All Chapters of เกิดใหม่ชาตินี้ มีสามีเป็นตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในกระโจมเฉินเทียนอี้แม่ทัพหนุ่มกำลังมองสตรีหน้าตางดงามที่นอนหลับอยู่ข้างกายเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของนางกระทบเข้ากับจมูกของเขา ใบหน้าที่กระวนกระวายเพราะเป็นห่วงเขาของนางเมื่อไม่นานมานี้ฉายเข้ามาในหัวของเขา เฉินเทียนอี้ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ"ชอบข้าจริง ๆ สินะ"เมื่อก่อนข้าเพียงคิดว่านิสัยของนางนั้นน่ารำคาญและน่ารังเกียจ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ความรู้สึกไม่ดีที่มีต่อนางนั้นเริ่มหายไปอาจจะตั้งแต่ที่นางแสดงความเป็นห่วงข้าจากใจจริงหรือไม่..."ลูกชั่ว!! เจ้าสังหารบุตรชายข้าเด็กเช่นเจ้า ข้าควรสังหารไปพร้อมกับแม่เจ้าเสียตั้งแต่ตอนนั้น!!! ลูกชายชู้เช่นเจ้าข้าไม่ควรเลี้ยงไว้แต่แรก!!!"เสียงของบิดาดังขึ้นในหัวประโยคที่ทำให้เฉินเทียนอี้ตระหนักได้ว่าต่อให้เขาทำดีเพียงใดก็ไม่อาจเป็นบุตรชายที่บิดารักได้เลย เขาที่ยินยอมเป็นตัวร้ายสังหารพี่ชายเพื่อรักษาตระกูลเฉินไว้กลับถูกรังเกียจจากบิดาทั้งที่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้าไม่ใช่ลูกของชายชู้แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่จะยอมรับในตัวข้า ข้าต้องทนทุกข์เอาชีวิตรอดในจวนเฉินมาตั้งแต่เด็กไม่มีผู้ใดสนใจหรือห่วงใยข้าถึงขนาดส่งข้าไปที่ค่ายทหารเพื่อหวังให้ข้าตาย

"จงเจ็บปวดเหมือนข้า หลินอันอันสวะเช่นเจ้าอย่างไรก็ต้องตายเช่นเดียวกับข้า""องค์รัชทายาทสวะตัวนั้นไม่วันปล่อยเจ้าไป ข้าจะรอดูวันที่เจ้ารับผลกรรมที่ทำกับข้าไว้ หลินอันอัน!!""เจ้าไม่มีทางเปลี่ยนเนื้อเรื่องได้ เจ้ายังจะต้องเป็นมารดาของนางร้ายที่ต้องตายอย่างทรมารเช่นข้า เด็กคนนั้นจะต้องเกิดมาและเนื้อเรื่องก็จะต้องดำเนินต่อไป จุดจบของเจ้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง!!!"เฮือก!!!!เฉินหย่งเล่อสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นจากฝันนางตัวสั่นด้วยความกลัว พลางนึกถึงน้ำเสียงและใบหน้าของเฉินหย่งเล่อที่อยู่ในความฝันมันเต็มไปด้วยความแค้นราวกับต้องการเอาชีวิตนาง จุบจบของข้าจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง..."ฮูหยินบ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ"เสียงของหญิงชราดึงขึ้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกตามด้วยร่างของหญิงชราเดินเข้ามาในห้องนางส่งยิ้มเป็นมิตรให้เฉินหย่งเล่อเพื่อนให้คนตรงหน้าคลายความกังวล"ท่านเป็นใคร"เฉินหย่งเล่อพูดออกไปไม่เต็มเสียงนักเพราะในใจเกิดความสับสน นางมองไปรอบรอบห้องที่ไม่คุ้นเคยกลิ่นกำยานรักษาคละคลุ้งไปทั่วห้อง ข้ามาอยู่ที่ได้ยังไงหากจำไม่ผิดตอนนั้นข้ากับเฉินเทียนอี้กำลังพูดความในใจและพิษในร่างกายกำเริบจากนั้นก็...."บ่าวเป็นคน

"ข้ารักษาพิษของเจ้าไม่ได้"ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบหลังจากที่ตรวจอาการของเฉินหย่งเล่อ สิ่งที่นางพูดล้วนเป็นความจริงไม่ได้โกหกแต่อย่างใดพิษที่สตรีตรงหน้าได้รับนั้นหากยากและไม่มีผู้ใดปรุงยาถอนพิษขึ้นมาได้นอกจากคนที่ปรุงยาพิษขึ้นมา"เจ้าดูไม่ตกใจ"?".........""ข้าได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทเป็นคนวางยาพิษเจ้า หากเป็นเช่นที่ข้ารู้มาเป็นไปได้ว่ายาถอนพิษย่อมต้องอยู่กับองค์รัชทายาท เหตุใดเจ้าไม่บอกเทียนอี้ให้ไปช่วงชิงมาเล่า""เพราะข้ารู้นะสิว่าคนผู้นั้นยอมตายดีกว่ามอบมันให้ข้า.."เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเศร้าการข่มขู่ด้วยการเอาชีวิตของเขานางย่อมทำมาหมดแล้วองค์รัชทายาทผู้นั้นยินยอมตายและสูญเสียทุกสิ่งแต่ไม่มีทางปล่อยนางไปให้ผู้อื่น ดวงตาคู่สวยมองไปที่ฉู่ซิงเหยียนที่ยังคงมองมาที่นางด้วยสายตายากคาดเดาตอนนี้ภายในห้องมีเพียงนางและฉู่ซิงเหยียนเท่านั้น โชคดีที่เฉินเทียนอี้มีเรื่องด่วนต้องไปทำจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้"ท่านช่วยบอกเทียนอี้ว่ารักษาข้าจนหายแล้วได้หรือไม่""??""ข้าไม่อยากให้เขาเป็นกังวลเพราะข้าอีกแล้ว อย่างน้อยก่อนตายข้าก็อยากมีความสุขไม่ต้องดูดูแลเช่นคนป่วยแบบนี้""แลกกับอะไ

"เจ้าพูดจริง ๆ หรือ""ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม หย่งเล่อระหว่างอำนาจกับภรรยาและลูกข้าย่อมเลือกได้ไม่ยาก"เฉินเทียนอี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะลูบศีรษะของคนตรงหน้าแววตาของเขาที่มองนางเปี่ยมไปด้วยความรัก ข้าจะปกป้องเจ้าและลูกไม่ให้ผู้ใดมาแตะต้องได้"แล้วเสด็จพ่อกับเสด็จพี่ยินยอมหรือ""ฮ่องเต้ที่ไร้อำนาจเช่นนั้น มีความสามารถอะไรมาห้ามข้า"เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้ เพราะเดิมทีนางย่อมรู้ว่าเดิมทีว่ากองกำลังทหารที่แข็งแกร่งปกป้องชายแดนนั้นเป็นของเฉินเทียนอี้การที่เขาถอนตัวจากอำนาจมาเช่นนี้นั้นหมายความว่ากองกำลังทหารของเขาก็จะถอนตัวมาด้วย หากเช่นนั้นที่ชายแดนก็..."แล้วตอนนี้ที่ชายแดน...""อย่าได้กังวลไป ข้าไม่ได้ชั่วช้าจนถึงขนาดไม่ห่วงใยชาวบ้านกองกำลังที่คอยปกป้องชายแดนแม้จะถอนกำลังออกมาแต่ข้าก็ให้เฝ้าระวังอยู่ในป่าใกล้ ๆ หากเกิดเรื่องก็จะได้เข้าช่วยได้ทัน""แล้วแบบนี้เสด็จพ่อกับเสด็จพี่จะไม่คิดว่าเจ้าก่อกบฏหรือ""หย่งเล่อสามีเจ้าเป็นใครกันตำแหน่งฮ่องเต้หากข้าอยากได้ย่อมใช้เวลาไม่นาน พวกเขารู้ดีว่าควรทำสิ่งใดหรือไม่ควรทำสิ่งใด""อืม"เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเฉินหย่งเล่อคลายกังวลแล้วเขาก็

กาลเวลาผ่านไปหลายเดือนข่าวการชนะศึกขององค์ชายสองและเฉินเทียนอี้ที่ได้รับตำแหน่งกุนซือรายงานมาถึงเมืองหลวง ชาวเมืองต่างโห่ร้องด้วยความดีใจพร้อมเตรียมการต้อนรับขบวนกองทหารที่กำลังเดินทางกลับมาในอีกหนึ่งเดือน เฉินหย่งเล่อเหม่อมองไปที่สระบัวที่อยู่เบื้องหน้าใบหน้าสวยตอนนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ในมือของนางมีผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดที่นางพึ่งไอออกมา"ฮูหยิน ภาพวาดเสร็จแล้วขอรับ"เสียงของหยวนอิงทำให้นางได้สติ เฉินหย่งเล่อแอบซ่อนผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดของนางไว้ในแขนเสื้อก่อนจะปั้นหน้าฝืนยิ้มออกมาหันไปหาหยวนอิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล"นักจิตรกรได้แก้ตามที่ท่านสั่งแล้วขอรับ""ไหนส่งมาให้ข้าดูหน่อย"น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาของนางออกไปรับภาพวาด หยวนอิงเงยหน้ามองผู้เป็นนายหญิงด้วยใจกังวลเพราะตอนนี้คนตรงหน้าไม่เหลือเค้าโครงของสตรีงดงามอีกต่อไปแล้ว"เหมือนยิ่งนัก"ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพวาดสตรีที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่นางคุ้นเคยมาตลอดหลายปีใบหน้าของจริงจริงของนางในโลกแห่งความจริงหลายเดือนมานี้เฉินหย่งเล่อได้ตัดสินใจว่าจะบอกความจริงทุกอย่าง