Twenty-four-hour Novels & Stories

“Shifting diyan kaya walang problema kung 24 hours. Actually, Alas-diyes ng gabi ang curfew rito at Alas-kuwatro ang gising ng mga tindera diyan sa cafeteria.” “Ha? Seryoso? Ang galing naman.” Hindi makapaniwalang tango niya na siyang napalunok pa sa narinig. Agad din siyang napatingin muli sa humihigop ng sopas. Mukhang masarap, nakakagutom.

Chester's POV Dalawang linggo. Labing-apat na araw. Tatlumpu't apat na oras sa isang shift. Wala akong matinong tulog, wala akong maayos na kain. Wala rin akong balita sa kanila.

“Remember? Pinaghintay mo ako nang matagal sa labas. At hindi lang iyon, hindi ka lumabas at inignore mo ang mga tawag ko. Kaya pagbayaran mo ang oras na iyon. Wala kang pahinga. Kapag pinatawag kita anytime o ‘di kaya may pinagawa ako sa ‘yo, wala kang karapatang magreklamo. Get it?” “Ibig mo pong sabihin, 24 hours po akong gising para pagsilbihan ka?” pagkaklaro ko. “You got it!” Sabay talikod niya na ikinaawang ko. Hindi ba ako magiging zombie sa ginagawa niya? Paano ang trabaho ko sa opisina sa umaga kung 24 hours akong gising?

Isang buong araw at isang gabi! 24 oras iyon! Natitiyak ni Chairman Rong na sa nakakaakit na halimuyak sa silid na ito, gaano man kadeterminado sina Jordan at Lota, hindi nila ito matitiis sa loob ng 12 oras. Kung i-extend ng 24 hours ang oras, siguradong magse-sex silang dalawa! “Jordan…”

Napakamot ako ng ulo. Hindi ko naman kasi talaga naintindihan. Mas lalo tuloy akong nahiya. Naningkit ang mga mata ni Manang Isay. "Alin sa mga sinabi ko ang hindi mo naintindihan, Alena?" Nag-aalangan akong nagtaas ng kamay. "'Yung..." "Mula paggising hanggang pagtulog..." "Twenty-four hours po ba akong gising?" "Literal?"

Siya lang ang may karapatang gumawa no’n. Naka-cream dress siya at heels, buhok niya nakalugay, at may malaking ngiti sa labi. ‘Yung tipong ngiti na may ibig sabihin—may binabalak. “Thank you,” sagot ko. “Ang daming bulaklak. Twenty-four? Hindi ba twelve lang ang standard?” “Twenty-four months. Tig-dalawa bawat buwan.” Lumaki ang mga mata niya. “Kuya… that’s actually romantic. Hindi ko alam na kaya mo pala ‘yan.”

Narinig niyang muli ang anak. Ngunit ilang segundo lamang iyon. Dahil may isang kamay na humawak sa balikat ng bata. --- At dahan-dahang lumapit sa camera si Victor Sterling. --- Ngumiti ito. --- "Twenty-four hours." Mahina nitong sabi. --- "Dalhin ninyo ang lahat ng dokumento." --- Pagkatapos ay tumingin ito kay Sophia. Diretsong-diretso.

Parang biglang lumiit ang buong villa sa paligid nila, na para bang kahit gaano ito kalawak ay wala pa ring mapagtataguan. Napahawak si Karolina sa sentido at mabagal siyang napaupo sa sofa. "What else did he say?" Tahimik si Aldous. Masyadong tahimik. At doon niya nalaman na may mas masamang balita pa. "Aldous." Humugot ito ng malalim na buntong-hininga. "He gave you twenty-four hours." Napatitig si Karolina dito. Twenty-four hours? Parang countdown. Parang death sentence.

Natatakot siyang baka marinig siya ito ng binata. “You’re not answering my calls,” he said. Mula sa gilid ng kanyang mga mata, kita niyang nag-angat ito ng tingin sa kalangitan. “Have you already decided?” Pinikit niya ang kanyang mga mata. “Is my twenty-four hour up?” “You still have eight hours left.” “Then leave me alone,” inis niyang sambit dito. “Are you that desperate to take me down? I still have hours left. Leave me alone and give me time to think.”

At sa gilid nito, isang orasan na pababa nang pababa ang bilang: 72 ORAS