บทที่ 14

"จงเจ็บปวดเหมือนข้า หลินอันอันสวะเช่นเจ้าอย่างไรก็ต้องตายเช่นเดียวกับข้า"

"องค์รัชทายาทสวะตัวนั้นไม่วันปล่อยเจ้าไป ข้าจะรอดูวันที่เจ้ารับผลกรรมที่ทำกับข้าไว้ หลินอันอัน!!"

"เจ้าไม่มีทางเปลี่ยนเนื้อเรื่องได้ เจ้ายังจะต้องเป็นมารดาของนางร้ายที่ต้องตายอย่างทรมารเช่นข้า เด็กคนนั้นจะต้องเกิดมาและเนื้อเรื่องก็จะต้องดำเนินต่อไป จุดจบของเจ้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง!!!"

เฮือก!!!!

เฉินหย่งเล่อสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นจากฝันนางตัวสั่นด้วยความกลัว พลางนึกถึงน้ำเสียงและใบหน้าของเฉินหย่งเล่อที่อยู่ในความฝันมันเต็มไปด้วยความแค้นราวกับต้องการเอาชีวิตนาง 

จุบจบของข้าจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง...

"ฮูหยินบ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ"

เสียงของหญิงชราดึงขึ้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกตามด้วยร่างของหญิงชราเดินเข้ามาในห้องนางส่งยิ้มเป็นมิตรให้เฉินหย่งเล่อเพื่อนให้คนตรงหน้าคลายความกังวล

"ท่านเป็นใคร"

เฉินหย่งเล่อพูดออกไปไม่เต็มเสียงนักเพราะในใจเกิดความสับสน นางมองไปรอบรอบห้องที่ไม่คุ้นเคยกลิ่นกำยานรักษาคละคลุ้งไปทั่วห้อง ข้ามาอยู่ที่ได้ยังไงหากจำไม่ผิดตอนนั้นข้ากับเฉินเทียนอี้กำลังพูดความในใจและพิษในร่างกายกำเริบจากนั้นก็....

"บ่าวเป็นคนรับใช้ที่นายท่านแต่งตั้งให้ดูแลท่านเจ้าค่ะ"

"ที่นี่คือที่ไหน"

"......."

"ข้าต้องการพบเทียนอี้"

"บ่าวจะให้คนไปแจ้งนายท่านนะเจ้าคะ"

"ไม่ต้องเจ้านำทางไปก็พอ"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะนำทางไปพบนายท่านนะเจ้าคะ"

เฉินหย่งเล่อขมวดคิ้วมองหญิงชราตรงหน้านางจงใจไม่บอกข้าว่าที่นี่คือที่ไหน เอาเถอะขอเพียงที่นี่ไม่เป็นอันตรายต่อข้าเช่นวังหลวงข้าเองก็จะไม่ซักถามอะไร นางเดินตามหญิงชราไปพลางสำรวจสิ่งรอบตัวที่นี่เงียบสงบราวกับไร้ผู้คนอีกทั้งยังดูลึกลับจนน่ากลัว..

ขวับ ขวับ ตุบ!!!

"คนต่อไป"

หยวนอิงพูดออกมาเสียงเรียบมองบุรุษที่ถูกห้ามออกไปจากลานประลองด้วยฝีมือของนายท่านของเขา ในสายตาของหยวนอิงคนที่ยืนอยู่ในสนามประลองตอนนี้เปรียบดังปีศาจในคราบมนุษย์ ต่อให้เบื้องหน้าของนายท่านมีเงาสายหลักถึงสิบคนก็คงชนะนายท่านไม่ได้แท้ ๆ 

เหตุใดท่านถึงเอาความโกรธที่หาตัวคนวางยาพิษฮูหยินไม่ได้ มาลงที่พวกข้าเช่นนี้ เห้อ...

เฉินหย่งเล่อในตอนนี้กำลังยืนมองบุรุษที่นางคุ้นหน้าเป็นอย่างดีต่อสู้กับกับชายชุดดำอยู่บนลานประลอง ใช้เวลาเพียงไม่นานชายชุดดำก็ลงไปนอนกองอยู่กับพื้น 

"ไร้ประโยชน์ หากข้าไม่มาดูด้วยตัวเองคงไม่รู้ว่าคนของข้าไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้"

"........"

"หยวนอิง เจ้าขึ้นมา"

"ขอรับ?"

"ยังต้องให้ข้าพูดซ้ำหรือ?"

หยวนอิงที่ได้ยินเช่นนั้นเหมือนได้รู้ชะตาชีวิตของตัวเองในอนาคต ข้าจะสู้ปีศาจเช่นนายท่านได้อย่างไรหยวนอิงได้แต่ร้องโอดครวญในใจ เขาเดินขึ้นไปบนลานประลองด้วยสีหน้าไม่ดีนักข้าสาบานเลยว่าหากจับคนวางยาฮูหยินได้ข้าจะทรมานมันให้สมกับที่ทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากเช่นนี้

"เทียนอี้"

เสียงหวานดังขึ้นเฉินเทียนอี้คลายมือจากการจับกระบี่ ก่อนจะมองไปที่เฉินหย่งเล่อที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มเบื้องหลังของนางมีหญิงชราที่เขาให้รับหน้าที่ดูแลนาง เฉินเทียนอี้ตัดสินใจโยนกระบี่ให้หยวนอิงก่อนจะเดินตรงไปหาสตรีตรงหน้า

"เดินมาทำไม เหตุใดไม่นอนพักอยู่ที่ห้อง"

เฉินหย่งเล่อไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงยกยิ้มออกมา เมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของเฉินเทียนอี้นางก็เข้าใจทันทีว่าเขารู้เรื่องพิษในร่างกายนางแล้ว ทั้งที่คิดว่าเป็นพวกไม่สนสิ่งอื่นนอกจากอำนาจเสียอีกที่พูดกับข้าในวันนั้นเป็นเรื่องจริงสินะ

พรึบ!!

"ที่นี่อากาศเย็น เจ้าไม่ควรอยู่นาน"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นแนบอกท่ามกลางส่ายตามองชายชุดดำและหยวนอิงที่มองดูพวกเขาอยู่

"ทะ..เทียนอี้ข้าเดินเองได้เจ้าวางข้าลงเถอะ"

"อย่าดื้อ"

หยวนอิงที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของผู้เป็นนายจนชินตาก็ถอนหายใจออกมา เขาปรายตามองไปที่สหายของตนที่ยังคงมองภาพตรงหน้าราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"หยวนอิงนั่นใช่นายท่านของเราจริงจริงหรือ"

"ทำใจเถอะ อีกหน่อยพวกเจ้าก็จะชินตาเหมือนข้า"

เฉินหย่งเล่อถูกอุ้มมาวางบนเตียงนางมองเฉินเทียนอี้ที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล มือบางยกขึ้นลูบแก้มของเขาเบา ๆ พลางยกยิ้มให้คนตรงหน้าคลายกังวล

"เทียนอี้ทำสีหน้ากังวลเช่นนี้ไม่สมเป็นเจ้าเลย"

"ท่านหมอบอกข้าว่าเจ้าโดนพิษ หากไม่ได้รับยาถอนพิษเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงสั่นเขาจับมือของเฉินหย่งเล่อแน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป เหตุใดข้าถึงไม่เคยรู้เลยว่านางโดนลอบวางยาพิษเหตุใดข้าถึงไม่สังเกตเลย

"เทียนอี้อย่ากังวลเลยข้าไม่ตายตอนนี้หรอก"

"เจ้ารู้"?

เฉินหย่งเล่อยิ้มออกมาเดิมทีเรื่องนี้นางก็ไม่คิดปิดบังอยู่แล้วอีกทั้งอีกไม่นานหากฮ่องเต้และองค์รัชทายาทรู้ว่าเฉินเทียนอี้รู้สึกเช่นไรกับนางยาถอนพิษในมือของพวกเขาอาจจะนำมาเป็นข้อต่อรอง

"องค์รัชทายาทบอกว่าจะให้ยาถอนพิษกับข้าหลังจากสังหารเจ้าได้"

"......"

"แต่ข้ารู้ดีว่าในมือของเขาเป็นของปลอม"

เฉินหย่งเล่อตัดสินใจที่จะโกหกออกไป นางจะไม่ยินยอมเป็นจุดอ่อนของเขาถึงอย่างไรองค์รัชทายาทก็ไม่มีทางให้ยาถอนพิษกับนางแม้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็ไม่มีทางให้ บุรุษผู้นั้นไม่มีทางยินยอมให้เฉินหย่งเล่อมีชีวิตเป็นสุขอยู่ข้าบุรุษใดนอกจากตัวเอง

"เจ้ารู้ได้เช่นไร นั่นอาจจะเป็นของจริง"

"ยาถอนพิษไม่เคยมีตั้งแต่แรก เทียนอี้ฟังข้านะหากองค์รัชทายาทหรือฝ่าบาทบอกให้เจ้าทำสิ่งใดเพื่อแลกกับยาถอนพิษของข้าเจ้าจงอย่ายอมทำตามเพราะยาถอนพิษนั่นมันคือของปลอมและช่วยข้าไม่ได้"

เฉินเทียนอี้มองคนตรงหน้าที่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหตุใดนางถึงเป็นสตรีไม่กลัวตายเช่นนี้ทั้งที่ตัวเองโดนพิษแท้ ๆ แต่กลับเป็นห่วงข้าที่ยังสบายดี 

"ข้าจะหาคนมารักษาเจ้าให้ได้ หย่งเล่อไม่ต้องกลัวนะข้าจะไม่ยินยอมให้เจ้าตาย"

"ได้สิ แต่ตอนนี้เอาเวลาที่เจ้ากังวลมาโอบกอดข้าดีหรือไม่"

"ข้า...หากข้ากอดเจ้าพิษในร่างกายจะกำเริบอีกหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อมองคนตรงหน้าที่มีสีหน้ากังวลอาจจะเพราะฝังใจที่เห็นนางตอนมีอาการพิษกำเริบในตอนนั้น ริมฝีปากบางยกยิ้มออกมาก่อนจะกระโจนเข้าไปโอบกอดเฉินเทียนอี้ 

"หย่งเล่อข้าสัญญาว่าจะหายาถอนพิษมารักษาเจ้าให้ได้"