บทที่ 16

"ข้ารักษาพิษของเจ้าไม่ได้"

ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบหลังจากที่ตรวจอาการของเฉินหย่งเล่อ สิ่งที่นางพูดล้วนเป็นความจริงไม่ได้โกหกแต่อย่างใดพิษที่สตรีตรงหน้าได้รับนั้นหากยากและไม่มีผู้ใดปรุงยาถอนพิษขึ้นมาได้นอกจากคนที่ปรุงยาพิษขึ้นมา

"เจ้าดูไม่ตกใจ"?

"........."

"ข้าได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทเป็นคนวางยาพิษเจ้า หากเป็นเช่นที่ข้ารู้มาเป็นไปได้ว่ายาถอนพิษย่อมต้องอยู่กับองค์รัชทายาท เหตุใดเจ้าไม่บอกเทียนอี้ให้ไปช่วงชิงมาเล่า"

"เพราะข้ารู้นะสิว่าคนผู้นั้นยอมตายดีกว่ามอบมันให้ข้า.."

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเศร้าการข่มขู่ด้วยการเอาชีวิตของเขานางย่อมทำมาหมดแล้วองค์รัชทายาทผู้นั้นยินยอมตายและสูญเสียทุกสิ่งแต่ไม่มีทางปล่อยนางไปให้ผู้อื่น 

ดวงตาคู่สวยมองไปที่ฉู่ซิงเหยียนที่ยังคงมองมาที่นางด้วยสายตายากคาดเดาตอนนี้ภายในห้องมีเพียงนางและฉู่ซิงเหยียนเท่านั้น โชคดีที่เฉินเทียนอี้มีเรื่องด่วนต้องไปทำจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้

"ท่านช่วยบอกเทียนอี้ว่ารักษาข้าจนหายแล้วได้หรือไม่"

"??"

"ข้าไม่อยากให้เขาเป็นกังวลเพราะข้าอีกแล้ว อย่างน้อยก่อนตายข้าก็อยากมีความสุขไม่ต้องดูดูแลเช่นคนป่วยแบบนี้"

"แลกกับอะไรล่ะ"

"เจ้าคะ?"

"คำขอไร้ประโยชน์ของเจ้า จะแลกกับอะไรเพื่อให้ข้าช่วยโกหก"

เฉินหย่งเล่อมองฉู่ซิงเหยียนที่อยู่ตรงหน้า เหตุใดนางถึงอ่านสตรีตรงหน้าไม่ออกกันไม่รู้เลยว่าฉู่ซิงเหยียนตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่รอยยิ้มที่นางส่งให้ข้าบางครั้งก็ดูจริงใจแต่บางครั้งนั่นดูราวกับต้องการบางอย่าง

"เจ้าเป็นถึงองค์หญิงไม่มีของมีค่าเลยหรือ เช่นนั้นหลังจากเจ้าตายก็มอบเฉินเทียนอี้ให้ข้าดีหรือไม่"

"........"

เฉินหย่งเล่อไม่ได้ตอบอะไร เครื่องประดับและของมีค่าทั้งหมดของนางอยู่ที่จวนเฉินตอนนี้บนตัวของนางสิ่งที่มีค่าที่สุดของมีเพียงปิ่นที่นางปักอยู่บนหัว นางจึงตัดสินใจดึงบนออกมาก่อนจะส่งให้ฉู่ซิงเหยียน

"ปิ่นทองคำหรือ นับว่าคุ้มค่า..เดี๋ยวนะ....ปิ่นนี่!!"

"ไม่พอหรือ"

ฉู่ซิงเหยียนไม่ได้ตอบอะไร นางยืนมืออันสั่นเทารับปิ่นทองคำขึ้นมาก่อนจะจ้องมองพิจารณาอย่างตั้งใจ ปิ่นทองคำรูปผีเสื้อที่ด้านปลายของปิ่นถูกสลักคำว่า ซีเอ๋อร์ 

นี่มัน...ปิ่นของท่านแม่

"เจ้าไปเอาปิ่นนี้มาจากไหน ไม่สิสตรีที่ให้ปิ่นนี้กับเจ้านางอยู่ที่ใด!!"

"ท่านแม่ข้าตายแล้ว"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบ เพราะในความทรงจำของเฉินหย่งเล่อสตรีที่มอบปิ่นนี้ให้นางนั้นถูกฮ่องเต้สังหารเหตุเพราะนางไม่ยินยอมเป็นพระสนมของเขา ไม่รู้ว่าเพราะสำนึกผิดหรือคิดวางแผนชั่วฮ่องเต้ได้รับนางเข้าวังมาเลี้ยงดูและแต่งตั้งเฉินหย่งเล่อเป็นองค์หญิง

"ทะ..ท่านแม่หรือเจ้าเป็นบุตรสาวของนางหรือ"

"อืม"

เฉินหย่งเล่อตอบออกไป หากถามว่าเหตุใดถึงยินยอมมอบปิ่นที่ดูจะมีความหมายนี้ให้ฉู่ซิงเหยียน นั่นก็เพราะเฉินหย่งเล่อตัวจริงนั้นเกลียดชังมารดาจนรังเกียจปิ่นนี้เป็นอย่างมาก นางเอาแต่โทษว่าชีวิตนางที่ต้องมาอยู่ในวังที่เป็นดังนรกนี้ก็เพราะมารดาไร้ประโยชน์ของตัวเอง 

"จะ...เจ้าเป็นน้องสาวของข้า"

"หะ"??

ฉู่ซิงเหยียนที่เห็นว่าคนตรงหน้าไม่เข้าใจเรื่องราว นางจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวในอดีตให้คนตรงหน้าฟัง เมื่อหลายปีก่อนในตอนที่มารดาของกำลังตั้งครรภ์เฉินหย่งเล่อนางได้ตัดสินใจแยกทางกับบิดา โดยแบ่งบุตรเพื่อเลี้ยงดูฉู่ซิงเหยียนที่อายุหกขวบถูกบิดานำไปเลี้ยงดู ส่วนเฉินหย่งเล่อที่อยู่ในครรภ์จะถูกเลี้ยงดูโดยมารดา  แต่เมื่อเวลาผ่านไปบิดาก็คิดจะถามให้มารดากลับมาอยู่ข้างกายแต่เมื่อไปตามหาก็ไม่พบนางและบุตรสาวหลายปีมานี้จึงได้แต่เฝ้าตามหาอย่างไร้จุดหมายจนบิดาตรอมใจจากไป

"ไม่คิดว่า เมื่อเจอเจ้าท่านพ่อก็ไม่อยู่แล้ว"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก นางไม่รู้ว่าต้องทำตัวเช่นไรในสถานการณ์ตอนนี้นางมิใช่เฉินหย่งเล่อตัวจริงจะให้ซาบซึ้งกับการเจอครอบครัวที่ห่างหายจากกันมานานได้เช่นไร

"ซิงเหยียนคือว่า..."

"หย่งเล่อ ต่อไปให้เรียกข้าว่าพี่ซิงเหยียนเข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ"

ฉู่ซิงเหยียนก้มลงมองปิ่นทองคำที่อยู่ในมือก่อนจะตัดสินใจปักลงบนผมของเฉินหย่งเล่อเช่นเดิม ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าสวยของเฉินหย่งเล่อนางจำได้ว่ามารดาของนางดงามมาก ที่น้องสาวข้างดงามเช่นนี้เป็นเพราะมีส่วนคล้านมารดาสินะ

"หย่งเล่อ จริงจริงแล้วพิษในร่างกายเจ้าข้าอาจจะหาทางระ...."

"เป็นเช่นไรบ้าง"

ฉู่ซิงเหยียนที่กำลังจะพูดบางอย่างก็หยุดชะงักนางหันไปมองเฉินเทียนอี้ที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง เขาเดินมานั่งที่ขอบเตียงก่อนจะจับมือของเฉินหย่งเล่อมากุมไว้ แววตาของเขาที่จ้องมองเฉินหย่งเล่อนั้นเต็มไปด้วยความรักและห่วงใย

"พี่ซิงเหยียน รักษาข้าหายแล้ว"

"หายแล้ว?"

เฉินเทียนอี้ที่ไม่เชื่อคำพูดของเฉินหย่งเล่อเพราะกังวลว่านางจะปิดบังอาการจากเขา จึงหันไปหาฉู่ซิงเหยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลราวกับต้องการคำตอบ

"ข้ารักษานางหายแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว"

"ร่างกายนางไม่มีพิษแล้ว?"

"นางบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือไงจะมาถามข้าทำไม"

ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยมองภาพตรงหน้าด้วยสายตายากคาดเดาในหัวของนางตอนนี้เต็มไปด้วยเหตุผลที่กำลังตีกันวุ่นวาย เรื่องสำคัญที่นางได้ค้นพบระหว่างตรวจอาการของเฉินหย่งเล่อ นางควรพูดออกไปดีหรือไม่

หากพูดออกไป....ข้าจะเสียใจหรือไม่..

"พี่ซิงเหยียน ขอบคุณนะเจ้าคะ"

ฉู่ซิงเหยียนมองเฉินหย่งเล่อที่ส่งยิ้มขอบคุณให้นาง น้ำเสียงและแววตาของคนตรงหน้าแฝงไปด้วยความขอบคุณและจริงใจ มือบางของฉู่ซิงเหยียนกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อตัดสินใจบางอย่างได้

"นางตั้งครรภ์ สามเดือนแล้ว"

สิ้นเสียงของฉู่ซิงเหยียนความเงียบก็กลับมาปกคลุมทั้งห้อง ไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่รู้เพราะอาการพิษของเฉินหย่งเล่อนั้นทำให้ชีพจรสับสนต่อให้เป็นหมอหลวงก็ยากที่จะรู้เรื่องการตั้งครรภ์ของเฉินหย่งเล่อ หากไม่ใช่เพราะนางเชี่ยวชาญเรื่องพิษก็คงไม่รู้

"ขะ...ข้าตั้งครรภ์หรือ....ปะ...เป็นไปได้ยังไง.."

เฉินหย่งเล่อที่ได้รู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ก็รู้สึกตกใจ ในหัวของนางตอนนี้เต็มไปด้วยคำถามมากมายเพราะหลังจากที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ไม่เคยร่วมรักกับผู้ใดเลยสักครั้ง อีกอย่างนางก็เข้าใจมาตลอดว่าเฉินหย่งเล่อนั้นเป็นสตรีบริสุทธิ์

องค์รัชทายาทแม้จะลวนลามนางมาตลอดแต่เพราะอยากแต่งนางเป็นชายารองเขาไม่มีทางร่วมรักกับนางก่อนเข้าห้องหอแน่ ส่วนเฉินเทียนอี้ตลอดมาเขารังเกียจนางยิ่งกว่าอะไรดี ไม่มีทางที่เขาจะแตะต้องร่างกายของเฉินหย่งเล่อแน่นอน

ละ...แล้วบุตรที่อยู่ในท้องข้าเป็นลูกของผู้ใดกัน ที่สำคัญตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานางทั้งตกจากกำแพง กระโดดลงน้ำ ไหนจะขี่ม้าตลอดหลายวันโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์!!

"จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าก็ลองถามสามีที่นั่งข้างเจ้าสิว่าทำเช่นไรเจ้าถึงได้ท้องสามเดือน"

เพราะข้ามั่นใจไงว่าเขาไม่ได้ทำ !!

เฉินหย่งเล่อพูดกับตัวเองในใจ นางหันไปมองเฉินเทียนอี้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าในใจรู้สึกผิดและสับสน เขาต้องรู้สึกผิดหวังในตัวข้ามากแค่ไหนกัน ทั้งที่ข้าบอกว่าอยากสร้างครอบครัวกับเขาแต่ข้ากลับตั้งท้องลูกของชายอื่น 

"ทะ..เทียนอี้...ข้า....ขอทะ..."

สวบ!!!

"ข้ากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว หย่งเล่อ"

ฉู่ซิงเหยียนมองเฉินเทียนอี้ที่โอบกอดน้องสาวของนางพลางพูดถ้วยคำที่บ่งบอกว่าเขาห่วงใยและรักนางเพียงใด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่นางจะเดินออกจากห้องไปราวกับไม่ต้องเห็นภาพเช่นนี้อีกแล้ว

ถี่ว่าครั้งนี้ข้าทำเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเรา ต่อจากนี้ระหว่าเจ้ากับข้าจะไม่เรื่องเช่นนี้อีกแล้วเฉินหย่งเล่อ...

ด้านเฉินหย่งเล่อทำเพียงโอบกอดคนตรงหน้าด้วยความงุนงง นางไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิดไม่ใช่ว่าตลอดมาเขารังเกียจเฉินหย่งเล่อมาตลอดหรือแล้วเขาจะเป็นพ่อของเด็กได้ยังไง

"ดะ...เดี๋ยว..เทียนอี้ข้าไม่เข้าใจ....เด็กคนนี้...ข้ากับเจ้าคนไหนกัน"?

เฉินเทียนอี้ผละออกจากร่างบางก่อนจะยิ้มออกมา มือหนาลูบไล้ใบหน้าสวยแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

"จำไม่ได้หรือ เมื่อสามเดือนก่อนเจ้าเป็นคนวางยาปลุกกำหนัดข้าเอง"

"........"

"หากเด็กในท้องสามเดือน นั่นย่อมเป็นลูกของข้าแน่นอน"

เฉินหย่งเล่อในตอนนี้ได้แต่กะพริบตามองคนตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความสับสนเหตุใดในความทรงจำของหย่งเล่อที่นางรู้มาไม่มีเหตุการณ์นี้เลยสักนิด นี่หรือไม่คือสิ่งที่เฉินหย่งเล่อพูดกับนางในความฝัน

"เจ้าไม่มีทางเปลี่ยนเนื้อเรื่องได้ เจ้ายังจะต้องเป็นมารดาของนางร้ายที่ต้องตายอย่างทรมารเช่นข้า เด็กคนนั้นจะต้องเกิดมาและเนื้อเรื่องก็จะต้องดำเนินต่อไป จุดจบของเจ้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง!!!"

เสียงของเฉินหย่งเล่อในความฝันยังดังก้องอยู่ในหัวของนาง ร่างบางตัวสั่นด้วยความกลัวนึกถึงเรื่องราวในนิยายและการตายอย่างทรมานของตัวร้ายและเด็กที่อยู่ในท้องของนาง 

"หย่งเล่อ หย่อเล่อ"

เฉินเทียนอี้ที่เห็นว่าสตรีตรงหน้ามีสีหน้าไม่ดีนักแววตาของนางเหม่อลอยราวกับกำลังคิดบางอย่างอยู่ จึงเอ่ยเรียกนางด้วยความเป็นห่วงเฉินหย่เล่อสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าเขา

"เจ้าเสียใจหรือที่ตั้งครรภ์บุตรของข้าไม่ใช่องค์รัชทายาท"

เฉินเทียนอี้ตัดสินใจถามออกไป ในตอนนี้เขาไม่ได้มีท่าทางรังเกียจที่นางเคยเป็นสตรีขององค์รัชทายาทแต่หลังจากวันนี้เขาจะไม่มีทางให้นางเป็นสตรีของผู้อื่นอีก มือหนาจับไหล่ของเฉินหย่งเล่อและมองนางด้วยแววตาจริงจัง

"หากเจ้าอยากขึ้นเป็นฮองเฮา ข้าจะก่อกบฏและนำตำแหน่งนั้นมาให้เจ้าเอง สิ่งที่องค์รัชทายาทมอบให้เจ้าข้าเองก็มอบให้เจ้าได้เช่นเดียวกัน หย่งเล่อขอเพียงเจ้าบอกข้าว่าอยากได้อะไร"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็ชะงักทันที แววตาของนางสั่นไหวมองใบหน้าของเฉินเทียนอี้ที่กำลังร้องอ้อนวอนให้นางเลือกเขาไม่ใช่องค์รัชทายาทสวะนั้น หากเขาพร้อมก่อกบฏเพื่อนางหลังจากนั้นทุกอย่างจะดำเนินไปตามเนื้อเรื่องในนิยายหรือไม่

เฉินเทียนอี้สามีที่แสนดีของข้า จะกลายเป็นฮ่องเต้ตัวร้ายที่ละโมบในอำนาจจนถูกสังหารโดยพระเอกและพระรอง ส่วนบุตรสาวข้านางก็จะอยู่ในวังวนอำนาจสุดท้ายก็ปลิดชีพตัวเอง ไม่ข้าไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้น!!

"เทียนอี้ ไม่เคยต้องการตำแหน่งฮองเฮาและข้าไม่เคยเป็นสตรีขององค์รัชทายาท สามีเพียงคนเดียวของข้าก็คือเจ้า"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาก่อนจะใช้สองมือประคองใบหน้าของเฉินเทียนอี้ดวงตาคู่สวยสั่นไหว ความรู้สึกกดดันและกังวลกำลังเกิดขึ้นในใจของนางเพราะสิ่งที่นางกำลังพูดต่อไปนี้มันช่างยากที่จะโน้มนาวใจคนตรงหน้า

แต่นางตัดสินใจแล้วว่าหากไม่อยากให้ทุกอย่างจบเช่นในนิยายคงมีเพียงแค่แยกเฉินเทียนอี้ออกจากอำนาจเท่านั้น ต้องทำเช่นนี้สามีที่เป็นตัวร้ายและบุตรสาวที่เป็นนางร้ายของนางจึงจะมีชีวิตที่สงบสุข

"เจ้าไม่ก่อกบฏได้หรือไม่ ไม่ต้องสนใจอำนาจหรือสิ่งใด"

"......."

"ใช้ชีวิตเป็นเพียงแค่เฉินเทียนอี้คนธรรมดาไม่ใช่แม่ทัพเฉิน"

"......."

"หลังจากบุตรสาวของเราคลอดออกมา พวกเราก็มอบความรักให้นางปกป้องและเฝ้าดูนางเติบโตเช่นนี้ดีหรือไม่"

"......."

"เลือกข้าและลูก แทนอำนาจที่เจ้าต้องการได้หรือไม่..."