All Chapters of เซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว): Chapter 11 - Chapter 20

10~ NC**เซียวลู่หลาน 2“กลิ่นเจ้าหอมหวานยิ่ง ข้าต้องการสัมผัส ต้องการเลียชิมรสชาติของเจ้า แผล็บ”“อื้อ ชินอ๋อง อ่า อา นั่น ข้า อ่า รู้สึกดียิ่งชินอ๋อง”ลิ้นสากลากขึ้นลงกลางร่อง มือแหวกทางออกกว้างส่งลิ้นเข้ารูเล็กตวัดเขี่ยให้ลึกที่สุด“อืมมม แผล็บ หวานยิ่ง แผล็บ”เซียวลู่หลานแม้เป็นหญิงหอคณิกา รู้จักการเสพกามมามากต่อมาก เคยเห็นหลายหน แต่มิเคยได้ประสพพบกับตนเอง เมื่อกายสาวโดยลิ้นสากของบุรุษเย้าแหย่โพรงรัก พลันหลั่งน้ำหวานสะท้านกาย ขาเล็กเรียวสั่นสะท้านมิอาจยืนได้อ่อนยวบลงจนชินอ๋องต้องรองรับไว้ แล้วรวบตัวอุ้มขึ้นเดินกลับไปยังเตียงใหญ่ตุบ!ตู้โตวถูกดึงทึ้งถอดออกอย่างรวดเร็ว ตามด้วยร่างหนาแกร่งเปลือยเปล่าเช่นกันทาบทับโถมลงมา กอดรัดนางไว้แน่นพลิกร่างตวัดจนนางขึ้นไปอยู่ด้านบน กดท้ายทอยดันให้เซียวลู่หลานโน้มหน้าชิดประกบดูดปาก“เปิดปาก ใช้ลิ้นกับข้าหลานเอ๋อร์”“ทะ ท่านบอกว่าข้าจะไม่เสียพรหมจรรย์”ร่างเล็กสัมผัสท่อนเนื้ออุ่นทาบตรงหน้าท้อง ใหญ่โตร้อนผ่าวจนน่าหวาดหวั่น ดวงตารีดั่งหงส์ก้มมองใบหน้าคมเข้มชินอ๋องระยะใกล้จนมองเห็นความปรารถนาทั้งหมด“เจ้ายังไม่เสีย นอกเสียจากว่าเจ้ายินยอม หลานเอ๋อร์ขอ

12~ เสร็จภาระกิจกายสาวนางคณิกาซูหนี่แห่งหอเฟินเย่ว นอนนิ่งไม่ไหวติงหลังจากทูตซีเป่ยเล่นสวาทกับนางรอบสองเสร็จสิ้นลงร่างแกร่งสีเข้มกำยำหอบหายใจแรงตะแคงใบหน้าคมเข้มมองหญิงสาวอรชรข้างตัว เนื้อนุ่มบอบช้ำรอยแดงเป็นปื้น ทั้งดูดกัด ทั้งขบเม้มหาที่เว้นไม่ได้หย่อมเลือดเล็กน้อยกลางเตียงบอกได้เป็นอย่างดีว่านางถูกชำแรกครั้งแรกจริง“ข้าคิดว่าจะเรียกน้ำอาบสักหน่อย”ซูหนี่ผินหน้ากลับมาจากโคมไฟด้านบน ยิ้มอ่อนแรงใกล้หลับเต็มที“ข้ามิมีแรงอาบแล้วราดัล เชิญท่านเถิด”“เจ้าสกปรก น้ำกามข้าเปรอะเปื้อนทั่วร่างเจ้า อย่างไรเสียคงต้องอาบเช็ดตัว”พูดจบกายชายร่างโตลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูทั้งเปลือยเปล่าป่าเถื่อน“ใครก็ได้ ขออาบน้ำ!”เสียงตะโกนดังราวไม่พอใจ หากแต่ซูหนี่รู้ว่าทูตซีเป่ยเพียงแกล้งส่งเสียงไปเช่นนั้น เพียงร่วมสังวาสกันสองครา ก็ทำให้นางที่พบเจอชายมามากมายในหอนางโลมรับรู้ว่า ทูตซีเป่ยเป็นผู้ชายดีคนหนึ่ง ภายนอกแม้ดูกร้าวกระด้างแต่จิตใจอ่อนโยนยิ่งยามร่วมสังวาสพยายามหักห้ามแรงเต็มที่แต่มิอาจห้ามได้ด้วยฤทธิ์ยา จึงทำให้ร่างกายของนางบอบช้ำไปหมด“ท่านนั่งรอเถิด อย่าปล่อยตัวล่อนจ้อนเช่นนั้นให้เป็นที่ขบขันของเรา

14~ NC**เซียวลู่หลาน“เจ้าอ้าออกอีก ข้ามองไม่ถนัดเลยหลานเอ๋อร์”“แต่นี่ก็กว้างมาพอแล้วชินอ๋อง”“มันกว้างกว่านี้ได้อีก เร็วเข้า อ้าออก เอามือมานี่ แหวกไว้”เซียวลู่หลานหน้าแดงซ่านระเรื่อจนกระทั่งแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก ก้มลงมองมือตัวเองถูกจับไปหว่างขาบังคับให้นางแหวกกลีบพลูอูมออกจากนั้น เพื่อที่ชินอ๋องจะได้นั่งคุกเข่ามองใกล้ชิดถนัดตาลมหายใจเป่ารดเนินสวาท ดวงตาคมกล้ากวาดมองกลีบอูมทั้งนอกในจนถึงร่องปากทางเข้า“ท่าน ท่านมองพอหรือยัง”“ยังอีก เจ้าแหวกอีกหลานเอ๋อร์”“แต่นี่มันมากเกินไปแล้วชินอ๋อง”ชินอ๋องจับต้นขาขาวไว้เมื่อเซียวลู่หลานขยับจะลุกขึ้น ดันถ่างออกโน้มหน้าลงใช้ลิ้นละเลงเมามัน“เดี๋ยวก่อน อ่า ชินอ๋อง ท่านบอกว่าแค่มอง อื้ออ อย่าลงลิ้น อ่า”ดวงตาคมกล้าเหลือบมองเซียวลู่หลานผ่านเนินเนื้ออวบยามละเลงลิ้นจนทั่วรวดเร็วถี่รัว กายสาวเคยต้องมือชายแล้วเพียงแค่เริ่มแตะลิ้นลงพลันน้ำหวานเอ่อทะลัก“น้ำเจ้าออกมาแล้วหลานเอ๋อร์ เจ้ายังมีฤทธิ์ยากำหนัด”“ท่าน ท่านหลอกข้า”“อืมมม น้ำติดลิ้นข้าเลยหลานเอ๋อร์ เยอะและหวาน อืออ แผล็บ ๆ”เนื้อนุ่มถูกรุกรานด้วยลิ้นหนาสากระคายแหวกโลมเลียด้วยไฟราคะพิศวาส ชินอ๋อง

16~ NC**หวังเฟยแต่ยังไม่ทันได้ออกจากห้อง ประตูพลันเปิดกว้างมองเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดนักพรตสีเทาคล้ายนักพรตหญิง หากแต่ร่างสูงใหญ่กว่ามาก ใบหน้ากรามแกร่งชัดเจนหวังเฟยผุดลุกจากเก้าอี้ทันควัน เพ่งมองร่างใหญ่เดินเข้ามาในห้องจ้องนิ่งมายังตนจนดูน่าหวาดหวั่น“นักพรตหญิงแจ้งข้าว่า มีคนมารอพบข้า”“เจ้าค่ะ ข้า ข้า..”“เจ้าไม่จำเป็นต้องบอกชื่อ ยศ ขอเพียงแจ้งความจำนงว่าต้องการสิ่งใด”“อาฟาง ออกไปก่อน”หวังเฟยมองอาฟางบุ้ยใบ้ให้หญิงรับใช้ออกไปด้านนอก“เชิญท่านนั่งลงก่อน ข้ามีเรื่องปรึกษา”เจ้าอาวาสสะบัดผ้าชิ้นล่างก่อนนั่งลงยังเก้าอี้ข้างผนัง มือวางหัวเข่านิ่งจ้องด้วยดวงตาคมกล้า“ท่านเจ้าอาวาสยังอายุไม่มาก”“แล้วเจ้ามีปัญหาเช่นนั้นหรือ”“ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าเพียงไม่ใคร่เจอเจ้าอาวาสอายุยังน้อย”“อารามเต๋าแห่งนี้เดิมทีเป็นของนักพรตชุน แต่ได้เสียชีวิตลงเมื่อปลายปีก่อน ข้าเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียว จึงได้ขึ้นมาเป็นเจ้าอาวาสแทน”หวังเฟยเคลื่อนตัวไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างรินชาชั้นดีที่นำมาด้วยจากจวน“เชิญท่านเจ้าอาวาสดื่มชาเสียก่อน ชานี่ข้านำติดตัวมาด้วยเพราะชื่นชอบกลิ่นของชาเป็นพิเศษ”เจ้าอาวาสรับชาขึ้นจิบเพี

18~ ตรวจครรภ์เช้าตรู่ในอีกหลายวันถัดมาหลังจากที่หวังเฟยกลับมาถึงจวน ครุ่นคิดไตร่ตรองถึงสิ่งที่ได้กระทำอยู่ในอารามเต๋า กายสาวให้สะเทิ้นหน่วงร้าว คิดถึงเจ้าอาวาสร่างสูงใหญ่ไม่ ไม่ ข้าจะกลับไปอีกไม่ได้ผ้ายันต์สีแดงเขียนอักษรโบราณซุกอยู่ใต้กระโปรง วันนี้แล้วที่นางตัดสินใจนำไปวางใต้หมอนชินอ๋องตามที่เจ้าอาวาสบอกมา“อาฟาง”“เจ้าคะ”“เจ้าคนติดตามและคนขับรถม้าวันนั้น เจ้าได้ให้เงินแล้วขับไล่ออกจากจวนไปหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ตั้งแต่วันแรกที่กลับมาถึงจวนเลยเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว มีคนเห็นหรือไม่”“ไม่มีเจ้าค่ะ”หวังเฟยค่อยลอบถอนหายใจ เหงื่อผลุดหน้าผากตื่นเต้นยามเดินผ่านองครักษ์หน้าเรือน“ชินอ๋องอยู่หรือไม่”“ไม่อยู่ขอรับ”“ข้าลืมของไว้ในห้องนอนชินอ๋อง”“ชินอ๋องสั่งไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปขอรับ โปรดให้อภัยบ่าวด้วย”“เพียงไม่นานเท่านั้น เป็นผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยที่แม่ข้าปักไว้ให้ คงลืมไว้บนเตียง เจ้าจะเข้ามาด้วยก็ย่อมได้”องครักษ์หน้าห้องมองหน้ากัน แล้วจึงพยักหน้ารับเปิดประตูออก เดินตามหวังเฟยเข้าไปร่างอรชรชาววังตรงไปทางเตียงทำทีตบหมอน รื้อค้น มือดึงผ้ายันต์และผ้าเช็ดหน้าออกมาแสร้งหยิบหมอขึ้นตบสองสาม