บทที่27 :: คืนสถานะ 1/2

"โอเค ไม่เป็นไรนะเอย ไม่ว่าเอยจะตัดสินใจยังไง เอยก็จะมีปอร์อยู่ข้าง ๆ เสมอ เป็นเพื่อนของเอยเสมอ" และไม่ว่าเธอจะรักหรือไม่รักอรรถพล สุดท้ายเขาก็ไม่อาจทิ้งเธอไปได้อยู่ดี

"ขอบคุณนะ" เอยขอบคุณอย่างซึ้งใจ

"ตอบแทนด้วยการให้ปอร์ไปส่งนะ?"

"แต่ว่า..." เอยลังเล เพราะกลัวว่าปอร์เช่จะปะทะกับอรรถพลเข้า

"แค่ไปส่ง... ให้ปอร์รู้ว่าเอยอยู่ที่ไหน ปลอดภัยหรือเปล่า มันทำอะไรเอยไหม ปอร์ขอแค่นี้... ปอร์จะส่งแค่หน้าบ้านเท่านั้น"

เอยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้าตกลงในที่สุด ปอร์เช่คลี่ยิ้มที่อ่านไม่ออก เขาเอื้อมมือไปช่วยถือกระเป๋าเดินทางให้เธอ ก่อนจะพาเอยก้าวออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังรถที่จอดรออยู่...

"แล้วบอกนะโมหรือยัง"

ระหว่างทาง ปอร์เช่ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดด้วยคำถามสั้น ๆ

"เราแชทบอกแล้ว แต่โมคงยังไม่ว่าง ช่วงนี้ยุ่ง ๆ เรื่องเตรียมงานแต่งด้วยมั้งน่ะ" เอยตอบเสียงแผ่ว

"อืม... เดี๋ยวถ้าโมยังไม่รู้ ปอร์จะบอกให้เอง"

"ขอบใจนะปอร์... ปอร์ไม่โกรธเราจริง ๆ ใช่ไหม?" เอยถามย้ำอีกครั้ง เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะต้องเสียเพื่อนคนสำคัญอย่างเขาไป

"..."

ปอร์เช่เงียบไปครู่หนึ่ง เขายอมรับกับตัวเองว่าโกรธ โกรธมากที่เอยตัดสินใจแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ทำใจทิ้งเธอไปไม่ได้จริง ๆ

"ปอร์จะไม่ทิ้งเอย"

คำยืนยันนั้นทำให้น้ำตาของเอยร่วงเผาะอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยักหน้างึกงักพลางเช็ดน้ำตาออกลวก ๆ หัวใจที่เคยหนักอึ้งผ่อนคลายลงบ้างเมื่อรู้ว่าเขายังอยู่ข้างกัน "ขอบคุณนะปอร์ที่เข้าใจเรา"

บางที... การที่เธอตัดสินใจลองเปิดใจคุยกับปอร์เช่เร็วเกินไปอาจเป็นความผิดพลาด …แต่ตอนนั้นเธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าอรรถพลจะหวนกลับมาทำลายชีวิตของเธอแบบนี้ และไม่คิดเลยว่าเขาจะใจร้ายถึงขั้นไม่ยอมปล่อยกันไป

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้งจนกระทั่งรถหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าวิลล่าลับของอรรถพล ก่อนที่เอยจะก้าวลงจากรถ ปอร์เช่รีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและอาลัยอาวรณ์

"มีอะไรโทรหาปอร์ได้ตลอดนะเอย อย่าโกหกกันอีก... ยังไงปอร์ก็ยังเป็นเพื่อนเอยเสมอ" ปอร์เช่ดึงเอยเข้ามากอดแน่น

"อย่าทำแบบนี้เลย ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว" เอยค่อย ๆ ผลักปอร์เช่ออกเบา ๆ

"แต่เอยก็อยากขอบคุณปอร์นะ ที่เข้าใจเอย" เอยยิ้มเศร้า ขอบคุณในความหวังดีที่เธอรู้สึกว่าตัวเองแทบไม่มีสิทธิ์ได้รับมันจากเขาเลย สุดท้ายเอยจึงตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่ทบทวนมาตลอดทาง

เธอต้องกันปอร์เช่ออกไปให้ไกลจากเรื่องนี้

"ปอร์... เอยอยากคุยเรื่องแอมบาสเดอร์ เอยอยากถอนตัว เอยไม่อยากให้ปอร์ต้องเดือดร้อนเพราะเอยในวันข้างหน้า ถ้าเรื่องของเอยกลายเป็นข่าวฉาวขึ้นมา มันจะกระทบกับภาพลักษณ์สายการบินของปอร์แน่ๆ"

ปอร์เช่ลอบถอนใจ 'หึ... เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เอยกำลังถูกข่มขู่และเธอก็เลือกที่จะปกป้องเขาสินะ'

"สัญญาจ้างมีระยะเวลาหนึ่งปี ถ้าถอนตัวตอนนี้ ฝ่ายกฎหมายบริษัทจะเล่นงานเอยหนักแน่" เขาอธิบายเสียงเข้ม อ่านเจตนาที่เธอพยายามจะผลักไสเขาออกไปจากวงจรขุมนรกนี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

"งั้นถ้าเอยไม่ต่อสัญญา... ปอร์จะไม่โกรธเอยใช่ไหม?"

"ไม่โกรธหรอก ยัยบื้อ" เขาพยายามยิ้มบาง ๆ เพื่อให้กำลังใจ "แต่ห้ามถอนตัวกลางคันเด็ดขาด เพราะเอยอาจถูกฟ้องร้องจนรับมือไม่ไหว"

เอยพยักหน้ารับ แค่ปีเดียวเอง... เธอจะพยายามอดทนและเอาใจอรรถพลให้ถึงที่สุด

"งั้นเอยไปก่อนนะ ขับรถกลับดี ๆ ล่ะ" เอยบอกลาทั้งน้ำตาคลอ แต่ปอร์เช่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

"ถ้ามันขู่เอย เอยบอกปอร์ ปอร์จะช่วยเอยเต็มที่" เขาพยายามส่งผ่านความมั่นใจให้ แต่แววตาของเอยมีแต่ความหวาดกลัว และเขารู้ดีว่าคนอย่างเอยไม่มีทางขอร้องให้เขาช่วยแน่ ๆ

"เอยไม่ได้ถูกบังคับ เอยยอมที่จะอยู่แบบนี้เอง... กลับเถอะปอร์ เอยไม่อยากให้คุณอรรถเห็นเราอยู่ด้วยกัน"

ปอร์เช่นิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะยอมพยักหน้าพร้อมยิ้มบางเบา

ได้... ในเมื่อเอยต้องการแบกรับมันไว้คนเดียวและพยายามกันเขาออกไป เขาก็จะยอมถอยออกมาช่วยอยู่ห่าง ๆ และเขาจะเอาคืนอรรถพลให้เจ็บแสบที่สุด!

"โอเค... แล้วเจอกัน"

เอยมองหน้าเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังก้าวลงจากรถ เธอหยุดยืนนิ่ง หลับตาเรียกสติ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เพราะเธอไม่อยากเดินเข้าไปหาอรรถพลด้วยสภาพที่อ่อนแอไปมากกว่านี้

เอยลากกระเป๋าเดินเข้าสู่วิลล่าหรูที่สภาพไม่ต่างจากกรงขังด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทิ้งให้ปอร์เช่มองตามหลังด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความแค้นขุ่นเคือง

หึ! เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้น และเขาจะไม่มีวันยอมให้เอยต้องจมดิ่งอยู่กับคนอย่างอรรถพลไปตลอดชีวิตแน่นอน!