บทที่27 :: คืนสถานะ 1/3

ภายในวิลล่าที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ อรรถพลนั่งรอเอยอยู่บนโซฟาตัวยาว รังสีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นกดดันจนน่าขนลุก เงาของเขาที่ทอดลงบนพื้นดูเคร่งขรึมและน่าเกรงขามราวกับพญามัจจุราช เอยที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาถึงกับชะงักงัน เมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบที่จับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา

"มานี่"

น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยเรียบ ๆ ทว่าก้องกังวานและทรงพลัง เอยเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามสะกดกลั้นความกลัวก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"อ๊ะ!"

ข้อมือบางถูกกระชากเพียงเบา ๆ ร่างทั้งร่างก็เสียหลักไถลลงไปกองอยู่บนตักกว้าง อรรถพลวาดวงแขนรัดเอวคอดไว้แน่นจนร่างกายแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

"ใครมาส่ง?" เขาถามชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเอยขนลุก จมูกโด่งสันซุกไซ้คลอเคลียอยู่ที่ซอกคอขาวผ่อง สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเพื่อพิสูจน์ว่ามีกลิ่นอายของชายอื่นปะปนมาด้วยหรือไม่

"ปอร์เช่ค่ะ" เอยตอบตามจริง เธอรู้ดีว่าการโกหกผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เรื่องดี

"หึ... ใจกล้าดีนี่" อรรถพลเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะฉกจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างรุนแรง จูบนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและการลงโทษ เขาได้กลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมติดตัวเธอมา และไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นของใคร!

"ได้กันไปกี่รอบแล้วล่ะ? กว่าจะมาถึงที่นี่" อรรถพลถอนจูบออกเพียงนิด กระซิบถามทั้งที่ริมฝีปากยังคลอเคลียไม่ห่าง

"เอยไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น!" เอยตวาดกลับ เสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ถูกดูถูก

"งั้นเหรอ... แล้วกลิ่นน้ำหอมของมันติดตัวเธอมาได้ยังไงเอย? ฉันเป็นเจ้าของเธอ ทำไมฉันจะจำกลิ่นของเธอไม่ได้!"

เอยชะงักไปครู่หนึ่ง... ภาพที่เธอกอดกับปอร์เช่ผุดขึ้นมา นั่นคงเป็นเหตุผลที่กลิ่นน้ำหอมของเขาติดตัวเธอ "เราแค่กอดกัน... แต่มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นจริง ๆ ค่ะ"

"เหอะ! อยากให้ฉันเชื่อ?" เขาหัวเราะในลำคออย่างสมเพช

"เอยไม่ได้ทำอะไรผิด คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ!" เอยยังคงถือดี ความรั้นในแววตานั้นยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณอยากเอาชนะของเสือร้าย

"ได้... ฉันจะยอมเชื่อเธอ แต่เธอต้องเป็นคนพิสูจน์มันเอง"

"หมายความว่ายังไง!?"

ฝ่ามือหนาตอบคำถามด้วยการบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือ เอยหน้าร้อนผ่าวและรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังเรียกร้องอะไร "เอยน่าจะรู้ดีนะ... บทลงโทษของเด็กดื้อเป็นยังไง"

"ไม่..."

"ถ้าคิดจะขัดใจผม ก็ลองคิดดูดี ๆ" มือหนาลากไล้ผ่านสาบกระโปรงที่ถูกถลกขึ้นจนเอยตัวสั่นเทาด้วยความอัปยศ

"ขึ้นสิ... ขึ้นขย่มผมเหมือนที่เอยเคยทำ" เขาคำรามสั่งเสียงแหบพร่า แววตาวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยแรงปราถนา "ทำให้ผมพอใจจนกว่าผมจะสั่งให้หยุด และถ้าผมยังไม่เสร็จ... เอยก็ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด!"

"คนเลว..." เอยกัดริมฝีปากจนสั่นระริก หยาดน้ำตาไหลร่วงเผาะลงบนแผงอกของเขา เธอสมเพชตัวเองที่ไร้ทางสู้แบบนี้

"เลือกเอา... จะทำเอง หรือจะให้ผมส่งคนไปกระทืบมัน"

"อย่าทำอะไรปอร์เช่นะคะ!" เอยอุทานเสียงหลง นั่นยิ่งทำให้อรรถพลแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

"ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เอย... จะเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ผม หรือจะให้ปอร์เช่เป็นคนรับกรรมแทน เลือกเอาว่าจะลบกลิ่นกายของมันออกด้วยตัวเอง หรือจะให้ผมไปจัดการมัน!"

มือบางกำเข้าหากันแน่น ทว่าในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาลงไปจัดการปลดเข็มขัดหรูออก เอยก้มหน้าลงพยายามไม่สบตาขณะรูดซิบกางเกงของเขาลง มือเรียวคว้าจับแก่นกายแข็งแกร่งออกมาลูบไล้จนมันขยายตัวสู้มือ

เมื่อเห็นว่าเขาพร้อม เอยจึงค่อย ๆ ถอยตัว คุกเข่าลงบนพื้นพรม พลางก้มศีรษะลงใช้กลีบริมฝีปากบางครอบครองความแข็งขืนนั้นเพื่อปรนเปรอและเล้าอารมณ์อรรถพลตามคำบัญชา...

"อ่าห์..."

เสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจดังระงมอยู่ในลำคอแกร่ง เมื่อศีรษะเล็กขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามที่เขาเคยพร่ำสอน เอยรู้ดีว่าจุดอ่อนไหวของเขาอยู่ตรงไหน และต้องทำอย่างไรให้อรรถพลคลั่งจนไปไหนไม่รอด

"อืมม..."

ระหว่างที่เอยกำลังปรนเปรอส่วนล่าง มือหนาก็ไม่ปล่อยให้ส่วนบนว่างเปล่า เขาฉวยโอกาสสอดมือลงไปเคล้นคลึงอกอิ่มใต้ร่มผ้า บัดนี้อกอิ่มถูกเปิดเปลือยท้าทายสายตาคม รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่อรรถพลจะบีบเค้นเต้านุ่มนิ่ม ใช้นิ้วเรียวเขี่ยขยี้ยอดถันสีหวานจนเอยสะดุ้งวาบด้วยความเจ็บแกมเสียว

ทว่าเธอไม่สามารถไม่หยุดมันได้...

ร่างกายที่เดือดปะทุไปด้วยเพลิงพิศวาสกลับยิ่งตอบสนองเขาอย่างรุนแรงหนักหน่วง ทุกครั้งที่ถูกบดขยี้ยอดอก ร่างกายของเอยก็ยิ่งรุ่มร้อนราวกับถูกไฟแผดเผาไปทั่วร่างกาย

"อ่าห์..."