2 Hours Novels & Stories

Nasa 4 hours mahigit din ang biyahe namin from El nido to Manila. "At sa 4 hours na iyun ay tulog ako???" Umiling iling na sabi ko sa sarili ko habang isa isang hinuhubad ang damit ko. Wala ng cast ang paa ko at medyo okay na rin ito kaya malayang lumoblob ako sa bathtub.

“The bomb will be exposed for about 2 hours. ” Dagdag niya pa, at hindi ko alam kung dapat ba ay matuwa ako ron o hindi. 2 hours is long time for me, so I can still escape from her, and made me way out of her safely. Hindi naman kalayoan ang lugar na pupuntahan mo mula sa kinaroroonan ko ngayon, siguro ay nasa mga 15 minutes lang.

“It’s okay.” “Hindi okay!” Halos maitakip ni Leila ang buong mukha niya sa sobrang hiya. “Gaano katagal akong…” Huminto siya. Hindi na niya kayang tapusin ang tanong. Ngumisi si Dylan. “Want the honest answer?” Unti-unti siyang tumango. “Almost…” Bahagya itong tumingin sa relo. “…two hours.” “Ano?!”

"Amanda naman. Saglit lang naman ako nag lakad-lakad." Napalayo sya sa akin at hinawakan ang magkabila kong braso. "Anong saglit? Saglit ba yung two hours?" Galit nyang sabi. "Two hours?" Nagulat kong tanong. "Oo martin. Two hours ka lang naman nawala." Biglang nagsalita si Coach Sarah. "S-Sorry po." "Ayoko na maulit 'to Martin ah. Bigla kang umaalis." Pangaral ni Coach.

"You have two hours to save her life,just for two hours or else she will be died." Dinig kong sabi ni Uncle mula sa video clip na pinasa niya..napatingin ako kay Kenjie mukhang naka tanggap din siya ng video clip mula kay Uncle.. Dalawang oras para iligtas si Max!we're out of time! Mula dito,hindi ko alam kong aabot kami! "We're running out of time!" Sabi ni Kenjie at patakbong tinungo ang sasakyan..

Leonhardt Dietrich's point of view Twelve hours. Twelve hours na ang nakalipas mula nung huli kong naramdaman ang balat ni Ingrid, pero para sa akin, parang isang dekada na ang dumaan. Bawat segundo ay parang isang patalim na dahan-dahang humahati sa katinuan ko. I was pacing back and forth in my office, my suit jacket long gone, my sleeves rolled up, and my hair a complete mess.

hindi ko na alam! I opened my location, para matrack nila ang location ko.. mahaba haba ang babyahiin nila kaya kailangan ko ng maraming oras para hindi makahalata si Matt na may alam na ako. *2Hours* Dalawang oras na akong nandito sa loob ng kuwarto ko, hindi ko alam kung anong gagawin ko.. ilang oras pa ba ang hihintayin ko bago dumating sila Leandra?

Anong klase siyang kaibihgan? Napabuntong-hininga si Lara, sinipat ang mamahaling wrist-watch na nakakakabit sa kanyang palapulsuhan. Pasado alas dos na ng hapon. At kung uuwi talaga siya sa ipinangako niyang oras kay Cami kanina, she needs to leave the city in two hours.

Plano nilang manatili at panoorin ang malaking palabas. Di nagtagal, lumipas ang dalawang oras. Matapos uminom ng dalawang buong pitsil ng tsaa sa resting room, dumating si Harvey sa eksena. Si Kora, na medyo naiinis, ay lumingon bago siya nagsalita. “Pwede na tayong magsimula, di ba? "Sapat na siguro ang kalahating oras para makapili ka."

“I promise.” Pumikit ako saglit. Ramdam ko ang init ng palad niya, ang pamilyar na haplos na palaging nagpapakalma sa akin. Ngunit sa pagkakataong iyon, parang mas lalo lang nitong pinapaalala kung gaano kabigat ang sandaling ito. “Kailan ang flight mo?” tanong ko. “Two hours.” Tumango ako. Walang luha. Walang eksena. Hindi kami gano’ng klase ng magpaalam. Pero sa likod ng katahimikan, alam naming pareho—hindi ito simpleng paghihiwalay.