บทที่3 :: รื้อทุกความทรงจำ 1/2

เช้าวันต่อมา...

ทางด้านอรรถกร วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อน ช่วงเช้าเขาออกไปวิ่งออกกำลังกายตามปกติ หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายจนสดชื่น เขาก็นั่งไขว่ห้างไถหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อเช็กข่าวสารในวงการและดูความเคลื่อนไหวของดาราในสังกัดช่องตัวเองไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับสตอรี่หนึ่ง...

เขายังคงติดตามอินสตาแกรมของเอยอยู่

ทันทีที่เห็นรูปในสตอรี่ของเธอ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรแปรเปลี่ยนเป็นดุดันเหี้ยมเกรียมราวกับปีศาจที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง

เธอต้องการอะไรกันแน่!?

นี่มันไม่ใช่การประกาศให้คนทั้งโลกรู้อย่างนั้นเหรอว่าเธอกับเขามีความสัมพันธ์กัน!

"คราม!" เสียงทุ้มตวาดเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทดังลั่นห้องนั่งเล่น แววตาวาวโรจน์จ้องเขม็งไปยังครามที่รีบก้าวเข้ามาด้วยความตกใจ

"ครับนาย" ครามสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านรอบตัวเจ้านาย นายของเขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ใครกันที่กล้ากระตุกหนวดเสือแต่เช้าขนาดนี้!

"ไปจัดการรื้อสวนกุหลาบที่วิลล่าของเอยให้หมด รื้อให้มันราบอย่าให้เหลือแม้แต่ซากเดียว!" อรรถพลสั่งเสียงต่ำลอดไรฟันแสดงถึงโทสะที่ถึงขีดสุด

"มะ..หมายความว่ายังไงครับ?" ครามชะงักด้วยความงุนงง

ปัก!

ไอแพดถูกโยนลงบนโต๊ะกลางโซฟาอย่างแรง ครามรีบหยิบขึ้นมาดูจึงได้เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงเกรี้ยวกราดจนเขายังแอบเสียวสันหลัง

"ในเมื่อไม่ลืม และยังอยากจะติดอยู่ในความทรงจำบ้านั่นนัก มึงก็ไปรื้อดอกไม้พวกนั้นทิ้งไปให้หมดซะ!"

รูปที่เอยลง... แม้จะเห็นเพียงมือที่มีรอยสักรูปงูพาดผ่าน แต่มันจะมีสักกี่คนที่มีรอยสักแบบเดียวกับเขา! เธอทำแบบนี้จะให้เขาคิดเป็นอื่นได้อย่างไร นอกเสียจากต้องการจะแสดงตัวตนว่าเธอคือ 'คนของเขา'

พอเริ่มหายอวดเก่ง ก็ใช้วิธีสกปรกแบบนี้งั้นเหรอ!

หึ! คิดไม่ถึงเลยว่าเอยจะร้ายกาจได้ขนาดนี้!

"เอ่อ... นายจะใจร้ายกับคุณเอยเกินไปหน่อยไหมครับ ผมว่ามันเป็นเรื่องปกตินะที่คุณเอยจะโพสต์เศร้า เพราะเธอรักนาย พอถูกบอกเลิกเธอก็คงแค่เสียใจ นายจะไม่ให้เธอเสียใจเลยเหรอครับ ผมว่านายน่าจะลองใจเย็น ๆ ก่..."

"ใจเย็นบ้าอะไรของมึงคราม! มึงไม่เห็นรูปที่เธอลงรึไง มันติดมือกู! รอยสักนี้จะมีสักกี่คนที่สักเหมือนกู!" อรรถพลตวาดแทรกขึ้นมา ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธที่แม้แต่คนสนิทยังหันไปเข้าข้างผู้หญิงคนนั้น

ครามเงียบงันไป... มันก็จริงอย่างที่นายพูด แต่เท่าที่เขารู้จักเอยมา เธอไม่น่าจะเป็นคนที่มีแผนการลึกซึ้งแบบนั้น

"มึงอย่าให้มารยาผู้หญิงแบบนั้นหลอกเอาได้ พวกนี้เหลี่ยมจัดเหมือนกันหมด ทะเยอทะยานอยากได้อยากมี พอไม่สมหวังก็คิดจะทำลายชื่อเสียงกู! กูอยากจะรู้นักว่าเอยรู้ตัวบ้างไหมว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใคร!"

"นายควรลองถามคุณเอยดูก่อนไหมครับ ว่าทำไปทำไม?"

"ต้องถามอีกเหรอ! แค่นี้มันยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ!?" อรรถกรถามกลับด้วยน้ำเสียงเลือดเย็น แววตาว่างเปล่าไร้ความปรานี

"..." ครามได้แต่เงียบ เพราะมันยากจะอธิบาย รูปอื่นมีตั้งมากมาย ทำไมเธอถึงเลือกลงรูปที่บ่งบอกตัวตนของเจ้านายเขาได้อย่างชัดเจนขนาดนี้

"เงียบ... ตอบไม่ได้งั้นก็ไปทำตามที่กูสั่ง!"

"ครับ" ครามรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องของนายเพื่อไปยังวิลล่าของเอย

"อ้อ!" เท้าหนาชะงักพลางหมุนกลับไปนับคำสั่งใหม่ "บอกให้เอยลบสตอรี่นั่นทิ้งซะ ต่อไปอย่าทำอะไรที่มันล้ำเส้นอีก อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอย่าตามตอแยวุ่นวายให้ฉันต้องลำบากใจ หรือทำอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ถ้าหากเธอยังกล้าทำอย่าหาว่ากูไม่เตือน!"

"ครับ" สิ้นคำสั่งเด็ดขาด อรรถกรก็สะบัดตัวเดินขึ้นห้องเพื่อระงับอารมณ์ขุ่นมัว เขาอยากจะไปหาเธอเสียเดี๋ยวนี้ อยากจะจับตัวเธอมาเขย่าให้รู้สำนึกว่าอะไรควรไม่ควร!

ดอกกุหลาบพวกนั้น!

เพียงแค่เห็นรูป หัวใจเขากลับกระตุกสั่นอย่างประหลาด มันวูบโหวงอย่างที่ไม่ควรจะเป็น เขาเกลียดความรู้สึกบ้า ๆ นี้ที่สุด เขาจึงต้องกำจัดทุกอย่างที่ทำให้เขาว้าวุ่นใจให้สิ้นซาก! และเขาจะทำให้เอยเจ็บปวดจนไม่กล้าลุกขึ้นมาลองดีกับเขาอีก!

"โธ่เว้ย!!!"

ทั้งที่เขาไม่ควรมีความรู้สึกเหล่านี้ แต่เขากลับ...

เขาเกลียดความรู้สึกบ้า ๆ นี่ที่สุด!!!

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ...

เสียงนกน้อยขับขานยามเช้าปลุกให้เอยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เธอพยายามปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง มือบางขยี้ตาเล็กน้อยอย่างเคยชิน

"คุณอรรถจะตื่นหรือยังนะ..." เธอพึมพำพลันลุกขึ้นยืนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ด้วยความเคยชิน

"คุณอรรถคะ ตื่นได้แล้วค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกยามที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนคิงไซส์หรู

แต่ทว่า... บนเตียงกลับว่างเปล่า ผ้าปูเตียงยังคงเรียบกริบไร้รอยยับย่นเหมือนไม่มีใครใช้งานทั้งคืน เธอขมวดคิ้วมองไปยังห้องน้ำที่ประตูเปิดแง้มไว้ ด้านในมืดสนิท...

มันคือเครื่องย้ำเตือนใจว่า... ไม่มีใครอยู่ที่นี่

เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่วินาทีที่เขาหันหลังเดินจากเธอไป... เธอแค่ฝันไป ฝันว่าเรากลับมาคืนดีกันแล้ว

ทั้งที่เรื่องของเรามันจบลงแล้ว

เคร้ง!! ฟุบ! ครืดดดดด~

เอยขมวดคิ้วขึ้น เมื่อเสียงเครื่องยนต์และเสียงกระทบของโลหะดังสนั่นขึ้นที่หน้าบ้าน เธอเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะรีบวิ่งไปที่ระเบียงเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าบ้านของเธอในยามเช้าเช่นนี้!

"หยุดนะ!!" เอยตะโกนลงไปเสียงสั่น เมื่อเห็นกลุ่มคนกำลังรื้อทำลายสวนดอกไม้ของเธอ ทั้งเครื่องตัดหญ้าและอุปกรณ์ต่าง ๆ ถูกนำมาใช้จนกุหลาบที่เธอรักล้มระเนระนาดไม่เหลือชิ้นดี

*************************

อิพี่มันจะใจร้ายไปไหน อย่าให้น้องไปจริงๆนะ หึ! มาโบ้คิดถึงยัยน้องไม่ไหวนะจ้ะ ><

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*