บทที่27 :: คืนสถานะ 1/1

บทที่27

คืนสถานะ

คอนโดนะโม

ทันทีที่รถหรูจอดสนิท ปอร์เช่ไม่รอช้าที่จะกวาดขาก้าวลงจากรถ ร่างสูงโปร่งสง่ามุ่งหน้าไปยังห้องพักของนะโมด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำถาม

เขาไม่รู้เลยว่าการเผชิญหน้ากันครั้งนี้จะจบลงยังไง เอยจะถูกบังคับ หรือเธอจะเต็มใจกลับไปหาอรรถพลอย่างที่มันบอกกับเขา

แม้ลึกๆ เขาจะรู้สึกหวาดกลัวกับคำตอบ แต่ปอร์เช่ก็พยายามบอกตัวเองว่าเขาพร้อมที่จะยอมรับความจริงทุกอย่าง

เขายังเชื่อมั่น... เชื่อว่าเอยต้องมีเหตุผลจำเป็นที่ต้องเลือกทางเดินนี้ เพราะในโลกของความรัก บางครั้งอารมณ์ก็อยู่เหนือการควบคุม และความรักที่ไร้สติก็มักทำให้คนเราตาบอดจนทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดราวกับกระแสลมก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดกระหน่ำ ปอร์เช่หยุดยืนหน้าห้องครู่หนึ่งก่อนจะใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไปหาเอย

วินาทีที่บานประตูเปิดออก สองสายตาก็ประสานสบกันเข้าอย่างจัง... สายตาของปอร์เช่ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนสับสน กลายเป็นเหมือนดาบสองคมที่กรีดหัวใจของเอยจนเป็นแผลเหวอะหวะ

เอยยืนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มือบางกำลังลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมเตรียมจะก้าวออกจากห้องเพื่อไปหาอรรถพล เธอไม่คิดเลยว่าปอร์เช่จะปรากฏตัวขึ้นได้เวลาขนาดนี้

"ปอร์..." เอยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เห็นแววตาที่สั่นไหวไม่เข้าใจของเขาแล้ว เธอแทบอยากจะโผเข้ากอดเขาและสารภาพความจริงทุกอย่าง

แต่แล้ว... ใบหน้าคมเข้มแสนอำมหิตของอรรถพลก็ผุดขึ้นมาเตือนสติตัวเอง

เธอทำแบบนั้นไม่ได้!

เธอไม่อาจลากปอร์เช่ลงมายุ่งกับเรื่องพวกนี้ด้วยได้ เอยจึงตัดสินใจหยิบหน้ากากนางร้ายที่คุ้นเคยขึ้นมาสวมอีกครั้ง ยอมกลายเป็นคนเลวในสายตาของปอร์เช่ ยังดีกว่าเห็นชีวิตของเขาต้องพังพินาศเพราะเธอ

"หมายความว่ายังไงเอย... เอยกำลังจะไปไหน!?" ปอร์เช่เค้นเสียงถามเข้ม ทั้งที่รู้อยู่เต็มหัวใจว่าเอยกำลังจะไปไหน

เอยจึงเหยียดยิ้มบางเบา พลันปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เย็นชาและเยียบเย็นมากขึ้นจนน่าใจหาย

"เอยคิดว่าปอร์ก็น่าจะรู้แล้วนะว่าเอยจะไปไหน... เอยขอโทษนะปอร์ ...แต่เอยรักคุณอรรถ เอยตัดใจไปจากเขาไม่ได้จริงๆ" เธอพูดพลางหลบสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจ

"เอยจะกลับไปหาคุณอรรถ ส่วนเรื่องของเรา... เอยขอให้มันจบลงแค่นี้เถอะนะ เอยอยากกลับมาเป็นเพื่อนปอร์เหมือนเดิม... ได้ไหม?"เอยฝืนพูดประโยคจบง่าย ๆที่ทำร้ายทั้งเขาและเธอ

"ยกโทษให้เอยนะ..."

ปอร์เช่ขมวดคิ้วจนเป็นปม ความโกรธตีกันรวนอยู่ในอกแกร่ง เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันจะเป็นคนแบบนี้

แต่เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เขากลับเห็นหยาดน้ำตาที่รื้นขอบตาจนแทบกั้นไม่อยู่ ซึ่งมันขัดแย้งกับคำพูดที่ดูใจร้ายของเธอในตอนนี้เหลือเกิน

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

"เอยคิดดีแล้วเหรอ? คุณอรรถกำลังจะหมั้นนะ เอยกลับไปหามันไม่เท่ากับกับเอยยอมเป็นเมียเก็บมันเหรอ" เอยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ปอร์เช่รู้แล้วสินะ ว่าเป็นคุณอรรถ

"ปอร์รู้"

"ไม่มีอะไรที่ปอร์อยากรู้แล้วไม่รู้!" เอยยิ้มเศร้า ใช่สินะ ปอร์เช่เองก็มีอำนาจมากพอๆ กับคุณอรรถ การที่เขาอยากจะรู้อะไรหรือต้องการอะไรสักอย่าง มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก

"เอยยอมกลับไปอยู่ในสถานะนั้นเอง ปอร์จะด่าจะว่าเอยก็ได้ แต่เอยรักเขามาก" น้ำเสียงเอยสั่นพร่า

"เอย เอยไม่ควรที่จะลดศักดิ์ศรีตัวเองแบบนี้ รักมันแต่เอยก็ตัดมันได้แล้วนี่ บอกปอร์มาว่ามันบังคับเอยใช่ไหม" เขายังคงปักใจเชื่อว่าคนอย่างเอยไม่มีทางกลับไปหาขุมนรกใบเดิมแน่ถ้าไม่ถูกบีบคั้นจากอรรถพล

ทว่าเอยกลับส่ายหน้าช้าๆ

"เอยขอโทษที่เอยละทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพราะว่ารักเขา ไม่มีใครบังคับเอยแต่เอยยอมที่กลับไปเอง ปอร์เข้าใจเอยได้ไหม อีกอย่างเอยขอร้องอย่าไปยุ่งกับคุณอรรถอีก" เอยเงยหน้ามองปอร์เช่ที่ยืนนิ่งงันด้วยความเจ็บปวด เขาส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ

แม้จะพยายามหาเหตุผลมาซัพพอร์ตการตัดสินใจของเธอเพียงใด ในหัวของเขาก็ยังเต็มไปด้วยคำถาม!

และเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และอะไรที่ทำให้เอยยอมอรรถพลได้มากถึงขนาดนี้

ซึ่งเขาเองก็ยังมีไพ่ใบสุดท้าย...

ผู้จัดการคนเก่าของเอยที่ตอนนี้ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะต้องตามขุดให้ถึงรากเหง้าว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้นางร้ายแถวหน้าอย่างเอยต้องตกอับเพียงชั่วข้ามคืน จนยอมลดตัวไปเป็นเด็กเลี้ยงของอรรถพลแบบนี้!

"โอเค... ไม่เป็นไรเอย" ปอร์เช่ผ่อนลมหายใจยาว "ไม่ว่าเอยจะตัดสินใจยังไง ปอร์จะอยู่ข้างเอยเสมอ... ในฐานะเพื่อน"

คำว่าเพื่อนมันช่างขมในความรู้สึก แต่มันคือทางเดียวที่จะทำให้เขาไม่สูญเสียเธอไป

"แล้วนี่... จะกลับไปอยู่กับมันเลยเหรอ?"