2 Hours Mga Nobela at Kwento

Basa ko sa chat n'ya gamit ang mata ko 2 hours ago means kanina pa to Dali dali akong nag type. 𝖬𝖾: "𝖻𝖺𝗄𝗂𝗍?" Reply ko sa kanya at inoff muli ang phone ko pero wala pang dalawang minuto ng mag reply tumunog ang phone ko

"Ohhh...Steve..." "Yes, babe...hmmm?" Damang-dama ko ang mainit nitong palad kahit may sagabal pa rin akong suot, tulad ng pula kong bra na ngayo'y dahan-dahan nitong tinanggal. "Two hours ang biyahe kaya marami pa tayong oras," namamaos na sabi ni Steve sa akin. "Ahhh...hmmm...h—hindi ba tayo mababangga nito? Ohhh, Steve...hmmm..."

Parang batang nakahanap ng ligtas na matutulugan. Napabuntong-hininga ako. "Wala ka talagang balak tumayo." "Wala." "Gaano katagal?" Nag-isip siya kunwari. "One hour." Napalaki ang mata ko. "One hour?! Masyadong matagal 'yon!" "Mabilis lang." "Sa planeta mo siguro." Napangiti siya. "One hour." "Tatayo ka pagkatapos?" "Oo."

“No, okay lang ako saka, hindi ka naman siguro aabutin ng two hours, ‘no?” Napatingin ako sa relong pambisig ko, sa bahay na lang kaming dalawa mag-dinner nito. Ayoko na puro sa labas kumakain ngayon na buntis ako. And Luther doesn’t want it either. “No. Thirty-minutes is enough.” Nag-isang linya ang mga kilay ko. “Ang bilis naman non?,” pagkasagot ko ay binalingan ko si Ate Meredith na nasa loob na rin.

Makailang beses n'ya itong inayos para masigurong kompleto at malinis tingnan. "Thanks." matipid na namang sagot nito habang tiningnan ang oras sa relo. Nasa bandang 2:00 pm pa kaya maaga s'ya ng dalawang oras sa itinakda nito. Thanks lang? Wala man lang pakunswelo d'yan sir? Naghuhurimentadong isipan ng dalaga. Hindi naman madali ang pinagawa nito kong hindi bihasa nito ang napag-utosan.

Hindi na nakaimik si Marie dahil napatingin nalang ito bintana ng eroplano. Sampung minuto pa ang hinintay bago nagsalita ang pilitongbm si Andrea. "Ladies and gentlemen, good morning / afternoon / evening. Welcome on board (PH0123). This is Captain Andrea Alcantara speaking and I have some information about our flight. Our flight time today will be 7200 seconds or 2 hours and our estimated time of arrival in Hong Kong is 1900 local time."

Napatigil si Fabian sa paglalakad then lumingon. "Ilang minutes?" tanong ni Fabian. Nilabas ko ang dila ko at sinabi na after 2 hours. Ang dami ko babasahin at ayoko pumunta sa tent ni Fabian. Hindi ako matatapos haharutin lang ako ng haharutin 'non. Bagsak ang balikat ni Fabian na naglakad palayo. Natawa na lang ako at pinako ulit ang tingin ko sa script.

Kapagkuwan, kinalkula ang oras nang pag-take off nito. Mahigit isang oras at apatnapung minuto na ang lumipas mula nang matanggap niya ang picture na pinadala ng binata sa kanya. At ayun sa nakalap niya sa internet search, mahigit one hour and thirty minutes lang ang byahe kung direct flight. Napabuntong-hininga siya, marahil hindi direct flight ang nasakyan ng binata kaya wala pa siyang natatanggap na reply mula rito.

Ang 5 minutes non magiging 2 hours! Makalipas ang dalawang oras ng maisipan kong sumakay na ng taxi at pumuntang mall, nag hantay ako sa cafe dito, dahil hindi ako umiinom ng kape, tumambay lang ako ehe. Tinext kona din sya na dito na lang pumunta at limang minutong pag hihintay nakita ko na ang iaang matangkad at morenang babae na naglalakad.

sagot ko, pilit pinipigil ang ngiti. [Kaya nga. Alam ko ang trabaho ay trabaho. Pero kahit dalawang oras na pahinga lang—sapat na ‘yon. Ang iba nga twenty minutes lang, solved na. Hindi kita inayusan kahapon para lang mag-file ng mga papel, ano?”