ตอนที่ 76 อาการแบบนี้? เหมือนกับคนท้อง

"ผมทราบดีครับ ว่าคุณท่านทำอะไรกับนายหญิง แต่ตอนนี้คุณท่านไปไม่เป็นแล้วครับ เพราะรักนายหญิงมาก จนเห็นแก่ตัวยึดติดกับนายหญิง ผมอยากให้นายหญิงลองเปิดใจและมองคุณท่านใหม่นะครับ"

"ไม่ ยังไงแก้วก็จะไม่ใจอ่อนแล้ว ทำไมแก้วจะต้องใจดีกับคนที่ทำร้ายแก้วด้วย แก้วไม่อยากได้ยินเรื่องคุณท่าน มันทำให้แก้วรู้สึกอยากจะอาเจียน" 

"อ..อาเจียนเลยเหรอครับ "

"ใช่ แก้วเหม็นขี้หน้าคุณท่าน ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง แต่ในหัวก็ยังจะคิดถึงคุณท่าน แก้วรู้สึกพะอืดพะอม อยากจะอาเจียนออกมา ตั้งแต่บนรถแล้ว" 

ใบแก้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยและอยากจะอาเจียนออกมาเมื่อนึกถึงคุณท่าน สีหน้าของใบแก้วยังคงซีดแม้ว่าจะดมยาดมแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น จนชญานนท์เริ่มจะรู้สึกเป็นห่วงใบแก้ว ที่ดูเหมือนอาการจะไม่ค่อยดีเมื่อพูดถึงคุณท่าน และเริ่มมีความคิดหนึ่งที่ทำให้เขาสงสัยกับอาการของใบแก้ว แต่ก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะคุณท่านจะป้องกันตลอด

"เอ่อ ผมจะไม่พูดเรื่องคุณท่านแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับนายหญิง"

"เป็นอะไรครับ แต่ขออย่าพูดเรื่องคุณท่านอีก แก้วคงทนไม่ไหวแน่"

พรึบ!

"มาแล้วค่ะ! ฉันทำอาหารมาให้คุณใบแก้วแล้ว" 

วิมลเธอเอ่ยน้ำเสียงสุภาพแต่ก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วง พร้อมเดินเข้ามาหาร่างบางของใบแก้วที่นั่งอยู่บนโซฟา สองมือก็ถือจานอาหารที่ทำเอาไว้ให้กับใบแก้วด้วยความรีบร้อน วิมลเธอจะวางอาหารไว้บนโต๊ะ แต่ก็ยังไม่ทันได้วาง ใบแก้วก็เอ่ยน้ำเสียงหวานออกมาแล้วปิดจมูกทันที 

"อื้อ! อะไรครับเนี่ย"

"คะ? ข้าวผัดทะเลค่ะคุณใบแก้ว คุณใบแก้วไม่ชอบเหรอคะ"

วิมลเธอถึงกับตกใจและเอียงหัวด้วยความสงสัยกับท่าทางในตอนนี้ของใบแก้ว ที่ดูเหมือนจะเหม็นและเขยิบออกห่าง ทำเอาชญานนท์ที่ยืนมองอยู่ ก็ตกใจกับท่าทางของใบแก้ว จนต้องรีบเอ่ยปากถาม

"นายหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงทำท่าแบบนั้นล่ะ ไม่หิวข้าวเหรอครับ"

"อื้อ! อ..เอาออกไปก่อนครับ แก้วเหม็น ทำไมถึงเหม็นแบบนี้ล่ะครับ เเก้วกินไม่ได้แน่"

"เหม็น? ข้าวผัดทะเลนี่เหรอครับ?" ชญานนท์เอ่ยถามด้วยความสงสัย ว่าสิ่งที่ใบแก้วเหม็นคืออาหารที่วิมลทำงั้นเหรอ 

"ใช่ แก้วเหม็นมากเลย คุณวิมลเอาออกไปหน่อยได้ไหมครับ แก้วเหม็นจนอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว" น้ำเสียงหวานของใบแก้วเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกเหม็นกับอาหารที่วิมลเธอทำมาให้ เพียงได้กลิ่นก็ทำเอาใบแก้วรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนออกมา แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีที่จะต้องพูดแบบนี้ออกไป เพราะมันอาจทำให้วิมลเธอรู้สึกเสียใจ แต่เพราะว่ามันเหม็นมากๆ จนใบแก้วไม่สามารถทนได้ รีบเขยิบออกห่างอย่างรวดเร็ว

"ได้ค่ะ ๆ ฉันจะรีบเอาออกห่างเลยค่ะ" วิมลเธอเองก็ตกใจเมื่อได้เห็นท่าทางของใบแก้ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร เพราะคิดว่าใบแก้วอาจจะไม่สบาย เธอรีบถอยออกห่างจากใบแก้วทันที 

"นายหญิงเหม็นอาหารจริง ๆ เหรอครับ"

"ใช่ครับ แก้วเหม็นมาก คุณวิมลใส่อะไรลงไปเหรอครับ ทำไมกลิ่นมันถึงเหม็น"

"เหม็นจริงๆ เหรอคะ ฉันก็ปรุงรสปกติ วัตถุดิบก็สดใหม่นะคะ"

"แล้วทำไมแก้วถึงเหม็น พวกคุณสองคนไม่ได้กลิ่นเลยเหรอครับ ทำไมถึงไม่ปิดจมูกกัน"

"....." เมื่อพวกเขาสองคนได้ยินคำพูดของใบแก้ว ก็ทำเอาพวกเขาถึงกับหันหน้ามามองกัน พร้อมดวงตาที่เบิกกว้างแล้วตกใจ เพราะอาหารที่วิมลทำ มันไม่ได้เหม็นเลยสักนิด พวกเขาสองคนได้กลิ่นหอม จนอยากจะกินเลยด้วยซ้ำ แต่นายหญิงของพวกเขากับมีอาการแบบนี้

"แต่ผมกับวิมลไม่ได้เหม็นนะครับ กลับดูน่ากินและน่าทานมากเลย แต่ทำไมนายหญิงถึงเหม็น"

"น..นั่นสิคะ มันหอมมากเลยนะคะนายหญิง"

"อึก ไม่จริง มันเหม็นมาก" เหม็นจนแก้วไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ทำไมพวกคุณสองคนถึงไม่ได้กลิ่นเหมือนแก้ว

"นายหญิงครับ ผมขอถามเสียมารยาทหน่อยนะครับ"

"อึก จะถามอะไรเหรอครับ"

"เวลาคุณท่านกับนายหญิงมีอะไรกัน ได้ป้องกันไหมครับ" 

ชญานนท์เอ่ยน้ำเสียงสุภาพและจริงจัง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไม่สมควรจะถาม แต่ชญานนท์ก็อยากจะรู้ เพราะมันอาจจะเป็นสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้ใบแก้วมีอาการแบบนี้ 

"ม..ไม่ครับ"

"แล้วได้กินยาคุมไหมครับ"

"ม..ไม่ครับ ทำไมเหรอครับ คุณชญานนท์รู้เหรอว่าแก้วเป็นอะไร" ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงหวานที่อ่อนเพลีย และมองไปที่ชญานนท์ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่จริงจังและดูตื่นเต้น แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ดีใจ จนใบแก้วถึงกับงุนงงกับท่าทางของชญานนท์ 

"อาการเวียนหัว แล้วอยากจะอาเจียน แล้วคุณใบแก้วก็ดูอ่อนเพลียมาก แล้วยังเหม็นขี้หน้าคุณท่านอีก เธอคิดเหมือนฉันไหมวิมล"

"ฉ..ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ มีแต่คุณใบแก้วที่เหม็นอยู่คนเดียว ฉันว่าให้หมอมาตรวจดีไหมคะ จะได้รู้ผลเลย" วิมลเธอเอ่ยน้ำเสียงติดขัดด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากจะคิดว่ามันจะเป็นไปได้ 

"อึก ด..เดี๋ยวก่อนนะครับ แก้วแค่เหม็นแล้วก็แค่อยากจะอาเจียน ต้องให้ถึงมือหมอเลยเหรอครับ"

"ใช่ครับ ต้องให้หมอมาตรวจ แล้วถ้าใช่ มันเป็นเรื่องใหญ่มาก คุณท่านต้องได้ทราบ" 

"ค..คุณชญานนท์เริ่มทำให้แก้วรู้สึกกลัวแล้วนะครับ ทำเหมือนกับว่าแก้วเป็นโรคร้ายแรง แก้วเพิ่งมีอาการวันนี้นะครับ" 

ทำไมคุณชญานนท์และคุณวิมลถึงมีสีหน้าและท่าทางแบบนั้นล่ะ ไหนจะคำพูดที่ทำให้แก้วรู้สึกกลัวด้วย ทำเหมือนกับว่าแก้วป่วยเป็นโรคร้ายแรง แก้วยังไม่อยากตายนะ แก้วยังไม่มีโอกาสได้ดูแลยายเลย 

"ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มันไม่ได้ร้ายแรง ถ้าหากมันใช่ มันสมควรเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากกว่า"

"น่ายินดี? น่ายินดีตรงไหน แล้วเรื่องอะไรที่น่ายินดี" 

แก้วงุนงงไปหมดแล้ว แก้วแค่เวียนหัวอาเจียน แล้วก็เหม็น ถ้าบอกว่าเป็นโรคร้ายแรง แก้วก็ว่าไปอย่าง แต่ทำไมต้องน่ายินดี น่ายินดีเรื่องอะไร เรื่องที่แก้วมีอาการแปลกเหรอ ตอนนี้แก้วงงไปหมดแล้วนะครับ

"ช่วยบอกแก้วหน่อย น่ายินดีตรงไหน"

"ก็อาการของนายหญิง เหมือนกับ...."

"เหมือนกับอะไรเหรอครับ?" 

ใบแก้วเอ่ยถามด้วยความใคร่สงสัย ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเอียงหัวและมองชญานนท์ที่กำลังจะเอ่ยปากพูด ใบแก้วตั้งตารอด้วยความตื่นเต้น จะได้รู้เสียที ว่าตัวของเขาเป็นอะไร ทำไมทั้งสองคนถึงดูตกใจและดูตื่นเต้นแบบนี้ 

"เหมือนกับอาการของคนท้องครับ"

"!!!" เมื่อใบแก้วได้ยินคำพูดของชญานนท์เอ่ยออกมาแบบนั้น ก็ทำเอาดวงตากลมสวยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ริมฝีปากบางอ้าเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่คิดว่าชญานนท์จะเอ่ยแบบนี้ออกมา 

"ท..ท้อง แก้วได้ยินไม่ผิดใช่ไหมครับ ท้องเนี่ยนะ ม..มันไม่ใช่แน่ ทั้งสองคนเข้าใจผิดนะครับ"

"ทำไมจะไม่ใช่คะ คุณใบแก้วอาการเหมือนกับคนท้อง เพราะงั้นเลยจะต้องให้หมอมาตรวจนะคะคุณใบแก้ว ถ้ามันใช่ ต้องเรียนเรื่องนี้ให้กับคุณท่านได้ทราบ"

"เอ่อ อีกอย่างคุณท่านไม่ได้ป้องกัน บางทีนายหญิงอาจจะท้องนะครับ มันเลยเป็นเรื่องที่น่ายินดี"

"....." ท้องงั้นเหรอ หมายถึงว่าในตอนนี้ ตัวแก้วมีเด็กอยู่ในท้องเหรอ มันจะเป็นไปได้ยังไง แก้วไม่คิดว่าตัวเองจะท้อง ทำไมถึงเร็วแบบนี้ แก้วไม่ได้อยากท้อง แก้วไม่อยากมีลูกกับคุณท่าน 

"น..นายหญิง ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่นายหญิงอาจจะไม่ได้ท้องก็ได้ เพราะงั้นผมเลยจะให้หมอมาตรวจให้แน่ชัด" ชญานนท์เมื่อเห็นสีหน้าของใบแก้วที่ดูจะผิดหวังและเสียใจ ก็ทำเอารู้สึกแย่ไปด้วย เลยรีบบอกใบแก้ว ว่าอาจจะไม่ได้ท้องก็ได้ เพราะใบแก้วเกลียดคุณท่านมาก แล้วก็คงไม่อยากจะมีลูกกับคนที่ทำร้ายตัวเอง 

"อึก ล..แล้วถ้าแก้วท้องขึ้นมาล่ะ"

"ก็ต้องบอกคุณท่านให้ทราบครับ นายหญิงต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ผมจะเรียกหมอมาตรวจตอนนี้เลย"

"ถ..ถ้าแก้วท้องจริงๆ อย่าเพิ่งรีบบอกคุณท่านได้ไหมครับ แก้วจะเป็นคนบอกเอง"

"ผมเข้าใจนายหญิงนะครับ แต่ผมไม่สามารถปิดบังเรื่องของนายหญิงให้กับคุณท่านได้" 

ถ้าหากนายหญิงท้องขึ้นมาจริงๆ แล้วผมปิดบังเรื่องนี้กับคุณท่าน คุณท่านคงโกรธผมมากแน่ นายหญิงสมควรได้รับการดูแลและปกป้อง เพราะลูกของนายหญิงจะเป็นทายาทที่สืบทอดตระกูลรัฐนากรณ์ ผมไม่สามารถปิดบังได้ครับ 

"ก..แก้ว เฮ้อ ก็ได้ครับ จะบอกก็บอก แต่ก็ไม่ต้องมาให้แก้วเห็นหน้านะครับ แก้วเหม็นขี้หน้าคุณท่าน"

"ได้สิครับ ผมจะไม่ให้คุณท่านโผล่หน้ามาให้คุณใบแก้วเห็น ขนาดพูดเรื่องคุณท่าน คุณใบแก้วก็แย่แล้ว ลูกคงจะชังพ่อน่าดู"

"ล..ลูก"

 ถ้าแม่มีหนูขึ้นมาจริง ๆ หนูก็ไม่ชอบคุณท่านเหมือนกับแม่ใช่ไหม ลูกห้ามชอบคุณท่านเด็ดขาด ถึงจะเป็นพ่อก็ตามเถอะ แต่พ่อของลูกนิสัยไม่ดี ไม่รู้เลยว่าจะเป็นพ่อที่ดีได้หรือเปล่า แต่ถ้ามีลูกขึ้นมาจริงๆ แม่ก็จะพยายามเป็นแม่ที่ดี จะให้ความรักความอบอุ่น จะเลี้ยงดูให้ดี เท่าที่แม่จะทำได้

"นายหญิง..."  

แม้จะในเสี้ยววินาทีตัวของชญานนท์ก็เห็นใบแก้วยิ้มออกมาเล็กน้อยดวงตากลมสวยยังคงเบิกกว้างและตกใจ ฝ่ามือเล็กเริ่มสัมผัสท้องบางผ่านเนื้อผ้า แม้ว่าจะไม่ได้รับการยืนยันว่ามีครรภ์จริงไหม แต่ใบแก้วก็ยินยอมและยอมรับ เมื่อชญานนท์เห็นว่าใบแก้วยิ้ม มันก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจแทนคุณท่าน ก่อนที่ตัวของเขาจะรีบติดต่อหมอให้มาตรวจอาการของใบแก้ว

---