบายได้นะคะ เอยอยู่กับโมจริงๆ"

"..."

"คุณอรรถอย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม?" เอยก้มหน้าบีบสายกระเป๋าในมือไว้แน่น เธอรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ผุดซึมทั้งที่รอบกายไม่ได้ร้อนเลยสักนิดเดียว

"ผมคงใจดีกับเอยเกินไปสินะ"

"คะ?" เอยเงยมองร่างสูงที่หันหน้ากลับมาหาเธอ เขาใช้สายตามองเธออย่างคาดโทษ

"ในขณะที่เอยควรสำนึกตัวเองอยู่ที่บ้านเงียบ ๆ แต่เอยกลับไปเที่ยวดื่มเมาจนกลับบ้านไม่ได้!" เอยหลบสายตาอรรถทันที เธอก้มหน้างุดรู้ถึงความผิด

"แต่เอยรายงานคุณอรรถแล้ว อีกอย่างเอยสำนึกผิดแล้ว อีกอย่างเอยอยู่กับเพื่อนไม่ได้ไปเที่ยวที่อโคจรสักหน่อย"

"ฮึ! ดีนี่เดี๋ยวนี้กล้าเถียงกลับ?"

"เอยเปล่าเถียงนะคะ เอยแค่บอก..."

"เหลิง! คิดว่าผมไม่ทิ้งเอย เลี้ยงดูเอยมาสามปี เป็นเพราะผมไม่กล้าเฉดหัวเอยทิ้งสินะ ถึงคิดได้ใจ เหลิงในตัวเองว่าสามารถควบคุมผมได้ ถึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้" เอยส่ายหน้าพรืด เธอไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลย

"เอยไม่เคยคิดแบบนั้ยเลยนะคะ!"

"หู! รู้ไหมว่าเอยทำให้ผมรู้สึกเบื่อเอยมากขึ้นทุกวัน!"

เบื่อ...

"..." แค่คำว่าเบื่อคำเดียวทำให้เอยอ้าปากค้าง เธอเงียบอึ้งหาเสียงตัวเองแทบไม่เจอ

"เอยเริ่มดื้อเริ่มขัดคำสั่งผม จนผมคิดว่าสักวันหนึ่งเอยอาจจะนำปัญหามาให้ผมจริง ๆ!" เอยทำได้เพียงกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินคำพูดที่เสียดแทงหัวใจ

เอยเริ่มฝืนยิ้มขึ้นมา นึกน้อยใจอรรถพล จนคิดอยากประชดเขาขึ้นมาบ้าง ด้วยอารมณ์ที่ชั่ววูบเอยจึงเอยคำพูดที่ไม่ควรพูดออกมา

"เบื่อเอย คิดว่าเอยจะนำปัญหามาให้ งันคุณอรรถก็ยุติความสัมพันธ์บ้าๆ นี่สักทีสิคะ คุณอรรถจะได้เลิกระแวง ตัดตัวปัญหาแบบเอยออกไปซะ" อาจเพราะยังไม่สร่างเมาดี แอลกอฮอล์ยังคงเดือดพล่านอยูาในสายเลือด เธอถึงใจกล้าต่อกรกับเถียงเขาอยู่ตรง ๆแบบนี้

"อย่าท้าทายผมนะเอย!" อรรถพุ่งตัวมาบีบแขนเรียวเล็กของเอย เอยเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ทั้งพยายามแกะมือหนาออกจากแขนของเธอไปด้วย

"เอยเจ็บนะ!"

"เจ็บสิดีจะได้จำว่าควรทำตัวยังไง!" เอยจ้องใบหน้าที่หล่อเหลาด้วยความเจ็บแสบในทรวง ตอนแรกก็แค่อยากประชด แต่ตอนนี้ชักอยากจะให้จบมันจริงๆ เสียแล้วสิ!

"เอยเบื่อแล้ว เอยเบื่อคุณอรรถแล้วเหมือนกัน!" เอยขึ้นเสียงจนสั่น เธอจ้องมองอรรถอย่างฟาดฟันกันด้วยแววตาที่ดุดันท้าทายถือดี คำว่าเบื่อจากเธอทำแววตาคมกริบสั่นไหวไม่น้อยเลย

"เบื่อ เหอะ! วันก่อนยังบอกว่ารักผมอยู่เลย ตอนนี้เบื่อแล้ว?" ทว่าอรรถใช้สายตาคมดูถูกสมเพชเอยกลับ

"..."

"ท้าทาย ประชด ฮึ! อาการงี่เง่าของผู้หญิง!" อรรถต่อว่าเอยพร้อมกับผละมือออกจากแขนเรียวบาง เอยขบเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจนเจ็บ

"เด็กดีคนนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ! หรือจริงๆ นี่ก็คือโฉมหน้าที่แท้จริงของเอย เริ่มคิดใฝ่สูงอยากจะเป็นเมียผมจริง ๆ ขึ้นมาแล้ว?"

"อย่าดูถูกเอยนะ!" เธอไม่เคยคิดใฝ่สูงขนาดนั้น แต่เธอแค่อยากได้ความรักจากเขากลับมาบ้างต ก็เท่านั้นเอง!

เมื่อไม่ได้เธอก็ไม่เคยดึงดั้นร้องขอมันนี่ กลับยอมรับมันด้วยซ้ำ

"เอยทำตัวให้ผมดูถูกเองนี่!"

"แล้วคุณอรรถจะเอาเอายังไง เอยผิดที่ค้างคอนโดเพื่อนแล้วไม่ได้รายงานให้คุณอรรถทราบ แต่มันถึงขั้นต้องพูดทำร้ายจิตใจกันถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ!" เอยต่อว่าเขาด้วยความอัดอั้นน้อยใจ

ถ้าจะมองกันด้วยสายตาแบบนี้ มองเธอเป็นผู้หญิงมักมาก ใฝ่สูงก็จบๆ กันไปเถอะ!

"ถ้าเบื่อมาก ก็แค่ทิ้งเอยไปซะ!" เอยพูดเสียงต่ำ เอ่ยขึ้นอีกครั้งทั้งน้ำตาซึม

**********************

คำว่าเบื่อ เป็นใครก็ต้องเสียใจบ้างแหละ!

เป็นไงล่ะเจอยัยน้องท้าซะเลย …แล้วอิพี่จะทิ้งน้อนมั้ย ติดตามกันไว้ด้วยนะคะ

ฝากกดติดตาม กดใจ เพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*