2 Hours Novels & Stories

Hindi ko alam ilang minuto kong pinakalma ang sarili dahil sa hiya. Para pagsilbihan ako kanina, akala mo naman ang high maintenance ko! Hindi naman! Nang medyo umayos ayos ako, doon ko lang pinaandar ang laptop sa harap ko. I will be staying here for two hours kaya baka manood na lang ako ng movie habang kumakain. Kaya iyon ang ginawa ko.

she smile weakly. "May two hours ka pa oh." pinakita niya pa sa akin yung wrist watch niya. Napatingin ako sa kabuuan ng syudad at napaisip sa sinabi niya. "Ano na? Samahan kita?" two minutes bago ako nakapagdesisyon. "No." I shook my head.

Minutes more and Jace walked out of that twenty four hours sandwich joint with a cup of extra large pineapple juice on his right hand and the paperbag under his jacket. The rain was still pouring. Pero wala sa kanya ang tubig o ang ginaw habang mabilis na kinakapa ang susi mula sa suot na pantalon. He took a glimpse of his watch before pulling the car's door open. ‘Two hours more and she'll be waking up. I need to get a closer job, don’t I?

Tahimik pa rin siyang lumabas ng kanyang kwarto at tinahak ang hagdan pababa ng kanilang tahanan. Nahagip ng kanyang mata ang bilog na orasan na nakasabit sa dulo ng hagdan malapit sa pasilyo papunta sa kanilang kusina. It was past 2 o’clock in the afternoon. Wala sa loob na napahawak siya sa tiyan. Humpak na humpak iyon. Dalawang oras pala ng pagkain ang nalipasan niya? Yet, surprisingly, she couldn’t feel any hunger—

Because of my offense, I am staying here for two hours. I smiled when I realized something. Maybe I should thank Dixon later. Thanks to him, I can sleep peacefully for two hours. Nice! ---- I lazily opened my eyes when I felt my phone vibrated. "Yes?" tanong ko sa nasa kabilang linya na si Adhaya. "Yah, Dri! Lunch time na, nasaan ka na? Dalawang oras lang ang detention mo, uy! Don't tell me nag-cutting ka na nam—"

pagtatama niya pa. Nanlaki naman ang mga mata ko. Tatay ko ba siya at nililimitahan ako? Nakakainis naman. "May mahigit two hours lang kami?" Hindi ko makapaniwalang saad. "Uhm," aniya sabay tango. Napairap naman ako. Ano lang gagawin namin sa dalawang oras na iyon? Madaldal si Harvey kaya siguradong hindi pa siya nakakalahati ng kwento niya ay time-out na.

Saway ko pa sa kanya na ikinatawa lang nito. NASA kalagitnaan ako ng pagkain nang biglang dumating ang isang crew. Ito din 'yong crew kanina na naghatid sa'kin ng pagkain. " Excuse me, sir. The total hours before we arrived in Geneva Airport, as you requested before we take off is 13 hours and 48 minutes. We still have 10 hours before we arrive at our destination. " Mahabang wika pa nito. Tumango naman si Arrone sa kanya.

Sinimulan kong imaneho ang sasakyan tungo sa kompanya nito. Halos ilang minuto o umabot pa ng kalahating oras bago ako nakarating. Medyo may pag ka traffic din kasi sa daan kaya medyo natagalan din ako bago nakarating sa kompanya niya. Eleven pasado na ng tanghali ako bago nakarating. Buti nalang at nakalagay sa isang lagayan ang mga dala kong pagkain kung saan it can maintain the hotness of the food for an hour.

"How far?" "Two hours drive." "What!? Are you kidding me? Probinsya na yata ang pupuntahan natin ah! Sa kabilang banda lang ang mga magulang ko, Nestor. Trenta minutos lang ang bahay namin dito!" She complained, and I snorted. I shook my head and continued my driving. She kept talking about other things, and I got busy on my own. I laughed when she laughed with certain jokes, making it enough for me to go on driving for more than two hours.

Ayaw naman niyang maging kontrabida sa lovelife ng kakambal na mukhang pausbong na namang muli. “Sure. Two hours. Hindi na pwedeng ma-delay pa nang mas matagal diyan ah? Two hours lang ang usapan natin, Atticus.” Mahinang tumawa si Atticus. Kilala siya ng kakambal na baka magbago ang desisyon dahil lang si Gavina Dankworth ito. “Oo, August, two hours lang…”