3 Unforgivable Curses Novels & Stories

‘’Iyon lang ang alam ko tungkol doon”, she hissed and gazed at Xyu na wala man lang naging reaksiyon. ‘’Ano ba yan, iyon lang pala. So paano nila matatanggal iyang sumpa?”, Asshole asked. ‘’Good question but sorry, that’s beyond my knowledge about the curse. And oh, I almost forgot”, she stated before an evil smile formed into her sexy red lips while looking at me. ‘’You two mustn’t fall in love to each other, or else the both of you would suffer to the armageddon of this forbidden curse. Kung ano ang kahihinatnan ninyo once you disobey its rule, iyon ay hindi ko na alam”.

Nana continued, her voice now a strained whisper, “Their element became exponentially more destructive and dangerous when they began to unlock what we now refer to as the forbidden magic of their element. You see, all elements possess full, untapped potential, especially for those with exceptionally high mana. These are the wielders who could unlock the ultimate stage of their elements—a level where they would become nearly unbeatable, rendering the wielder almost invincible. “However,” she emphasized, her gaze hardening, “unlocking that ultimate level of mana became forbidden hundreds of years ago. Not just for the good of others, but for the wielders themselves. Someone who unlocks that u

“Sir Lucas, huwag na lang kaya tayong tumuloy, kinakabahan kasi ako. Hindi natin kilala ang taong pinagkakautangan ni tiyo Magno, baka kasi mapahamak ka pa.” “Ano ba ang ikinatatakot mo, I hate people na mahilig manlamang ng kapwa. In your case, hindi makatarungan na gawin kang pambayad utang. Dapat lang malagay sa tamang kalalagyan ang mga taong ganid.”

"Fudge.... fudge!" Paulit-ulit akong nagmura sa utak ko. I'm not really the kind of person who curses a lot. But if something like this happens, what else can I do other than murmur unpleasant words to express my unpleasant feelings? Kaya pala nakaka-intimidate siya. Kaya pala naiilang ako kanina. Kaya pala. But he just looks so young kaya inakala kong kaklase ko lang siya!

"Ang aking paghihiganti ay malapit na!" Ipinatawag niya si Lilith at ang kanyang tatlo pang anak—mga prinsipe ng Underworld na mas malakas at mas brutal pa kaysa kina Malakor at Asmodeus. Ang una ay si Vorlag, ang Warbringer, isang dambuhalang brute na ang balat ay kasing-tigas ng obsidian at ang bawat suntok ay may lakas ng isang lindol. Ang pangalawa ay si Morwen, ang Plague-Lord, isang nakabalot na pigura na napapalibutan ng isang luntiang ulap ng sakit at pagkabulok. At ang huli, si Valerius, ang Grand Tactician, isang demonyong may apat na braso at mga matang nakakakita sa bawat posibleng kahinaan ng kalaban.

Kaagad niyang sinindihan ang sigarilyo saka wala sa sariling bumuga ng hangin. Kumuha rin ako at nagsindi, “Bakit mo kami tinakasan? Ang daya mo talaga, inubos mo lang 'yong pulutan.” Saglit akong tumawa. Pagkatapos noʼn ay humithit ako ng sigarilyo at ibinuga ang usok nito. Sa isang iglap, parang nabura ang maraming bagay na gumugulo sa isip ko. I temporarily forgot about how miserable my life is. Kahit pansamantala, pakiramdam ko, nakatakas ako sa problema.

Dahil kung hindi baka natamaan ko na siya. "You fucking asshole what did you do to my girl?I will kill you.. I swear I will kill you" I was crying my heart out. I was crying with my teeth gritting with anger. "what the fuck" kuya cursed in horror. Tumagos ang mga mata ni Calvin kay Kim na ngayon ay kinakalagan na ni kuya.

"Sinusumpa ko kayo ni Hope! Hinding-hindi kayo magiging masaya. Hindi ako papayag! You will never know true happiness. Your love will be plagued by sorrow, by doubt, by unending torment. I will haunt you, forever. Hindi ko kayo titigilan. Hindi ko kayo patatahimikin!" Her words hung in the air, a chilling prophecy that sent a shiver down my spine. The ground beneath my feet trembled, the air crackled with an unseen energy. Her spectral form began to dissolve, fading into the night, leaving behind only the lingering chill of her curse and the crushing weight of her despair.

“Kung hindi mo na ako kayang mahalin, sabihin mo ngayon.” Ngunit hindi ako nakasagot. Dahil sa halip, pumikit ako. At sa sandaling iyon, nagtagpo ulit ang labi naming matagal nang nag-iwasan. Mainit. Mabagal. Punô ng pag-aalinlangan, ngunit totoo. Walang halik na gano’n pa rin ang lasa—lasa ng kasalanan, ng pag-ibig, ng pangakong alam naming hindi na dapat binubuhay.

Iyon ang mukhang gusto kong manatili sa aking isip. Nang inihatid namin siya sa huli niyang hantungan at pinapatugtog ang paborito naming kanta na FOREVERMORE kaya naman lahat ng magaganda at masasaya naming alaala ay nagsibalikan kung kaya’t walang patid ang aking pagluha. Hindi na ako napagod sa kaiiyak. Nang pinakawalan ko sa ibabaw ng kabaong niya ang hawak kong pulang rosas ay nagpaalam na rin muna ako sa kaniya ngunit hindi ng aking pagmamahal. Hiniling ko sa Diyos na sana kung nasaan man ang Baby Cindy ko ay masaya na siya at makapagpahinga na siya nang tuluyan dahil deserve niya iyon. Hindi masama ang Cindy ko. Nagkataon lang na may sakit siya mentally na siyang nag-trigger para magi