8 O Clock Novels & Stories

Tumama na ang orasan sa 1:00 AM. Pumasok si Olivia. Ang buhok ay gulo-gulo na ngayon, at ang lipstick niya ay nakakalat sa kaniyang labing mapula at bahagyang namamaga. She looked like she’d been thoroughly fucked in the backseat of a car, and the sight of it made the scotch in my glass tremble. "You’re two hours late, Olivia." Huminto siya, ang kamay niya ay nasa doorknob pa rin. Hindi siya nagulat o nagmukhang guilty, tiningnan niya lang ako nang kalmado.

“Let’s go then?” Kumunot ang noo. “Ngayon na?!” hindi ko makapaniwala tanong. Kay aga-aga pero ang baboy na nitong si Locke. “Why? Do we need to schedule it?” tanong nito. Tila ba nakikipag-usap lang ito sa kanyang ka negosyo. “Ang aga-aga, Sir!” Tumingin ito sa relo niya. Sa tingin ko ay alas otso pa lang ng umaga base sa sikat ng araw.

Oliver’s POV Madaling araw na nang biglang tumunog ang phone ko sa side table. Napatingin ako sa oras at napakunot ang noo ko. 3:18 AM. Hindi na bago ang ganitong oras kapag may emergency. Kinuha ko ang phone at nakita ko ang pangalan ng head nurse.

aakit nya. Umiwas ako ng tingin. "anong oras na??" pag.iiba ko nang usapan. Tiningnan nya ang kanyang wristwatch. "mga 8am pa." sabi nya. At nilagay ang kanyang nilutong omelet, tocino, at sinangag na kanin sa mesa. Pumunta ako sa lababo at naghilamos ng mukha. Hindi ko namalayang, nasa likuran ko na pala sya.

Ang kapal talaga! Hindi na alam ni Zoe ang isasagot. Tumingin siya sa artistic clock na nakasabit sa pader—alas-dos na ng madaling araw. Isang kakatwang isip ang pumasok sa utak niya bilang doktor: Maaari palang maging ganito ka-heavy na cardio ang exercise na 'to.

Hindi rin naman sila madalas magkita ng kaniyang Senyorito dahil maaga itong umaalis at masyado na itong late kung umuwi. Naalimpungatan si Olivia ng makarinig ng tunog ng kotse. Hindi niya namalayang nakatulog pala siya habang nanonood ng telebisyon. Agad siyang napaayos ng upo at tiningnan kung anong oras na. Alas tres na pala ng madaling araw. Iba na rin ang palabas sa tv kaya naman ay pinatay niya na ito.

Hindi ko akalaing darating ang araw na makikita kong ganito kasaya ang anak ko. Napapaligiran ng mga taong tunay na nagmamahal sa kanya. Hanggang sa biglang napatingin si Mrs. Del Monte sa kanyang wristwatch. "Naku!" Gulat niyang sambit. "Eight o'clock na pala!" Napatingin din kaming lahat sa oras. "Totoo nga." Sabi ni Joan. "Parang ang bilis ng oras kapag masaya ang kasama."

nakangiting tanong kaagad nito ng lalaki nang makalapit. "Oo," maikling sagot niya rito saka ngumiti ng kimi. "I see. E, bakit wala ka pa sa orientation hall? Ang alam ko, 9:00 ang umpisa." Tumingin pa ito sa relong pambisig. "It's 8:30 already." "E kasi, hindi ko mahanap ang orientation hall. Maaari mo ba akong samahan?"