Novel & Cerita 13 Hours

she explained. " Like that! " Mhina and I said in unison. " Okay, explain ko mangyayari bukas ha nang hindi kayo magulat." " We're all ears mah' lady," Mhina giggled. " Kailangan natin mag travel ng limang oras from here to Anchorage Harbor." I gaped, "Five long hours?"

Naguguluhan na tanong ko. "Hmm?" napaisip ito, "almost 11 hours?" Nanlaki ang mga mata ko, "ganoon ako katagal natulog?" "Yes," he gave me a playful smile. Ganoon ba ako kapagod? "It's understandable though." He said. Hinaplos nito ang balikat ko. "A-anong oras tayo n-nakatulog?" Nauutal na tanong ko. Ngumiti ito sa akin, "8 in the morning. We did it for almost 8 hours, Muffin. I bet you're still sore."

sagot niya, diretso lang, parang normal lang iyon. “T-Three days?” Medyo napalakas ang boses ko. Three days… kasama ko si Nick? Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “Yes. Medyo malayo ang lupa, mga six hours ang biyahe. You need to stay there para makapag-come up kayo ni Nick ng magandang plano. This is another business venture and I want you to start this project.”

Mabilis niyang hinalikan si Rage sa labi habang haplos-haplos ang pisngi nito. “Thank you!” “Is that all? Four hours akong nagmaneho tapos isang segundong halik lang ang nakuha ko?!” reklamo ni Rage, halatang bitin. “Four hours?!” Napatingin si Klaire sa relo niya. Hindi niya namalayan na gano’n katagal ang binyahe nila. “Mali mo rin kasi! Dapat sinama mo sila Chris!” “May lakas ka pa talagang sisihin ang asawa mo?”

Diniin ni Zuko si Lina sa pader at naglabas ng mapanganib at nakakaakit na aura. “Alam mo ba kung gaano ako katagal naghintay sa'yo ngayong araw?” tanong niya nang may bakas ng kalungkutan sa paos niyang boses na nagpangiti kay Lina. “10 oras, 32 minuto, at 56 segundo!” deklara ni Zuko.

Ang ama ng lalaking pakakasalan ng kakambal niyang si Caren. “Hello, still there, Kar? Please don’t tell me na nakatulog ka na diyan.” Caren groaned. “Sorry. Kagagaling ko pa lang kasi sa isang thirteen-hour surgery.” Napahilamos si Karen bago umayos ng upo. “Ano nga ulit ‘yong sinabi mo?”

Speaking off, parang nakita ko kasi ang biyas niya kanina o namalik-mata lang ako kasi nang tingnan ko uli'y wala naman pala. Nagkipit-balikat lang ako nang mai-ready na ang order ng dalawa. Hinatid ko sa kanila ang pagkain at nagpasalamat sa kanila. Mapapa sana all ka nalang talaga sa kaswetan nila. Hanggang 12 midnight lang naman ang shift ko dito sa resto. Kaya may oras pa ako makatulog. Thirty minutes lang ang biyahe mula rito hanggang sa amin. May mga 24 hours naman na biyahe mula rito. Kaya nang matapos na ako't lahat ay nagpalit na rin ako ng damit at naghanda na sa aking pag-uwi. Inabot na ako ng alas dose-e-medya dahil nagligpit pa kami.

Bilang time keeper. It was an ordinary days, normal ang lahat, hinahatid lang siya ng kuya niya pero siya na lamang bumibiyahe sa oras ng uwian. Mas maaga kase ang uwian niya kesa sa uwi ng kapatid at ayaw niyang maghintay ng almost 3 hours para lang makalibre ng angkas. Pagbaba ng jeep ay kailangan pa ni Irene na mag abang ng tricycle para naman magpahatid sa lugar nila na medyo looban pa.

Ito ang peace ni Billie. Ang burner phone na hawak niya ay nagpapakita ng countdown timer: 7:15:32. Pitong oras at labinlimang minuto ang natitira bago ang itinakdang oras—T-minus 12 hours mula nang ipadala niya ang silent transmission kay Billie. Sa loob ng panahong iyon, ang Lazarus ay patuloy na maghahanap sa Austria, habang si Billie ay lumilipad sa kalawakan patungong Geneva. Ang lahat ay nakasalalay sa pagiging flawless ng timing na ito.

"Ilang oras akong tulog?" "Three days." "What?!" Gulat kong tiningnan si Xionus. "It's only 1 hour, Yumi. Wag kang maniwala sa gagong yan." Napahinga naman ako ng maluwag sa sinabi ni Khael. 1 hour. So it means it's past noon. Agad namang kumalam ang tiyan ko. Napatingin ako sa kanilang dalawa na nakatingin din sa akin. "Galit na ata ang mga alaga mo," sabi ni Xionus, sinamaan ko nalang siya ng tingin, wala na akong enerhiya para makipag away sa kanya ngayon.