บทที่ 17

วันต่อมาการเดินทางกลับเมืองหลวงก็ได้เริ่มต้นขึ้นเฉินหย่งเล่อเลือกที่จะไปนั่งรถม้า เมื่อวานจากนางพูดคำขอออกไปเฉินเทียนอี้ก็เดินออกไปทันทีเขาและนางไม่ได้พูดคุยสิ่งใดอีกเลยตลอดการเดินทาง มีเพียงหยวนอิงที่มาถามไถ่อาการนางหรือถามว่านางต้องการพักหรือไม่เป็นบางครั้ง

เฉินหย่งเล่อเท้าคางมองไปนอกหน้าต่างนางมองไปที่ต้นไม้ข้างทางด้วยสายตาเหม่อลอยมือบางลูบหน้าท้องนูนของนางเบาเบา ในใจนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของเฉินเทียนอี้ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกข้ามากกว่าอำนาจแต่ข้าก็ยังอยากจะลองร้องขอสักครั้ง

"แม่ไม่สามารถเปลี่ยนจุดจบของพวกเราได้จริงจริงหรือ..."

นางพูดกับบุตรของนางที่อยู่ในครรภ์เบา ๆ นางนึกถึงเนื้อหาในนิยายก็รู้สึกหวาดกลัวเฉินเทียนอี้หลังจากก่อกบฏก็กลายเป็นฮ่องเต้ที่ลุ่มหลงในอำนาจจนสุดท้ายถูกพระเอกและพระรองสังหาร ส่วนบุตรสาวที่เป็นนางร้ายก็ฆ่าตัวตายเพราะผิดหวังในความรัก

"เห้อออ ต้องทำเช่นไรข้าถึงจะแก้ไขทุกอย่างก่อนที่ข้าจะจากไป.."

เฉินหย่งเล่อพูดกับตัวเองพลางเหม่อมองท้องฟ้าอีกครั้ง ระหว่างที่แวะพักก็เกิดเรื่องที่น่าแปลกคือเฉินเทียนอี้ได้นำคนติดตามส่วนหนึ่งมุ่งหน้าไปเมืองหลวงก่อนทิ้งให้เฉินหย่งเล่อต้องเดินทางกับหยวนอิงและทหารคุ้มกันแทน

ผ่านไปหลายวันการเดินทางของเฉินหย่งเล่อก็จบสิ้นลงนางเดินลงจากรถม้า นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังหาบางคนเมื่อไม่พบนางจึงตัดสินใจเอ่ยถามหยวนอิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"หยวนอิงเทียนอี้เดินทางกลับมาที่จวนแล้วหรือยัง"

"นายท่านเดินทางมาถึงเมืองหลวงก่อนพวกเราหลายวันแล้วขอรับ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินเข้าไปในจวนผ่านสาวใช้และพ่อบ้านที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าจวน ร่างบางหยุดชะงักหันไปมองพวกเขาอย่างไม่เชื่อสายตา 

ปกติไม่ใช่ว่าไม่สนใจข้าหรือ? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากัน?

เวลาผ่านไปหลายชั่วยามเฉินเทียนอี้เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิทบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้คนในจวนเฉินอาจจะหลับกันหมดแล้ว เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในจวนเฉิน แต่ทันทีที่ย่างกายเข้าไปเขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นพ่อบ้านวิ่งมาทางเขาด้วยท่าทางร้อนรน

"นายท่าน"

"มีอะไรเหตุใดรีบร้อนเช่นนี้"

"ฮะ...ฮูหยินรอนายท่านจนเผลอหลับไปอยู่ที่ศาลาขอรับ"

"........"

พ่อบ้านเมื่อเห็นเฉินเทียนอี้เงียบก็ใจไม่ดี เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินและนายท่านไม่ค่อยดีนักแต่หลังจากกลับมาเห็นนายท่านเรียกพวกข้าไปสั่งสอนให้ปฏิบัติกับนางให้ดีเช่นนายหญิงของจวนเฉินจึงคิดว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว

แต่นายท่านเงียบไม่ตอบเช่นนี้ เกรงว่าข้าคงคิดไปเองนายท่านยังคงไม่ชอบฮูหยินเช่นเดิมสินะ...

"เช่นนั้นให้ทหารอุ้มนายหญิงกลับห้องดีไม่ขอรับ"

"........."

ไม่มีเสียงตอบกลับมา พ่อบ้านตัดสินใจเงยหน้าขึ้นถึงอย่างไรก็ปล่อยฮูหยินไว้เช่นนั้นไม่ได้แต่พอเงยขึ้นก็ถึงกับงงเพราะพบเพียงหยวนอิงที่ยืนอยู่

"นายท่านล่ะ??"

หยวนอิงมองทางที่ไปศาลาริมสระบัว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเพราะหลังจากที่พ่อบ้านรายงานว่าฮูหยินหลับอยู่ที่ศาลา นายท่านก็รีบวิ่งไปทั้งที่ยังฟังไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ข้าเริ่มไม่ตกใจกับท่าทีของนายท่านที่มีต่อฮูหยินแล้วสิ..

อีกด้านเฉินเทียนอี้ที่รีบวิ่งมาที่ศาลาริมน้ำเขาชะงักฝีเท้ามองเฉินหย่งเล่อในชุดสีแดงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ ข้างกายนางมีสาวใช้กำลังยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ เฉินเทียนอี้เดินเข้าไปในศาลาก่อนจะปรายตามองไปที่สาวใช้ที่ยืนอยู่

"เหตุใดไม่หาผ้าคลุมให้ฮูหยิน หากนางเป็นอะไรไปพวกเจ้าจะรับโทษไหวหรือไม่"

"คะ..คือ"

"คนที่อยู่ที่นี่ไปรับโทษโบยคนละสิบไม้"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ เขาถอดชุดคลุมไหล่ให้เฉินหย่งเล่อก่อนจะค่อย ๆ อุ้มนางขึ้นเดินผ่านสาวใช้ที่ทรุดเข่าลงกับพื้น เมื่อก่อนพวกนางก็ละเลยฮูหยินเช่นนี้ แม้ตอนฮูหยินตกน้ำแม่ทัพยังไม่เคยสนใจแล้วเหตุใดวันนี้ถึงมีท่าทางรักนางเช่นนั้น

"อืม..กลับมาแล้วหรอ"

เฉินหย่งเล่อที่รู้สึกว่าร่างกายของนางถูกผู้อื่นสัมผัสก็ลืมตาขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังอุ้มนางคือเฉินเทียนอี้ ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ข้าเสียงดังทำเจ้าตื่นหรอ หลับต่อเถอะ"

"อืม"

นางขานรับเบา ๆ ก่อนจะซบหน้าลงบนอกแกร่งหลับตาลงอีกครั้ง เฉินเทียนอี้อุ้มเฉินหย่งเล่อเข้าไปในห้องก่อนจะเดินตรงไปที่เตียงวางนางลงอย่างแผ่วเบา 

"เจ้าไม่ก่อกบฏได้หรือไม่ ไม่ต้องสนใจอำนาจหรือสิ่งใด"

"ใช้ชีวิตเป็นเพียงแค่เฉินเทียนอี้คนธรรมดาไม่ใช่แม่ทัพเฉิน"

"หลังจากบุตรสาวของเราคลอดออกมา พวกเราก็มอบความรักให้นางปกป้องและเฝ้าดูนางเติบโตเช่นนี้ดีหรือไม่"

"เลือกข้าและลูก แทนอำนาจที่เจ้าต้องการได้หรือไม่..."

เฉินเทียนอี้นึกถึงทำพูดและการกระทำของเฉินหย่งเล่อในวันนั้น พลางเอื้อมมือไปลูบที่ใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นแก้วที่หากเขาสัมผัสแรงจะแตกสลาย

"หย่งเล่อข้าในตอนนี้เป็นเพียงเฉินเทียนอี้คนธรรมดาตามที่เจ้าต้องการแล้ว แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยวางทุกสิ่งได้กำลังทหารในมือข้าจำเป็นต้องมีเพื่อปกป้องเจ้าและลูกของเราจากคนละโมบ เจ้าช่วยเข้าใจข้าหน่อยได้หรือไม่..."

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ สาเหตุที่เขาเดินทางล่วงหน้ามาก่อนเพราะต้องการจัดการทุกสิ่งให้เรียบร้อยตำแหน่งแม่ทัพเขาได้คืนไปหมดสิ้น ส่วนอำนาจการทหารเดิมทีมันเป็นของเขาอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องคืน ทำให้ตอนนี้ภายในแคว้นกำลังกระสับกระส่ายเพราะทหารที่เคยปกป้องแคว้นกำลังถอนกำลังตามคำสั่งของเขาทั้งหมด

ข้าเองเดิมทีก็ไม่ใช่คนดีตั้งแต่แรกหากอยากใช้งานคนของข้ามีเพียงต้องแลกเปลี่ยนสิ่งที่มีค่า กองทหารที่ข้าใช้เงินและความสามารถของตัวเองเลี้ยงดูมามีหรือจะยินยอมยกให้ผู้ใดง่าย ๆ ต่อให้ไม่ได้เป็นแม่ทัพหรือขุนนางข้าก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่ผู้ที่เป็นฮ่องเต้ของแคว้นนี่สิคงกำลังนั่งไม่ติดเป็นแน่...