บทที่ 18

"เจ้าพูดจริง ๆ หรือ"

"ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม หย่งเล่อระหว่างอำนาจกับภรรยาและลูกข้าย่อมเลือกได้ไม่ยาก"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะลูบศีรษะของคนตรงหน้าแววตาของเขาที่มองนางเปี่ยมไปด้วยความรัก ข้าจะปกป้องเจ้าและลูกไม่ให้ผู้ใดมาแตะต้องได้

"แล้วเสด็จพ่อกับเสด็จพี่ยินยอมหรือ"

"ฮ่องเต้ที่ไร้อำนาจเช่นนั้น มีความสามารถอะไรมาห้ามข้า"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้ เพราะเดิมทีนางย่อมรู้ว่าเดิมทีว่ากองกำลังทหารที่แข็งแกร่งปกป้องชายแดนนั้นเป็นของเฉินเทียนอี้การที่เขาถอนตัวจากอำนาจมาเช่นนี้นั้นหมายความว่ากองกำลังทหารของเขาก็จะถอนตัวมาด้วย หากเช่นนั้นที่ชายแดนก็...

"แล้วตอนนี้ที่ชายแดน..."

"อย่าได้กังวลไป ข้าไม่ได้ชั่วช้าจนถึงขนาดไม่ห่วงใยชาวบ้านกองกำลังที่คอยปกป้องชายแดนแม้จะถอนกำลังออกมาแต่ข้าก็ให้เฝ้าระวังอยู่ในป่าใกล้ ๆ หากเกิดเรื่องก็จะได้เข้าช่วยได้ทัน"

"แล้วแบบนี้เสด็จพ่อกับเสด็จพี่จะไม่คิดว่าเจ้าก่อกบฏหรือ"

"หย่งเล่อสามีเจ้าเป็นใครกันตำแหน่งฮ่องเต้หากข้าอยากได้ย่อมใช้เวลาไม่นาน พวกเขารู้ดีว่าควรทำสิ่งใดหรือไม่ควรทำสิ่งใด"

"อืม"

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเฉินหย่งเล่อคลายกังวลแล้วเขาก็ยกยิ้มขึ้นมา พลางเอื้อมมือไปหยิบขนมกุ้ยฮวาตรงหน้าขึ้นมาชิมไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรปกติเฉินเทียนอี้เป็นบุรุษที่ไม่แตะของหวานเลยแต่ตอนนี้กลับชอบกินเป็นอย่างมาก

ราวกับกำลังแพ้ท้องแทนภรรยา...

"อร่อยหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้มพลางมองเฉินเทียนอี้ที่กำลังชิมขนมที่นางตั้งใจทำด้วยแววตาเป็นประกาย เดิมทีวันนี้เพียงเดินผ่านห้องครัวได้เห็นว่าพ่อครัวกำลังทำขนมอยู่นางจึงนึกสนุกอยากลองฝึกทำดูเท่านั้น

"เจ้าไปซื้อจากที่ใดมา รสชาติเช่นนี้ยังขายได้หรือ"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ มองขนมกุ้ยฮวาที่อยู่ในมือสิ่งที่อยู่ในมือนี่หากเรียกว่าของหวานเขายังรู้สึกละอายเลย รสชาติแย่ยิ่งนัก

"ขะ...ข้าทำเอง"

"......."

"มันแย่มากใช่ไหม เช่นนั้นก็เอาไปทิ้งดีกว่า"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักก่อนจะได้ล่วงรู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่งพลาดไป เขาเงยหน้ามองเฉินหย่งเล่อที่มีสีหน้าไม่ดีนักมือบางกำลังจะแย่งขนมกุ้ยฮวาที่อยู่ในมือเขา

"รสชาติดี"

"หะ"

"ข้าสามารถกินได้ทุกวันเลย"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะกินขนมกุ้ยฮวาที่อยู่ในมือจนหมดชิ้น เฉินหย่งเล่อที่เห็นการกระทำของคนตรงหน้าก็ยกยิ้มออกมา นางไม่ได้โง่เสียหน่อยที่ไม่รู้ว่าขนมที่นางทำรสชาติแย่แค่ไหนแต่พอได้เห็นเฉินเทียนอี้กระทำเช่นนี้มันทำให้นางหุบยิ้มไม่ได้จริงจริง

"หย่งเล่อ ตำแหน่งฮองเฮาเจ้าไม่ต้องการจริง ๆ หรือ"

"ข้าไม่ต้องการ และไม่มีวันอยากได้"

"ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการ ตำแหน่งฮ่องเต้นั้นก็ไร้ค่าสำหรับข้า"

คำพูดของเฉินเทียนอี้ทำให้เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินชะงัก เขาควรที่จะเสียใจหน่อยหรือไม่ในเมื่อตำแหน่งฮ่องเต้นั้นเดิมทีเป็นสิ่งที่เขาต้องการมาตลอดไม่ใช่หรือ

เฉินเทียนอี้มองสตรีตรงหน้าก็เข้าใจทันทีว่าตอนนี้นางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าสวยอย่างทะนุถนอมก่อนจะยกยิ้มออกมาให้นางคลายกังวล

"ข้าไม่เสียใจ ตอนนี้ข้าไม่ใช่เฉินเทียนอี้บุรุษที่ลุ่มหลงในอำนาจอีกแล้ว ขอเพียงมีเจ้าและลูกอยู่ข้างกายข้าก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว"

"แล้วถ้าหากข้าไม่อยู่.....เจ้าจะยังต้องการอำนาจอยู่หรือไม่.."

คำพูดของคนตรงหน้าทำให้คนที่ได้ฟังขมวดคิ้วทันที มือหนาที่สัมผัสใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอมตอนนี้กำลังบีบที่ปลายคางของเฉินหย่งเล่ออย่างลืมตัว

"เจ้าจะไปไหน"

"ทะ...เทียนอี้ข้าเจ็บ"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบปล่อยมือจากปลายคางของนางทันที ร่างสูงยืนขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหานางอย่างร้อนรนแววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

"หย่งเล่อ เจ้าจะทิ้งข้าไปหรือ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้เห็นท่าทางกระวนกระวายของคนตรงหน้าก็แสร้งยิ้มออกมา มือบางลูบที่หน้าท้องนูนของนางเบาเบา

"ข้าเพียงแค่ถามเท่านั้น เทียนอี้มานี่สิ"

เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม มือบางจับมือของเฉินเทียนอี้มาลูบที่หน้าท้องนูนเบาเบาพลางเงยหน้ามองเขา

"เฉินฟางหรง ชื่อนี้ท่านว่าดีหรือไม่"

เฉินเทียนอี้ที่ได้สัมผัสหน้าท้องนูนก็ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไปชั่วขณะ เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้นข้างกายเฉินหย่งเล่อก่อนจะเอียนหน้าเข้าไปแนบหูกับหน้าของนาง

"หรงหรง"

"เจ้าคะ"??

"ลูกของเราเฉินฟางหรง นามรองหรงหรง แต่ว่าหากเป็นบุตรชายเล่า"

"ถึงตอนนั้นคงลำบากท่านพี่ตั้งชื่อลูกของเราแล้ว"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะรู้ดีว่าถึงอย่างไรบุตรที่อยู่ในท้องของนางจะต้องเป็นบุตรสาวแน่นอน เพราะตามนิยายเด็กคนนี้จะกลายเป็นนางร้ายที่หลงรักพระเอกจนโง่งมและมีบิดาที่ไม่ใส่ใจนาง

"เทียนอี้ สัญญากับข้าได้ไหม"

"สัญญา?"

"เจ้าจะต้องรักและใส่ใจหรงหรงเป็นบิดาที่ดี อย่าปล่อยให้นางต้องโดดเดี่ยวหรือถูกผู้อื่นรังแก"

"หย่งเล่อข้าจะเป็นบิดาที่ไม่ดีได้อย่างไร ในเมื่อมีเจ้าที่เป็นภรรยาคอยตักเตือนตลอดเช่นนี้"

"เทียนอี้ ข้าพูดจริงจริงนะ"

"สัญญา ข้าสัญญา"

เมื่อได้ยินคำสัญญาของคนตรงหน้านางก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง มือบางลูบศีรษะของเฉินเทียนอี้ที่กำลังซบหน้าลงที่หน้าท้องนูนของนาง ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปด้านหน้าด้วยแววตาสั่นไหว

ข้ากลับรู้สึกเสียดายที่จะตายในอีกไม่นาน ข้าอยากมีชีวิตอยู่ที่นี่อยากอยู่กับสามีของข้าและเฝ้ามองลูกที่กำลังจะเกิดมา...

ข้ากำลังละโมบในการมีชีวิตครั้งนี้....

วังหลวง

ตำหนักองค์รัชทายาท

เพล้ง!!!

เสียงของแตกดังขึ้นท่ามกลางห้องที่เงียบสงบ แจกันใบใหญ่ที่มีราคาหลายตำลึงถูกปาลงผลักลงพื้นจนแตกกระจายด้วยฝีมือของบุรุษรูปงามที่มีตำแหน่งเป็นถึงองค์รัชทายาท แม่นมที่หมอบราบอยู่กับพื้นตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นผู้ที่น่าเฝ้าเลี้ยงดูมาหลายปีมีโทสะเช่นนี้

"นางตั้งครรภ์ได้เช่นไร!!! ไหนเจ้าบอกว่าเฉินเทียนอี้ไม่เคยร่วมเตียงกับนาง!!"

"บะ...บ่าวไม่ทราบเพคะ"

"สามเดือน หึสามเดือนที่สตรีของข้ากลายเป็ยของผู้อื่น"

องค์รัชทายาทพูดออกมาเสียงเย็น เมื่อไม่กี่วันก่อนเฉินเทียนอี้ได้มาขอคืนตำแหน่งทั้งหมดขอถอนตัวออกจากราชสำนักและยังมอบราชโองการเปล่าที่มีให้เสด็จพ่อ เขาที่คิดว่ามีบางอย่างแปลกไปจึงให้คนตามสืบดู

พึ่งจะได้รู้ข่าววันนี้ว่าเฉินหย่งเล่อกำลังตั้งครรภ์!!!!

"ข้าสั่งให้จับตาดูนาง พวกเจ้าทำอะไรอยู่"

"........."

"ไร้ประโยชน์ ออกไปให้พ้นหน้าข้า!!!"

"พะ...เพคะ"

องค์รัชทายาทกำมือแน่น มองแม่นมที่กำลังเดินออกไปจากห้องดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เฉินหย่งเล่อเขาเฝ้ารักเฝ้าทะนุถนอมนางมาตลอดหลายปี ดูจากท่าทีของนางก็มีใจให้ข้าเช่นเดียวกัน

ที่มีมารหัวขนอยู่ในท้องเช่นนี้คงถูกสวะนั่นขืนใจสินะ 

"เฉินเทียนอี้ บังอาจนัก!!!"