บทที่ 15

"นายท่าน สายสืบในวังส่งข่าวมาแจ้งว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องที่ท่านนำกองกำลังไปปราบโจรภูเขาโดยพลการแล้วขอรับ เกรงว่าหากกลับไปคราวนี้ฝ่าบาทอาจจะหาเรื่องลงโทษนายท่านขอรับ"

เฉินเทียนอี้ปรายตามองหยวนอิงกล่าวรายงานเดิมทีจุดประสงค์ของการเดินทางมาครั้งนี้เพียงเพราะอยากมาปราบโจรภูเขาที่ไล่สังหารชาวบ้านในเมืองหลินหลง เพราะคิดว่าหากรอให้ทางการยื่นมือมาช่วยชาวบ้านในเมืองคงถูกสังหารจนหมดเป็นแน่อีกทั้งเจ้าเมืองเองก็ส่งสารลับมาขอความช่วยเหลือจากข้า 

"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เจ้าก่อกบฏ"

เสียงหวานดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในห้อง ดวงตาคู่สวยมองจ้องมองเฉินเทียนอี้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"สังหารเชื้อพระวงค์ที่ไร้ประโยชน์ แล้วตั้งตนเป็นฮ่องเต้ซะ"

"......."

"เหตุใดมองข้าเช่นนั้น ข้าก็แค่พูดในสิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอดไม่ใช่หรือทั่วทั้งแคว้นมีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าตอนนี้ผู้ที่มีอำนาจเหนือราชวงศ์ก็คือเจ้า เฉินเทียนอี้ไม่ว่าจะทหารหรือเงินทองเจ้าล้วนมีมากกว่า ของเพียงเจ้าสั่งการคำเดียวเท่านั้นตำแหน่งฮ่องเต้ก็จะเป็นของเจ้าทันที"

"ซิงเหยียน ข้าไม่ได้เรียกตัวเจ้ามาเพื่อมาพูดเรื่องเช่นนี้"

ฉู่ซิงเหยียนบุตรของราชาแห่งพิษสตรีที่เติบโตมาพร้อมกับเฉินเทียนอี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นย่อมอธิบายยาก มีคนเคยมีข่าวลือลับลับว่าหากเฉินเทียนอี้ได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ตำแหน่งฮองเฮาย่อมต้องเป็นของฉู่ซิงเหยียน

"ให้ตายสิข่าวลือที่ข้าได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหรือ"

 ฉู่ซิงเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างบางเดินเข้าไปหาเฉินเทียนอี้ก่อนที่ยกมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของเขา

"เจ้าหลงรักสตรีไร้ประโยชน์นั่นจนโง่งมแล้วหรือ สหายข้า"

พรึบ!!

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"

เฉินเทียนอี้ปัดมือของสตรีตรงหน้าออกจากใบหน้าของเขาอย่างไม่ไยดี ฉู่ซิงเหยียนที่โดนกระทำเช่นนั้นก็ยกยิ้มออกมาบุรุษเย็นชาที่ข้าเฝ้ารักมาตั้งแต่เด็ก คนเช่นนี้นะหรือจะหลงรักสตรีไร้ประโยชน์ข้าคงคิดมากไปแล้วจริงจริง

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาเพราะอยากให้เจ้าปรุงยาถอนพิษ"

"ถอนพิษ? นี่เจ้าโดนพิษหรือ"?

"ไม่ใช่ข้า ตามข้ามาเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง"

ฉู่ซิงเหยียนมองเฉินเทียนอี้ที่เดินออกไปจากห้อง แม้ในใจจะมีคำถามมากมายแต่นางก็เลือกที่จะเดินตามไปผู้ใดกันที่ทำให้คนเย็นชาเช่นเขาถึงขนาดส่งจดหมายลับเรียกตัวข้ามา 

"อาจารย์หญิงข้าว่าท่านลงดีกว่าเจ้าค่ะ หากตกลงมาท่านจะบาดเจ็บได้ อะ...อาจารย์หญิง!!!"

"หย่งเล่อ!!!"

เสียงของเฉินเทียนอี้ทำให้ฉู่ซิงเหยียนที่ก้มหน้าเดินตามมาตลอดเงยหน้าขึ้นทันที นางชะงักฝีเท้ามองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาเฉินเทียนอี้ที่มักทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่สนสิ่งใดบนโลก ในตอนนี้กำลังวิ่งเข้าไปโอบอุ้มร่างสตรีผู้หนึ่งที่กำลังตกจากต้นไม้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล ดวงตาที่มองไปที่สตรีผู้นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ไม่ชินใช่ไหมขอรับ"

หยวนอิงที่เดินตามมาเห็นสีหน้าของฉู่ซิงเหยียนก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เขารู้ดีว่าระหว่างฉู่ซิงเหยียนและนายของตนมีความสัมพันธ์เป็นเพียงสหายเท่านั้น จึงคิดว่าไม่น่าแปลกอะไรที่สตรีตรงหน้าจะแปลกใจที่เห็นท่าทีร้อนรนของสหาย

"นาง....คือองค์หญิงหย่งเล่อสตรีไร้ประโยชน์คนนั้นหรือ"

"ขอรับ สาเหตุที่นายท่านเรียกตัวท่านมาก็เพราะต้องการรักษาฮูหยินขอรับ"

ฉู่ซิงเหยียนที่ได้รับคำตอบก็ไม่ได้พูดอะไร นางเพียงมองเฉินหย่งเล่อด้วยสายตายากคาดเดาก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาทั้งสอง

"ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่ายังไม่หายดีอย่าพึ่งออกมาจากห้อง แล้วเหตุใดไม่เชื่อฟังคำข้าอีกทั้งยังปีนต้นไม้อีก เห้อหย่งเล่อเหตุใดเจ้าถึงดื้อเพียงนี้"

"ข้าเพียงแค่...."

"เป็นห่วงถึงเพียงนั้นเหตุใดไม่มัดนางไว้กับเตียงเลยเล่า"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเสียงสตรีที่ไม่คุ้นเคยก็หันไปมองทางต้นเสียง พบสตรีหน้าตางดงามกำลังส่งยิ้มเป็นมิตรให้นาง

"ทะ..เทียนอี้วางข้าลงก่อน"

"พื้นมันเย็น"

"......."

"ข้าไม่แปลกใจเลยที่เขาจะห่วงใยเจ้าเช่นนี้ เพราะเจ้าดูงดงามราวดอกไม้อีกทั้งยังเปราะบางและอ่อนแอ ข้าฉู่ซิงเหยียนสหายคนสนิทของเฉินเทียนอี้ได้ยินมาว่าเจ้าโดนพิษหรือ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ พลางเงยหน้ามองเฉินเทียนอี้ที่บอกว่าจะหาทางรักษาข้าเขาพูดจริงจริงสินะ 

"เอาเถอะ วันนี้ข้าเพียงมาทักทายเจ้าพรุ่งนี้จึงจะเป็นการรักษา อย่ากังวลไปไม่มีพิษใดบนโลกที่ข้ารักษาไม่ได้"

"ข้า...."

"ข้าขอตัวก่อน"

เฉินหย่งเล่อที่จะกล่าวขอบคุณก็กลืนคำพูดลงไปในลำคอ มองแผ่นหลังของฉู่ซิงเหยียนเดินออกไปเหตุใดข้าถึงรู้สึกว่านางไม่ชอบข้ากัน อีกทั้งฉู่ซิงเหยียนชื่อนี้ก็ไม่เคยปรากฏในนิยายด้วยซ้ำ

"นางนิสัยเป็นเช่นนี้เจ้าอย่าได้คิดมาก ข้าเรียกตัวนางมารักษาเจ้าเพราะนางเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องพิษ"

"อืม"

"ข้ากับนางเป็นเพียงสหายและไม่มีทางเป็นอื่น"

"เทียนอี้เจ้าร้อนตัวหรือ"

"ข้าเพียงแค่บอกให้เจ้าได้รับรู้และวางใจ สำหรับข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ข้าอยากร่วมเตียงด้วยทุกค่ำคืน"

เฉินเทียนอี้ก้มมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้กำลังซุกแนบอกเขาด้วยท่าทีเอียงอายก็ยกยิ้มออกมา เพราะอากาศในตอนนี้เริ่มเย็นเฉินเทียนอี้จึงอุ้มเฉินหย่งเล่อเข้าไปด้านในห้อง

"เทียนอี้ ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ เจ้าอย่างกังวลเลยถึงอย่างไร้พิษก็จะกำเริบเป็นบางครั้งเท่านั้น"

"........."

"ข้าสามารถใช้ชีวิตปกติได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องดูแลข้าเช่นคนป่วย"

"........"

"ข้าพูดจริง ๆ นะ"

"สัญญามาสิว่าเจ้าจะไม่ตาย"

เฉินหย่งเล่อที่นั่งอยู่บนเตียงมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลเป็นเช่นนี้อีกแล้วนางไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยสักนิด หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ข้ายินยอมให้เขาเกลียดข้าเสียยังดีกว่า

"เจ้าพาคนมารักษาข้าแล้วไม่ใช่หรือไง ซิงเหยียนก็บอกแล้วว่าไม่มีพิษใดบนโลกที่นางรักษาไม่ได้เจ้าวางใจเถอะ"