บทที่ 13

ตลาดเมืองโจว

เฉินเทียนอี้กอดอกมองผู้คนที่กำลังรุมซื้อขนมกุ้ยฮวา เขามองไปที่สตรีที่หน้าตาคุ้นเคยพยายามแทรกตัวออกมาจากร้านในมือของนางถือถุงสีน้ำตาลเต็มมือ

"ข้ามาแล้ว รอนานหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อแทรกตัวออกมาออกมานางหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด เฉินเทียนอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ลูบหลังนางเบา ๆ

"ค่อย ๆ หายใจ"

เฉินหย่งเล่อมองเฉินเทียนอี้ก่อนจะยิ้มออกมา นางยืนตัวตรงก่อนจะเปิดถุงหยิบขนมกุ้ยฮวามากิน

"เป็นเช่นไรอร่อยหรือไม่ คุ้มค่ากับเจ้าเอาตัวเองไปลำบากหรือไม่"

อร่อย อร่อยมาก คุ้มค่าที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีไป เฉินเทียนอี้มองเฉินหย่งเล่อที่กินอย่างมีความสุขก็ยกยิ้มมุมปากอย่างลืมตัว

"จริงสิ เจ้าก็ลองชิมดู"

เฉินหย่งเล่อหยิบขนมกุ้ยฮวาอีกชิ้นยื่นให้เขา เฉินเทียนอี้ปรายตามองก่อนจะอ้าปากงับขนมกุ้ยฮวาที่นางยื่นให้ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

"หวานเกินไปเจ้ากินเถอะ"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วทันทีกลายเป็นว่าตอนนี้นางถือขนมกุ้ยฮวาถึงสองชิ้นในมือ เฉินเทียนอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ดึงถุงขนมกุ้ยฮวามาถือไว้

"เทียนอี้เจ้าลองกินอีกทีดีหรือไม่ ข้าชิมแล้วชิ้นของข้าไม่หวานเกินไปอร่อยมาก ๆ"

"เช่นนั้นให้ข้าชิมชิ้นของเจ้าหน่อย"

"แต่ข้ากัดไปแล้ว"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ฟังก็โน้มหน้าไปชิมขนมในมืออีกครั้ง เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งทันทีนางรู้สึกถึงริมฝีปากของเฉินเทียนอี้สัมผัสที่ปลายนิ้วของนาง นุ่มจัง...

"เอ่อ....ปะ...เป็นเช่นไรอร่อยหรือไม่"

เฉินเทียนอี้ที่เห็นเฉินหย่งเล่อทำตัวไม่ถูกก็นึกขำอยู่ในใจ เขาหันไปสบตากับนางที่เงยหน้าขึ้นมาพอดีก่อนจะตั้งใจยิ้มออกมา

"ชิ้นนี้ย่อมหวานกว่า"

ตูม!!!! (เสียงหัวใจของเฉินหย่งเล่อระเบิดในจินตนาการ)

"ระ...หรอ"

"อืม ไม่รู้เพราะสิ่งใดถึงได้หวานกว่าชิ้นแรก เจ้ารู้หรือไม่..."

อันตราย อันตราย!!! เฉินหย่งเล่อได้แต่ร้องเตือนตัวเองในใจ ใครจะคิดว่าตัวร้ายหน้าตายพอยิ้มแล้วจะดูดีถึงเพียงนี้แล้วไอ้ท่าทางที่ทำแบบนั้นมันอะไร เหตุใดถึงชอบทำให้ข้าคิดว่าเขากำลังสนใจข้ากัน

"อะ แป้งทอด ข้าไปซื้อแป้งทอดดีกว่า"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนอาการเขินของนาง เฉินเทียนอี้มองเฉินหย่งเล่อที่กำลังเดินออกไป เขาปรายตามองไปทางร้านแป้งทอดที่อยู่อีกด้าน

"หย่งเล่อ เจ้าไปผิดทาง"

"ชะ..เช่นนั้นหรือ"

เฉินเทียนอี้ส่ายหัวยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางของนาง พลางนึกถึงใบหน้าของนางที่กินขนมอย่างมีความทำเขาอดยิ้มตามนางไม่ได้จริง ๆ เฉินเทียนอี้เดินตามเฉินหย่งเล่อที่ซื้อของกินมามากมายและเป็นเขาที่ถือให้นางจนเต็มมือทั้งสองข้าง

"เจ้าอยากกินอะไรอีกหรือไม่"

เฉินหย่งเล่อที่กำลังกินถังหูลู่อยู่ก็มองไปรอบ ๆ ก่อนจะส่ายหัวทันที

"ไม่รู้ว่าเจ้ากินเก่งเช่นนี้"

"แล้วเจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับหย่งเล่อบ้างเล่า ช่างเถอะข้าชินชาแล้วกับท่าทางไม่สนโลกของเจ้า"

"จริง ๆ ช่วงนี้ข้ากลับสนใจเรื่องของเจ้าอยู่ตลอดเลยต่างหาก"

เฉินเทียนอี้มองเฉินหย่งเล่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพราะคำพูดของเขาทำให้นางตกใจจนถังหูลู่ที่อยู่ในมือร่วงลงพื้นดวงตาคู่สวยหันมามองเฉินเทียนอี้ทันที

"ไม่สิข้าพูดผิดไป"

"ชะ...ใช่ไหมข้าก็คิดอยู่เจ้าจะสนใจข้าได้เช่นไร"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงสั่นเหตุใดต้องรู้สึกเศร้าด้วยข้าไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นความรู้สึกสับสนเกิดขึ้นในใจ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเฉินเทียนอี้รักเพียงอำนาจแต่..แล้วที่ผ่านมาสิ่งที่เขาทำกับข้ามันคืออะไร

ข้าไม่ได้ชอบสักหน่อย ข้าแค่....แค่

"หย่งเล่อ"

เฉินหย่งเล่อเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยแววตาสับสน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ข้าหวั่นไหวกับตัวร้ายตรงหน้าเหตุใดข้าไม่รู้ตัวเลยว่าข้ากำลังก้าวเท้าลงไปในหลุมลึก ข้า...

"ชอบข้าไม่ได้หรือ"

".........."

เฉินหย่งเล่อที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วนางจึงเลือกที่จะเดินออกมา ถึงจะรู้คำตอบแต่นางก็ยังเผลอถามคำถามโง่ ๆ นั้นออกไปนางไม่รู้ว่าตอนนี้เฉินเทียนอี้มีสีหน้าเช่นไรและไม่คิดจะหันกลับไปมอง

"เจ้ารู้ตัวตอนนี้ดีแล้ว หากเจ้าถลำลึกกว่านี้อาจจะสายเกินไปถึงอย่างไรตัวร้ายผู้นั้นก็ไม่ใช่ของเจ้า"

เฉินหย่งเล่อพูดกับตัวเองเบา ๆ ความชอบที่นางมีในตัวของเฉินเทียนอี้นั้นก็มีไม่น้อยเพียงแค่ไม่ได้มากพอที่จะเรียกว่าความรัก แต่หากนางยังอยู่ใกล้เขาหรือสนิทมากกว่านี้ มันอาจจะกลายเป็นความรักจริง ๆ หยุดแค่ตรงนี้ดีแล้ว

สวบ!!

"ใครสั่งให้เจ้าเดินหนีข้า"

เฉินเทียนอี้โอบกอดเฉินหย่งเล่อจากด้านหลังพลางกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของนาง เหตุใดเขาถึงมีฮูหยินที่ชอบคิดไปเองเช่นนี้ ทั้งที่ถามข้าแล้วแต่นางกลับเดินหนีไม่รอฟังคำตอบ

"เพราะข้ารู้คำตอบของเจ้าอยู่แล้ว เจ้าไม่เคยรักผู้ใดนอกใจอำนาจข้าแค่ไม่อยากฟังมันจากปากเจ้าข้าแค่...."

"ครั้งนี้เจ้าผิดแล้ว"

"........"

"ข้าชอบเจ้ามากยิ่งกว่าอำนาจเสียอีก"

เฉินเทียนอี้ปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระก่อนจะจับให้นางหันมาเผชิญหน้ากับเขา มือหนาจับปลายคางของเฉินหย่งเล่อให้เงยขึ้นก่อนจะใช้นิ้วลูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากบาง

"ตอนนี้ข้าทั้งลุ่มหลงและต้องการในตัวเจ้า"

"ทะ....เทียนอี้"

"หย่งเล่อรู้หรือไม่ข้าต้องอดทนมากเพียงให้ที่จะไม่ส่งบางอย่างของข้าเข้าไปในริมฝีปากเจ้า"

"........"

"หย่งเล่อเจ้าคิดว่าหากข้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปเจ้าจะรับมันไหวจริงจริงหรือความลุ่มหลงของข้าที่มีต่อเจ้า"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังเช่นนั้นหลบสายตาของเฉินเทียนอี้ทันที เพราะแม้เขาจะไม่พูดออกมาแต่แววตาของเขามันบอกทุกอย่างว่าต้องการนางเพียงใด 

"เทียนอี้ข้า...อะ....เจ็บ"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงสั่นก่อนจะปัดมือของเฉินเทียนอี้ออกจากนาง เกิดขึ้นอีกแล้วความเจ็บแบบนี้เดิมทีเฉินหย่งเล่อรับรู้ได้ว่าพิษในร่างกายของนางกำเริบมาหลายวันแล้วแต่อาการเจ็บมากเพียงนี้พึ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

มือบางยกขึ้นกุมที่อกตัวเองริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ นางในตอนนี้รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในร่างกายกำลังฉีกขาด

"หย่งเล่อเจ้าเป็นอะไร"

เฉินเทียนอี้ถามออกไปขมวดคิ้วทันทีที่เห็นว่าใบหน้าสวยตอนนี้ขาวซีดบ่งบอกว่ากำลังทรมาน 

"ทะ...เทียนอี้ข้า...."

"หย่งเล่อ!!"

เฉินเทียนอี้เบิกตากว้าด้วยความตกใจก่อนจะวิ่งเข้าไปประคองร่างของเฉินหย่งเล่อที่หมดสติกำลังจะล้มลงไปกับพื้น ใบหน้าสวยตอนนี้เปื้อนไปด้วยเลือดที่ออกมาจากด้วยตาทั้งสอง เฉินเทียนอี้อุ้มร่างบางขึ้นอย่างร้อนรน

"นายท่านฮูหยินเหตุใดเป็นเช่นนี้"

หยวนอิงออกจากที่ซ่อนเพราะแอบตามมาคุ้มกันเอ่ยถามออกไปแต่ดูเหมือนเฉินเทียนอี้จะไม่สนใจสิ่งใดแล้ว 

ผู้ใดกันช่างรนหาที่ตาย กล้าวางยาฮูหยินตอนนี้..