Novel & Cerita 13 Hours

No'ng una ay nagulat pa ako at nag-overthink na baka sumabog na ito, pero kalaunan ay naikalma ko rin ang sarili. Gusto ko sanang maidlip kaso pinigilan ako ng katabi. Mabilis lang daw ang flight at baka sumakit ang ulo ko kapag mabitin ako sa tulog. May point naman sya kaya hindi na ako nakipag-ariglo. 12 hours pa naman ang hinihinging tulog ng katawan ko. "Here," inabot niya sa akin ang isang bahagi ng kaniyang wireless headphone.

Nagsuot ako ng pantalon at puting T-shirt na pinatungan ko ng itim na hoodie jacket. " Please don't leave, Lora." Pagmamakaawa niya. Humarang din siya sa pintuan ng silid upang hindi ako makadaan. "Let me breathe, Rius. Bigyan mo ako ng space at time para mag-isip!" Mariin kong turan. "Bibigyan naman kita ng space at time pero hindi mo naman kailangan umalis ng mansion."

“Yung mga items na in-order ninyo, darating na po within the next hour or two.” “Good.” May bahagyang ngiti sa labi ni Dashiel. “Sir, reminder lang po,” dagdag ni Alfie. “Your flight departs in three hours.” Bahagyang bumagal ang lakad ni Dashiel. “Three hours?” bulong niya habang sumulyap sa Rolex na suot niya. “That should be enough.” “Are you thinking of pushing back the schedule?” halatang nag-aalala si Alfie. Natural lang.

Hindi ko mahanap-hanap 'yong tamang daan para maging masaya ako. “Mel? You're awake,” ani Dwight. Nilingon ko siya at agad na nginitian ng tipid. “Ilang oras na naman akong tulog?” mahinang sabi ko. Agad siyang nagbaba ng tingin sa wristwatch niya. “Eleven hours this time, Mel. Mas mahaba kumpara doon sa mga nauna.” Mabilis kong inalis ang mga luhang naramdaman kong nagsipaglaglagan sa aking pisngi.

Nasa 4 hours mahigit din ang biyahe namin from El nido to Manila. "At sa 4 hours na iyun ay tulog ako???" Umiling iling na sabi ko sa sarili ko habang isa isang hinuhubad ang damit ko. Wala ng cast ang paa ko at medyo okay na rin ito kaya malayang lumoblob ako sa bathtub.

“Hindi naman siguro masama kung dumating ako sa oras, ‘di ba?” “Hmm,” aniya sabay taas ng kilay niya. “Hindi naman masama pero kabago-bago mo pa lang dito, pa petiks-petiks ka na agad. Dapat mas maaga ka ng thirty minutes, hindi iyong darating ka nang eksatong alas 8. Hindi gan’yan ang tinotolerate na pag-uugali rito.”

"I have to. Nag-request ako ng three hours break for dinner sa HR para makakain ako kasama ka." Umupo si Serene. "Three hours? Hindi ba one hour break lang per day; thirty minutes sa lunch, thirty minutes sa dinner? Bakit three hours 'yong dinner mo—" Serene stopped when she realized something as her eyes slowly open wide. "What the hell, Javion? Papatayin mo ba sarili mo?"

Ang sasakyang ito ay bullet proof na para bang sasakyan ng isang presidente. “Ilang oras tayo makakarating dun?" panimula ko. “Almost three hours" Jackson answered. “Ahh" marahan akong tumango. Ang tagal pala ng biyahe. Mukhang makakatulog pa ata ako sa tagal. “Come here" nagsenyas ng kamay si Farrah para lumapit ako sa kaniya.

"Halos fifteen minutes na silang nagpapatakbo, ang tagal pala matapos ano? Ilang minuto pa kaya silang ganyan?" Napangiti ang staff. "First time? Para kayong kinakabahan." "Oo, first time kong manood ng live tapos kasali pa boss ko." "Kaya pala. Matagal-tagal pa'yan maam, races typically last for about forty to forty-five minutes, run over around twenty to thirty laps."

Hindi niya makuhang makasagot sa pangalawa dahil sinunod ko agad ang ikatlo. "No. There's nothing in the food, Cariena. It's all just food for the day," he answered without looking at me, still on his back. "And you sleep a total of twelve hours," he continued. "That damn giant told me eight hours. But shit and biscuits, you went to twelve hours, mi amore. You seem exhausted." Ngayon ay nakaharap na siya at seryoso ang mga mata. Umiwas na ako at panay ang nguya ko sa sarili.