บทที่ 2.2 เด็กสาวในค่ำคืน

ซีซวนแววตาสั่นไหว พลันในใจก็บังเกิดความรู้สึกยากหยั่งถึง ฝ่ามือเล็กพยายามดันชายหนุ่มตรงหน้าให้ออกไป แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้เลย

“ซิงเยียนได้โปรดเถิด อย่าได้เงียบอยู่แบบนี้เลย ได้โปรดบอกว่ารักข้า หรือด่าทอข้าก็ยังได้ แต่ได้โปรดอย่าหายไปอีกเลยนะ” ซีห่าวพร่ำเพ้อขึ้นอีกครั้ง พลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขนัด

ตลอดเวลาที่เขาอยู่ในศึกสงคราม เขายังไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเท่ากับตอนนั้นมาก่อน แต่หญิงสาวในอ้อมแขนก็ไม่ตอบโต้อันใด มีแต่พยายามจะดันเขาให้ออกไป ราวกับว่านางไม่ต้องการให้เขารั้งอันใดอีก

“ท่านแม่ทัพเฉิง... ได้โปรดให้เกียรติท่านแม่ข้าด้วย” ซีซวนกล่าวเสียงเรียบอีกหน และคราวนี้มันก็ดังมากพอเพื่อเรียกสติของอีกฝ่าย

ซีห่าวดันหญิงสาวเพื่อพินิจพิจารณาอีกครั้ง ใบหน้าเล็กที่ราบเรียบ นัยน์ตาสีน้ำหมึก กลิ่นหอมเย็นที่โชยออกมาจากร่างแบบบาง ริมฝีปากเล็กชมพูอ่อน ช่างให้ความรู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นในเวลาเดียวกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดที่ปล่อยมือออกจากหัวไหล่มน

“ข้าคือตีตี้ของเจ้าอย่างไรเล่า เจ้าอยากเป็นเจียเจี่ยของข้ามิใช้หรือ” ซีห่าวกล่าวเสียงแผ่ว ริมฝีปากหนาสั่นระริก

พลันความรู้สึกภายในกายเริ่มพลุ่งพล่าน “เจ้าอยากเล่นเป็นพี่น้องกับข้ามิใช้หรือ! เหตุใดมาตอนนี้ถึงได้ทำตัวห่างเหินเสียแล้ว! เพราะข้ายังไม่ดีพออย่างงั้นหรือ!”

“ท่าน...” ซีซวนสูดกลิ่นที่ลอยออกมาจากซีห่าวอีกคราหนึ่ง พลางกระแอมไอแล้วถอนหายใจ “ท่านดื่มไปมากเพียงใด แม้แต่เรื่องของท่านแม่ข้า ท่านก็ลืมเสียแล้ว”

“ข้าไม่เคยมีความคิดที่จะลืมเจ้า ซิงเยียน... ได้โปรดเถิด ช่วยมองข้าเหมือนในวันวานได้หรือไม่”

“ข้า!”

ยังไม่ทันที่ซีซวนจะโต้ตอบ แม่ทัพหนุ่มดันร่างบางระหงแนบชิดกับเสา พร้อมทั้งประกบริมฝีปากหนาเข้ากับนาง ทั้งต่างอารมณ์และต่างความเข้าใจ แม้ภายในใจของซีซวนจะเต้นรัวเร็วเพียงใด แต่นางก็รู้ดีว่าในยามนี้ท่านน้าผู้นี้ไร้ซึ่งสติที่จะควบคุมตัวเองแล้ว

ทันทีที่เสียงร้องแข็งขืนของหญิงสาวดังขึ้น ซีห่าวจึงผละออกด้วยความเสียใจ แววตาที่ไหวหวั่นและเสียงหอบหายใจเคล้าคลึงความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย ซีซวนรับรู้ได้ถึงรสสุราชั้นเลิศที่ยังคละคลุ้งอยู่ภายในโพรงปาก ถึงอย่างงั้นนางก็ต้องเรียกสติของอีกฝ่ายให้ได้

“ท่านแม่ทัพเฉิง ท่านตั้งสติแล้วมองใบหน้าของข้าให้ดี ๆ ข้าคือ ซิน – ซี - ซวน บุตรีของพี่สาวท่าน ท่านจะล่วงเกินข้าเช่นนี้มิได้” ซีซวนเอื้อมมือกุมไหล่หนาอีกฝ่าย พลางจ้องเข้าไปในดวงตาที่ยังคงแข็งกร้าว

“ซีซวน...”

“ใช่! ข้าไม่ใช่ทั้งท่านแม่ หรือใครผู้ใดทั้งนั้น”

“ซิงเยียน...”

“...” ซีซวนทอดถอนหายใจ โดยไม่ทันระวังตัว แม่ทัพหนุ่มก็เริ่มรุกล้ำนางอีกครา คราวนี้เขาดันร่างบางระหงของนางให้นอนราบไปกับตั่งเตียง พร้อมทั้งขึ้นคร่อมและจ้องมองไปทั่วเรือนร่าง

“ซีห่าว!” ซีซวนตะโกนก้อง ด้วยทั้งคาดไม่ถึงกับการกระทำแสนอุกอาจ “ท่านจะทำอันใด!”

“ข้าจะไม่ยกเจ้าให้กับผู้ใดอีกแล้ว!” แม่ทัพเฉิงประกาศก้อง พร้อมทั้งเอื้อมมือหมายกระชากชุดสีสันเบาบางของนางให้ออกไป