Novel & Cerita 30 Word Flash Fiction

And what the hell is the meaning of those words of her? END OF CHAPTER 30:

Isang araw palang ang nakakalilipas pero miss ko na agad ang mokong na ito. Walang kamalay-malay na pinahid ko ang luha sa aking pisngi na kanina pa pala na parang gripo na bumuhos. Nang mapangtantong kanina pa pala ako rito nakatulala at walang ginawa kundi ang ngumawa at napag-isipan na ng magandang si Ako na mabilis na lumabas ng pinto. Kung sinuswerte nga naman ay hindu naka-lock ang pinto ay mabilis pa kay Flash akong tumakbo at bumaba na pinagtaka ko kung bakit alam na alam ko ang daan papuntang bungad ng mansyon.

Dahil sya daw ang taga pag mana nito dahil nag iisang anak lang siya. Tuluyan na ngang umalis sina zach at bryl pag tapos ng pang aasar ko sa kanila. We're here ni amara para mag saya hindi para ma bwiset. I don't want to ruin our day kaya naisip ko sila nalang ang pag tripan ko para mawala yung inis ko. We're just getting started!. Saad ko sa aking isipan. ALL RIGHTS RESERVED|I do not allow my work to be used or adapted in any way without my permission.

“Paniwalaan mo ang gusto mong paniwalaan, walang may pakialam.” Tumayo na ako pero bago ako tuluyang lumabas ay isang salita pa ang binitawan ko. “Hindi ako nakikipag-usap sa mga taong inaayawan ko. Sa tingin mo, sinong babae ang hindi magkakagusto sa'yo?” Agad na tinalikuran ko siya at nagmadaling lumabas ng CS. Kung pwede nga lang maging si Flash ay ginawa ko na. Halos takbo na ang ginawa ko.

Ang mata ng lalaki ay naglaho sa dilim ng warehouse, ngunit bago pa man siya tuluyang mawalan ng malay, umabot siya ng isang maliit na bagay mula sa loob ng kanyang bulsa—isang encrypted na flash drive. Nakita ko ito, at mabilis na kinuha. Hindi ko pinansin ang patuloy na pag-agos ng dugo mula sa katawan ng lalaki, ang kanyang buhay ay mabilis nang nauubos. Wala nang saysay ang mga tanong ko kung hindi ko agad makuha ang impormasyon na magdadala sa akin sa susunod na hakbang.

Ang malamig na simoy ng hangin ay hindi kayang palamigin ang init ng yakap na ito. Isang yakap na puno ng damdaming hindi kayang ipaliwanag ng mga salita. Napakasarap sa pakiramdam, na para bang ayaw ko nang matapos ang sandaling ito. Nasa ganitong momento kami nang biglang may nag flash na liwanag, at nagmumula ito pinto ng balkonahe. Pagtingin ko roon ay nakita kong lumitaw ang ulo ni Arkey habang hawak ang intax film na kalalabas palang ng litrato.

Na sabi yun ni Lily, hindi ko lang maalala. END OF FLASHBACK

Plans after plans, am I gonna succeed? END OF FLASHBACK

Sisiguraduhin kong iyon na talaga ang huli. 'Yung flash ng camera? Iisipin ko na lang muna sa ngayon na wala lang iyon. Baka may nagpi-picture-picture doon na magkaka-tropa. Nagkataon lang na nasakop ng peripheral vision ko 'yung flash, kaya ganoon. So, I forced a smile. "It was fine," I answered, making sure my voice sounded just as relaxed. "How was your business dinner?"

It felt warm against my skin, but maybe that was just because my hands were shaking so bad I couldn’t feel anything else properly. “Okay,” she said, glancing toward the street where the three shapes still stood perfectly still. “We run on three. Stick close to me. One… two…” Before she could even say three, the streetlight down the corner exploded with a loud pop. Glass shattered all over the road, falling like rain, and darkness swallowed that part of the street completely. And finally—the shadows moved. One slow, deliberate step. Then another. They weren’t rushing, weren’t hurrying to catch up. Like they knew we couldn’t really get away, so there was no point in wasting energy running afte