บทที่23 :: ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ 1/2 NC

อรรถพลดันกระพุงแก้ม แล้วค่อย ๆ หันหน้ากลับมา นัยน์ตาที่เคยนิ่งสนิทพลันวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชน ชายหนุ่มพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่น บีบตรึงจนหญิงสาวต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"เออ! ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดับฝันเอยทุกทาง! คิดจะล้างน้ำใส่ตะกร้าล้างคราบคาวไปเสนอตัวให้ไอ้ไฮโซนั่นงั้นเหรอ? ข้ามศพผมไปก่อนเถอะ!" เขาแสยะยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่เอยได้แต่ส่ายหน้ามองเขาด้วยความผิดหวังระคนเสียใจจนเกินจะเอ่ย

"เอยผิดหวังในตัวคุณมาก... ไหนบอกว่าเอยไม่มีค่าสำหรับคุณไง แล้วคุณจะมาขัดขวางเอยทำไม!"

"ใช่! เอยไม่เคยมีค่าสำหรับผม! ผู้หญิงอย่างเอยมีค่าแค่เรื่องบนเตียง... เป็นแค่ของเล่นที่ผมยังไม่นึกเบื่อก็เท่านั้นแหละ!"

คำพูดร้ายกาจที่กรีดลึกเข้ากลางใจทำให้น้ำตาของหญิงสาวไหลร่วงลงมาทันที ริมฝีปากบางสั่นระริกยามเอ่ยโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้

"งั้นร่างกายของเอย เอยจะประเคนให้ใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเอย! คุณไม่มีสิทธิ์มาห้าม และอย่ามายุ่งเรื่องของเอยอีก!"

"เหอะ! ปากดีแบบนี้ แสดงว่าหายดีแล้วล่ะสิ?" อรรถพลแค่นยิ้มเยาะ มองหญิงสาวที่อวดดีกล้าประกาศว่าจะไปหาผู้ชายคนอื่น คำก็ไม่มีสิทธิ์ สองคำก็ไม่มีสิทธิ์... คืนนี้เขาจะสั่งสอนให้เธอจำใส่สมองเองว่าเขาน่ะ มีสิทธิ์ในตัวเธอมากแค่ไหน!

"หายไม่หายมันก็เรื่องของเอย!" เอยสะบัดตัวเตรียมจะหนีลงจากเตียง ทว่ามือหนากลับกระชากร่างบางอย่างแรงจนเธอถลาปะทะแผงอกแกร่ง

"หายดีแล้ว ก็ทำหน้าที่ของเอยซะ!"

"อ๊ะ..."

อรรถพลรวบตรึงร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนหนาแน่น หน้าอกนุ่มเบียดเสียดกับแผงอกกว้างจนแทบไม่มีช่องว่าง เอยดิ้นรนสุดชีวิตทว่ากลับถูกวงแขนแกร่งรัดตรึงเอาไว้จนขยับไม่ได้ ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตัดพ้อหรือด่าทอเขาอีก ริมฝีปากหนาฉกลงมาบดจูบเอยอย่างป่าเถื่อนและหิวกระหาย

"อื้อ!"

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนทว่ามันคือการลงทัณฑ์ ตีตราแสดงความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน เอยพยายามเบือนหน้าหนีแต่กลับถูกมือหนาบีบคางมนบังคับให้ต้องหันกลับมารองรับสัมผัสอันดุดัน

สัมผัสอันดิบเถื่อนโหมกระหน่ำเข้าใส่ราวกับพายุร้ายซัดสาดเข้าฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า กระทั่งร่างบางถูกมือหนากดลงกับที่นอนนุ่มอีกครั้ง โดยที่ริมฝีปากบางยังคงถูกบดขยี้อย่างต่อเนื่องไร้ซึ่งความปรานี

ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ที่ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เอยรับรู้ได้เพียงสัมผัสอันร้อนแรงที่อรรถพลจงใจมอบให้เพื่อสยบความพยศของเธอ บทลงโทษครั้งนี้ยาวนานและหนักหน่วง ราวกับเขาต้องการจะฝากรอยตีตราและกลิ่นกายของเขาไว้ในทุกตารางนิ้วบนร่างของเธอ...

ไม่คิดเหลือพื้นที่ให้เธอได้คิดถึงคนอื่นอีก

"อื้ออ"

บัดนี้ทั้งคู่ต่างเปลือยเปล่า แรงพยศที่เคยมีเริ่มอ่อนแรง แผ่นหลังบางจมดิ่งลงกับที่นอนนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดจากตัวเขาค่อย ๆ หลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละน้อย...

สัมผัสที่ร่างกายของเธอไม่เคยต่อต้านเขาได้เลยสักครั้ง

มันรุนแรง

ทว่าเสียวซ่าน

มอมเมาสติของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งเธอ...

ปล่อยให้ความต้องการอันดิบเถื่อนครอบงำจิตใจ

น้ำเสียงหวานครวญครางแผ่วเบาและสั่นเครือ แม้จะแทบครองสติไม่อยู่ แต่มันก็มีเพียงเศษเสี้ยวสติที่พยายามฉุดรั้งตัวเองไว้ อรรถพลผละออกเพียงนิด สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาและไฟเสน่หาที่เขาเป็นคนจุดขึ้นมา

"ปากบอกให้พอ... แต่ร่างกายของเอยมันฟ้องว่าต้องการมากกว่านี้นะ" ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

มือหนาค่อย ๆ ปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ พลันแสยะยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะยามที่เห็นลูกแมวพยศแปรเปลี่ยนเป็นเชื่องเชื่อ ถูกพิษไฟปรารถนาครอบงำจิตใจ ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหง บรรจงฝากรอยรักสีแดงเถือกระเรื่อเน้นย้ำสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบนเรือนร่างของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"จำไว้... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเอยได้นอกจากผม คนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวเอย... มีแค่ผม!"

เอยหลับตาลงอย่างจำนน ปล่อยให้ร่างกายล่องลอยไปตามอารมณ์ที่เขาปรนเปรอให้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกบดบังด้วยความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เสียงหัวใจของทั้งสองเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงดูดดึงผิวกายดังแผ่วเบาประสานคลื่นลมทะเล

อรรถพลครอบครองยอดอกอิ่มอย่างหลงใหล ชายหนุ่มขบเม้มและตักตวงความหวานจากเนินอกเนียนละเอียดอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นกายอันหอมหวานของหญิงสาวราวกับสารเสพติดที่ทำให้เขายิ่งเสพก็ยิ่งคลั่งไคล้ จนไม่อาจปล่อยมือไปจากของเล่นชิ้นนี้ได้เลย

เสียงน้ำฉ่ำแฉะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง อรรถพลเลื่อนไล้ลงมาปรนเปลอกลืนกินความหวานฉ่ำกึงกลางกายของเอย มือหนาบีบเค้นสะโพกมนนุ่ม ฝังใบหน้าดมดอมความหอมหวาน ก่อนจะใช้ลิ้นเลียละเลียดด้วยจังหวะรุกเร้า ปัดป่ายดูดกลืนกินกลีบกุหลาบสีหวานเน้นย้ำจนเอยต้องหลับตาแน่น จิกเท้าลงกับที่นอนนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน

อื้ออ...

เอยครวญครางเสียวซ่านอย่างต่อเนื่องสุขสม อรรถพลเปรนเปลอเธอจนเอยกระตุกเกร็งซ้ำๆ ร่องสวยบีบรัดตอดนิ้วเรียวที่ชักเข้าออกก่อนจะกระตุกซ้ำคาลิ้นเรียวสากที่ยังคงดูดกลืนกินเธอแม้เธอจะกระตุกเกร็งเสร็จซ้ำไปหลายรอบแล้วก็ตาม

"อ๊ะ!" อรรถพลรู้สึกมันเขี้ยวร่างเล็ก จึงเปลี่ยนมาใช้เขี้ยวคมกัดลงที่ระหว่างต้นขาของเธอเบา ๆ จนได้รอย และขบเม้มฝากรอยรักแสดงความเป็นเจ้าของไว้ข้าง ๆ กันจนพอใจ

พึ่บ!

อรรถพลหยัดกายลุกขึ้นนั้งตรงระหว่างขาของเอย เขาจับตัวตนที่แข็งขืนขึ้นมาถูไถเล่นตามร่องสวย เฝ้ามองเอยที่นอนหรี่ตามองเขาอยู่ตรงหน้า

"อยากเห็นไหม?" เอยส่ายหน้าปฏิเสธจนผมเผ้ายุ่งเหยิง นึกเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร

"แต่ผมอยากให้เอยดู ดูให้ชัดว่าร่องนี้ของเอยน่ะ... เป็นของใคร"

สวบบ!

"ฮื่อออ..." เอยเชิดหน้าขึ้นเมื่ออรรถพลกระแทกตัวตนเข้ามาในกายของเธอรวดเดียวจนมิดสุดด้ามก่อนจะดึงตัวตนกลับออกไปและกระแทกเข้ามาใหม่ซ้ำ ๆ น้ำหวานจากร่องอุ่นชโลมแก่นกายขนาดใหญ่ที่มีขนาดไซต์ถึงหกสิบ จนเราหลวมรวมเข้าด้วยกัน