บทที่ 3 [1]

[ จะเอายังไง ]

คือฉันไม่เข้าใจน่ะ

ไม่เข้าใจจริง ๆ

มหาสมุทร... ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ เขากำลังชอบใจที่ได้แกล้งให้กลัว

ห้าโมงเย็นแล้วค่ะ การบ้านเสร็จเรียบร้อย เครื่องดื่มกับขนมเองก็หมดตั้งนานแล้ว ได้เวลากลับบ้านกันดีกว่า เขาคงว่างนะถึงได้นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ปริปากพูดสักคำ อะไรของเขาเนี่ย...ฉันถามประโยคนี้ซ้ำ ๆ ในใจ ส่วนพวกเพื่อน ๆ ของเขากลับกันไปก่อนหน้านี้แล้ว

เก็บของใส่กระเป๋า กลับบ้าน ๆ

"จะกลับแล้วเหรอ" มหาสมุทรที่กำลังอ่านบางอย่างบนหน้าจอพอเห็นฉันลุกขึ้นยืนก็ละสายตาขึ้นมามอง

"เย็นแล้วค่ะ" พูดกับอีกฝ่ายต้องเพราะเสนาะหู พูดห้วน ๆ นี่ไม่ได้เลย แต่เจ้าตัวสามารถทำทุกอย่างตามใจชอบ โคตรไม่ยุติธรรม

"งั้นเดี๋ยวไปส่ง" ว่าแล้วก็ปิดหน้าจอพลางลุกขึ้นยืน หย่อนมือถือลงกระเป๋ากางเกง

หืม? เนี่ยมันแปลก!!

ใจไม่ดีแฮะ

"สิบกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า"

"ไม่ต้องขัด ไปส่งคือไปส่ง"

ขัดใจนิดเดียวเสียงแข็งขึ้นเลยเห็นมะ อยากจะบ้าตาย ชีวิตแขวนบนเส้นดายสุด ๆ

"ตามมา"

บทลงโทษของคนไม่กล้าปฎิเสธคือเดินตามหลังคนตัวสูงไปเงียบ ๆ ลงมายังชั้นล่างทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา แต่เชื่อเถอะพอเขาออกไปแล้วทุกคนจะรีบเงยหน้าขึ้นมาซุบซิบนินทาทันที 

ปกติข้างกายเขาจะมีหญิงสาวเคียงคู่อยู่ตลอด ไม่ต้องเดาเลยว่าในโซเชียลคงพูดถึงฉันเป็นแน่ บางคนอาจจะจำได้ว่าฉันเคยคบกับเขาคอยดูเลย

"สมุทร"

"อะไร"

"ช่วงนี้ไม่ได้คบใครเหรอ"

ทำตัวเหมือนคนเหงา กลืนน้ำลายตัวเองโดยการมายุ่งกับแฟนเก่า เราสองคนไม่จำเป็นต้องกลับมาคุยกันอีกก็ได้ ทำเมินไปเลยจะเป็นพระคุณมากกว่า

"เบื่อ มีแต่พวกชอบทำตัวน่ารำคาญ"

"อ้อ ก็นะ"

ก็เธอเป็นแบบนี้ใครเขาจะเข้าหน้าเธอติดล่ะพ่อรูปหล่อ

"ถามทำไม อยากกลับมาคบหรือไง"

"ว้ายยยย สาบานให้ฟ้าผ่าตาย ไม่เคยคิดเลยค่ะ" ชูสามนิ้วต่อฟ้าดิน

บางจังหวะคุยลื่นไหลราวกับสนิทสนม คือมหาสมุทรตอนอารมณ์เย็นเป็นคนมีเหตุผลนะว่าไม่ได้

"เหอะ! ที่ตามมานี่คือ?" หันหน้ามามอง ตั้งใจกวนเรากลับ

"เธอบอกจะไปส่งหนิ" ไอ้เราก็ตองหน้าซื่อ ๆ

"แล้วก็เชื่อ? โง่ว่ะสิบ"

เห็นป้ะ! เขาสนุก ยกยิ้มเยาะเย้ย สะใจที่หลอกให้เดินตาม เดานะพอจะขึ้นรถก็คงล็อกประตูแล้วขับจากไปทิ้งให้เรายืนเหวอแน่ ๆ

"อ้าว... แกล้งหรอกเหรอ งั้นไปล่ะ"

สะบัดหน้าเดินแยกมาอีกทาง ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังป้ายรอรถบัส มัวแต่เกรงกลัวอีกฝ่ายบอกให้ทำอะไรก็ทำ สมกับที่ถูกด่าว่าโง่จริง ๆ ยัยสิบเอ๊ย ไม่ใช่เขาคิดว่าเธอยังมีใจให้อยู่หรือไง

หมับ!

"เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ยสมุทร ปล่อย~"

คอเสื้อถูกดึงจากทางด้านหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหนคนนิสัยไม่ดีนั่นไง สรุปเดินตามมารั้งไว้ ผู้ชายตามตื้อค่ะคุณ แหม...ควรดีใจไหมเนี่ย

"ไปขึ้นรถ" พูดพลางหิ้วฉันกลับไปไม่ปล่อยให้ร้องโวยวาย อายมากเพราะแถวนี้มีคนผ่านไปมา เป็นข่าวซุบซิบแน่ ตาย ๆ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย

Dangerous ocean

มหาสมุทรไม่ได้ขับรถพาไปส่งบ้านแต่อย่างใด เขาหิ้วฉันมาที่ Ocean Company บริษัทที่เปรียบดั่งธนาคาร ปล่อยเงินกู้แบบถูกกฎหมาย ความคิดเขาดีนะให้ชาวบ้านทั่วไปกู้เอาไปต่อชีวิต เพราะถ้าไปกู้ธนาคารชาวบ้านระดับรากหญ้าไม่มีวันกู้ผ่าน

แต่... สิ่งที่ซ่อนอยู่คือดอกเบี้ยมหาโหด อันนี้ปล่อยกู้สำหรับพวกนักธุรกิจ และยังเป็นนายทุนผู้อยู่เบื้องหลังในอีกหลาย ๆ ธุรกิจ ไม่ต้องบริหารเองให้เหนื่อยรอรับเงินปันผลสบาย ๆ ทุกเดือน

อย่างว่าคนฉลาดอยู่ที่ไหนก็เจริญ

เดินเข้ามาด้านในบริษัท บรรยากาศเหมือนถิ่นมาเฟีย เชื่อว่าทุกคนนึกภาพออก พนักงานส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์สุดเคร่งขรึม แน่นอนฉันเคยมาที่นี่ตอนคบกับเขา เหล่าคนน่ากลัวที่แค่มองหน้าใจก็สั่นแทบวายตาย

"ขอเคลียร์งานสักชั่วโมงแล้วจะพาไปกินข้าว"

"อยากกลับบ้านน่ะ" จากใจจริงเลยสมุทร เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำแบบนี้นะ ปล่อยฉันไปตามทางของฉันเถอะ

คนตัวสูงใหญ่ปรายตามอง แค่นี้ฉันก็สะท้านเสียวสันหลังวาบ ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยก็รู้ด้วยตัวเองโดยอัตโนมัติว่าอย่าขัดใจ แค่เดินตามเงียบ ๆ ก็พอ ห้ามดื้อ ห้ามดึงดัน

บริษัทมีสามชั้นไม่มีลิฟท์ต้องเดินเท้าขึ้นลงบันได มหาสมุทรแวะทักทายพนักงานผู้แสนภักดีของตัวเอง สายตาที่แต่ละคนมองมาเต็มไปด้วยความเคารพแม้ว่าเขาจะอายุน้อยกว่า ต่างจากที่มองฉัน เชื่อว่าทุกคนจำได้มิวายจับจ้องสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

พวกนี้ไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดา บางคนเคยติดคุกโทษฐานฆ่าคนตาย บางคนเคยเป็นนักฆ่า บางคนเคยเป็นหน่วยรบพิเศษ อดีตตำรวจก็มี ทหารเอย แฮกเกอร์เอย นักแม่นปืนเอย เอาเป็นว่าบริษัทแห่งนี้รวบรวมผู้คนที่มีความสามารถพิเศษเอาไว้ 

ลูกน้องคอยเป็นไม้เป็นมือให้เยอะมาก ยิ่งชั้นสองนะยิ่งมีแต่พวกคนโหด ๆ นั่งแผ่รังสีน่ากลัวรอรับคำสั่ง ดูเอาแล้วกันรอบกายเขารายล้อมไปด้วยคนน่ากล้วเช่นนี้แล้วจะไม่ให้คนอื่นกลัวเขาได้อย่างไร

ฉันยืนตัวเล็กลีบหลบอยู่หลังเขา ไม่กล้ามองหน้าใครตรง ๆ เสียงทุ้มเข้มสั่งงานให้เข้าไปตรวจบัญชีทุกบริษัทในเครือ เหมือนจะมีการยักยอกเงินไปจำนวนมาก หากจับตัวคนทำมาได้ยิ่งดี

สิ้นสุดคำสั่งเหล่าชายฉกรรจ์ก็ยกโขยงออกจากห้องทันที แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ จากนั้นเขากับฉันก็ขึ้นบันไดไปกันต่อ

"นั่งรอไปก่อน"

ห้องทำงานยังเหมือนเดิม ของน้อย มีแค่โซฟารับแขกกับโต๊ะทำงานแล้วก็กองเอกสาร เจ้าตัวนั่งประจำที่ลงมือทำงานทันที ส่วนฉันนั่งรอตามที่เขาบอก

เอาจริงถามว่าเกลียดเขาหรือเปล่า ตอบแบบเต็มปากเต็มคำเลยว่า เปล่า...ไม่ได้เกลียดแม้แต่นิดเดียว แค่กลัวอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขามากกว่า ตอนคบกันเขาโหดร้ายมากกว่านี้ ไม่สามารถวางใจได้จริง ๆ 

ถ้าเขามีท่าทีจะใช้ความรุนแรงหรือใช้วาจาด่าทอหยาบคายสาบานเลยว่าฉันจะหันหลังวิ่งหนีทันที เคยบอกไปแล้วนี่นาฉันไม่สู้คน และกับคนคนนี้คงสู้ไม่ไหวด้วย การหนีจึงเป็นทางรอดเดียวที่ทำได้

>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป