บทที่ 19

และหลังจากมาได้หลายเดือนเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยที่ทุกคนคาดหวังก็ได้กำเนิดขึ้น และเป็นไปตามคาดเด็กที่เกิดมาเป็นบุตรสาว มีนามว่า เฉินฟางหรง นามรอง หรงหรง

"อากาศเย็น เจ้าร่างกายอ่อนแอยังไม่ควรเปิดหน้าต่างเช่นนี้"

เฉินเทียนอี้เข้ามาสวมกอดนางจากทางด้านหลังก่อนจะพูดน้ำเสียงดุคนตรงหน้าที่ดื้อดึงจะขัดคำสั่งของเขามาตลอด เฉินหย่งเล่อยกยิ้มออกมาพลางมองไปที่หิมะขาวโพลนข้างนอก 

"ข้าคลอดหรงหรงมาได้สองเดือนแล้ว ท่านพี่กังวลมากไปแล้ว"

"ก็ข้ามีเฉินหย่งเล่อภรรยาที่แสนดีแค่คนเดียวนิ อีกอย่างหากมารดาของหรงหรงป่วยขึ้นมานางคงจะเสียใจ"

"มีบุตรหนึ่งคนแล้วยังหลงใหลข้าอยู่หรือ"

"รอให้เจ้าหายดี ข้าคิดว่าจะมีน้องให้หรงหรงสักคนก็ไม่เลว"

"ท่านพี่ไม่ต้องเลย จริงสิข้าได้ยินว่าองค์ชายสองมาพบท่านที่วังหลวงเกิดเรื่องอีกแล้วหรือ?"

เฉินหย่งเล่อเอ่ยถามออกไปเพราะหลังจากผ่านไปได้เพียงหนึ่งเดือนฮ่องเต้ก็รับสั่งให้องค์ชายสองส่งทรัพย์สินมากมายมาที่จวนเฉินพร้อมทั้งเอ่ยปากร้องขอกองกำลังแปดหน่วยของเฉินเทียนอี้ไปคุ้มครองวังหลวงเนื่องจากมีนักฆ่าจากแคว้นอื่นแฝงตัวเข้ามาในวังเป็นจำนวนมาก หากถามว่ากองกำลังในแคว้นมีหรือไม่ย่อมตอบได้ทันทีว่ามีแน่นอน แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าคนของเฉินเทียนอี้จึงแปลกอะไรที่ราชวงศ์จะต้องการกำลังทหารของเฉินเทียนอี้ไปคุ้มครองความปลอดภัยของตัวเอง

"ฝ่าบาทต้องการให้ข้าไปออกรบที่ชายแดน"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ เพราะสาเหตุที่องค์ชายสองมาวันนี้เพื่อบอกว่าฝ่าบาทคิดจะแต่งตั้งเขาเป็นกุนซือของแคว้นและส่งไปออกรบพร้อมองค์ชายสอง 

"ข้าไม่ให้ไป ท่านไม่ใช่แม่ทัพแล้วเหตุใดต้องทำในสิ่งที่อันตรายเช่นนั้น"

"ครั้งนี้ข้าต้องไป เพราะหากข้าไม่ไปชาวเมืองที่อยู่บริเวณนั้นจะเป็นอันตรายและไม่แน่ว่าหากไม่แ้องกันไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แคว้นนี้อาจจะถูกยึดครอง หย่งเล่อข้าไม่อาจทนมองชาวบ้านที่บริสุทธิ์ตายเพราะมีฮ่องเต้โง่งมเช่นนี้ได้"

"........"

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง เฉินเทียนอี้ผละออกจากสตรีตรงหน้าก่อนจะจับไหล่บางให้นางหันมีเผชิญหน้ากับเขา มือหนาประคองใบหน้าสวยให้เงยหน้ามาสบตาเขา

"เด็กดี ข้าจะรีบกลับมา"

"นานเท่าไหร่ ท่านจะไปนานเท่าไหร่"

"หนึ่งปี ข้าสัญญา"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังคำตอบก็เม้มปากแน่น เดิมทีเวลาของชีวิตนางก็มีจำกัดอยู่แล้วต้องห่างจากเขาถึงหนึ่งปีนางควรจะทำเช่นไร นางพูดทุกสิ่งออกไปแล้วรั้งไม่ให้เขาไปได้หรือไม่

ดวงตาคู่สวยมองบุรุษตรงหน้าน้ำตาคลอใบหน้าที่ดูมุ่งมั่นของเขาทำให้นางกลืนคำพูดทั้งหมดที่มีในใจลงไปในลำคอ ริมฝีปากบางฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา 

"ท่านห้ามบาดเจ็บเด็ดขาด"

"อืม"

"หะ...ห้ามลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้า"

สวบ!!

เฉินเทียนอี้ดึงร่างบางเข้ามากอดก่อนจะพรมจูบที่ไหล่ของนางเบา ๆ เสียงสะอื้นของนางทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งใจแต่เป็นเพราะความจำเป็นจึงต้องทิ้งนางไปเช่นนี้

"เฉินเทียนอี้ ข้ารักเจ้านะ"

"ข้าเองก็รักเจ้าเช่นเดียวกัน หย่งเล่อรอข้ากลับมานะ"

ร่างบางเลือกที่จะไม่ตอบอะไรนางเพียงกระชับอ้อมกอดแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาเพราะสำหรับนางไม่รู้ว่านี่อาจจะเป็นอ้อมกอดสุดท้ายระหว่างนางและเฉินเทียนอี้หรือไม่ 

นางจะรับปากในสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่ได้เช่นไร...

เวลาผ่านไปสามวันเฉินเทียนอี้ได้เดินทางไปรบชายแดน โดยทิ้งหยวนอิงและลูกศิษย์ของเขาให้คอยดูแลเฉินหย่งเล่อและบุตรสาว อีกทั้งยังมีฉู่ซิงเหยียนที่ได้ยินว่านางให้กำเนิดบุตรแล้วจึงมาเยี่ยมที่จวนเฉิน 

"หรงหรง เด็กดี"

เฉินหย่งเล่อเรียกบุตรสาวที่อยู่ในอ้อมอกด้วยรอยยิ้ม แววตาที่นางมองเด็กสาวเต็มไปด้วยความรักและเอาใจใส่แม้วิญญาณของนางจะไม่ใช่เฉินหย่งเล่อแต่นางก็คอยดูแลและคลอดเด็กคนนี้มา ไม่แปลกที่นางจะรักและเอ็นดูเฉินฟางหรง

"ทำไมถึงไม่บอกเทียนอี้ว่าเจ้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว"

ฉู่ซิงเหยียนเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย แววตาจ้องมองน้องสาวของตนที่ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนป่วยคงเพราะพิษที่อยู่ในร่างกายของนางจึงทำให้นางดูอ่อนแอเช่นนี้

"หากข้าพูดเช่นนั้นเขาก็จะไม่ไปออกรบ"

"แล้ว?"

"ชาวบ้านบริสุทธิ์ก็ต้องตาย พี่ซิงเหยียนหากเขาไปออกรบชาวบ้านพวกนั้นก็จะไม่ตาย"

"........"

"ข้าจะพยายามอยู่ให้รอดจนกว่าเขาจะกลับมา แต่หากข้าตายก่อนที่เขาจะกลับมาพี่ซิงเหยียนช่วยดูแลหรงหรงช่วงเวลาที่เทียนอี้ยังไม่กลับมาได้หรือไม่"

ฉู่ซิงเหยียนมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตายากคาดเดาก่อนจะยืนขึ้นแล้วเดินออกไป เฉินหย่งเล่อมองแผ่นหลังของพี่สาวที่เดินออกไปก่อนยิ้มเศร้าออกมา 

ตุบ!!

เสียงของหล่นที่ดังจากด้านหลังทำให้เฉินหย่งเล่อหันไปสนใจทันที ร่างบางก้าวเท้าเดินตรงไปอย่างระวังเมื่อเห็นว่าคนที่เป็นต้นเหตุของเสียงคือใครก็ขมวดคิ้วทันที

"เจ้าเป็นใคร"

นางเอ่ยถามเด็กน้อยวัยสิบขวบที่ยืนอยู่ไม่ไกล มือบางกระชับอ้อมกอดบุตรสาวอย่างระแวงโชคดีที่หยวนอิงอยู่ข้างนอกหากเกิดเรื่องอะไรนางจะได้เรียกได้

"คะ...คารวะอาจารย์หญิงขอรับ....ขะ...ข้าชื่อฮ่าวตูเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์รับมาขอรับ"

"หยวนอิง เจ้าเข้ามาหน่อย"

นางตัดสินใจเอ่ยเรียกหยวนอิง ดวงตาคู่สวยมองไปที่เด็กชายวัยสิบขวบที่กำลังหมอบกายอยู่ตรงหน้านางอย่างไรตอนนี้นางก็มีบุตรสาวคำพูดของเด็กแปลกหน้าตรงหน้านางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเชื่อถือได้แค่ไหน

"ขอรับฮูหยิน"

"เด็กคนนี้ เจ้ารู้จักหรือไม่"

หยวนอิงหันไปมองเด็กชายที่หมอบราบอยู่เบื้องหน้าก็ขมวดคิ้วทันที เขาหันไปโค้งขออภัยผู้เป็นนายหญิง

"เขาเป็นลูกศิษย์ของนายท่านขอรับ"

"เช่นนี้เอง เจ้าชื่อฮ่าวตูใช่หรือไม่"

"ขอรับ"

"ฮ่าวตูเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

เฉินหย่งเล่อเอ่ยถามออกไปเสียงเรียบ นางมองสำรวจเด็กตรงหน้าอีกครั้งเฉินเทียนอี้เคยบอกแก่นางว่าภายในจวนด้านหลังจะเป็นโรงฝึกของลูกศิษย์ของเขาที่ฝึกฝนเพื่อมาเป็นเงาหรืออาจจะเป็นทหารในกองกำลัง ไม่คิดว่าจะเด็กถึงเพียงนี้....

"ขะ....ข้าหนีศิษย์พี่มาแอบที่นี่โดยไม่รู้ว่าเป็นห้องของอาจารย์หญิง แต่พอจะออกไปข้าก็พลาดร่วงลงมาขอรับ"

"นี่เจ้าหนีออกไปเที่ยวอีกแล้วหรือ!!"

"หยวนอิงเจ้าออกไปก่อน"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าหยวนอิงเดินออกไปจากห้องแล้วนางจึงเดินเฉินฟางหรงบุตรสาวของนางที่หลับสนิทไปนอนที่เปลเด็ก ริมฝีปากบางยกยิ้มเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของนางยามหลับน่ารักแค่ไหน

"ฮ่าวตู เหตุใดจึงหนีออกไปด้านนอกเจ้าถูกบังคับให้มาอยู่ที่นี่หรือ"

"ไม่ใช่ขอรับ ท่านอาจารย์ดีต่อข้ามากแต่เพราะว่า....เพราะว่า...ข้า...."

"ช่างเถอะ หากไม่อยากบอกแก่ข้าก็ไม่เป็นอะไรเจ้าตกลงมาเมื่อครู่เจ็บหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อเอ่ยถามออกมาด้วยรอยยิ้ม พลางเดินไปหยิบขวดหยกที่อยู่บนโต๊ะส่งให้ฮ่าวตู

"รับไปสิ หากไม่ทายาจะลำบากนะ"

ฮ่าวตูเด็กน้อยวัยสิบขวบรับขวดหยกมาไว้ในมือ เขาจ้องมองอาจารย์หญิงสตรีที่เหล่าศิษย์พี่บอกว่างดงามแท้จริงจิตใจดีและอ่อนโยนยิ่งนัก แบบนี้หรือไม่ท่านอาจารย์จึงรักนางมาก

แต่เหตุใดเมื่อครู่สตรีผู้นั้นถึงบอกว่านางมีเวลาไม่มากแล้ว...

"อาจารย์หญิงท่านป่วยหรือขอรับ"

"ได้ยินหมดเลยสินะ ถ้าเช่นนั้นเจ้าจะช่วยเก็บเรื่องวันนี้เป็นความลับได้หรือไม่"

"ขอรับ ข้าจะไม่บอกผู้ใด"

เฉินหย่งเล่อยกยิ้ม มือบางลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูดูจากรูปร่างหน้าตาเด็กคนนี้หากเติบโตไปคงกลายเป็นหนุ่มรูปงามมีหญิงสาวรุมล้อมมากมาย 

"เด็กน้อยตั้งใจฝึกนะหากเจ้าเติบโตไปคงกลายเป็นบุรุษรูปงามเป็นแน่"

"ขอรับ"

"แล้วถึงตอนนั้นเจ้าช่วยปกป้องหรงหรงในตอนที่นางมีอันตรายแทนข้าด้วยได้หรือไม่"

"ขอรับ ข้าจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตของข้า"

เด็กน้อยที่รับคำนางด้วยใบหน้าที่จริงจัง เฉินหย่งเล่อไม่รู้เลยว่าภายในอนาคตคำพูดที่รับปากของเด็กตรงหน้าจะนำพาโชคชะตาให้ได้ปกป้องและดูแลเฉินฟางหรงบุตรสาวของนางจริงจริง