8 O Clock Mga Nobela at Kwento

Abot hanggang langit ang kabog ng dibdib niya. Hindi niya lubos akalaing sa dinami-rami ng bar na pupuntahan ng mga ito ay napili pa ng mga itong magpunta sa bar na iyon. Bandang 8 pa man din. May isang oras pa, mga nine-thirty pa siya pwedeng mag-out.

Mataas na ang araw ng magising si Oliver at pagtingin pa lamang nito sa kanyang wall clock, bigla siyang napatayo. It was 10 in the morning so he hurriedly searched for his mobile phone to check if he's got a call but he recalled that he intentionally shut it off yesterday. Binuksan niya ito and the notifications began to pour in his phone screen making him speechless at the moment. However, a certain person flashed into his mind, and he became eager to find its name.

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.

Nasa gilid pa rin ng kama ang handbag niya, pati ang sapatos na basta na lang niya hinubad bago matulog. Napatingin siya sa digital clock sa bedside table. 8:17 A.M. Nanlaki ang mga mata niya. "Ay! Jusko! Alas otso na! Putek naman, oo!" Halos mahulog pa siya sa kama sa pagmamadaling tumayo. "Lunes ngayon pala ngayon! Kainis naman oh, late na ko!" Mabilis siyang tumakbo papuntang banyo, ngunit ilang hakbang pa lang ay napahinto rin siya.

Hindi naman sa ayaw niyang tumulong, ngunit hindi siya binigyan ni Otis ng pagkakataon. Sa ganitong sitwasyon, sa wakas ay dumating na ang weekend. Sabado, 8:00 pm ang oras kung kailan karamihan sa mga tao ay nakahiga sa kanilang mga kama at nagpapahinga pagkatapos ng hapunan.

I demand a monument of me when I die. Nang makapaghugas ako ng kamay ay pumunta ako sa sala para maghintay, sakto namang nakarinig ako ng sasakyang paparating. Tumunog ang pagbukas ng gate kaya nalaman kong nandito na nga siya. It's exactly eight o'clock in the evening.

Pero … Tahimik kaming nakain at tanging tunog ng kutsara ko at ang paghigop nito ng noodles ang naririnig namin. Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang magligpit ng kinainan. Nang mabalik na ang mga tupperware sa loob ay nagpaalam ito ay nagpaalam na si Karrie. “I will only wait until nineteen hundred from now on.” Napakunot ang noo ko at pinanood na umalis ito. Nineteen hundred? Seven at night? When did she start using military clock?

Hindi ba ito nakakapagod para sa kanya? Nauna niyang naisip na eight o nine o'clock ng gabi nang kumatok si Mark sa kanyang pintuan kagabi. Maya-maya pa ay natuklasan niya na dumating si Mark ng one o'clock ng madaling araw. Pagkatapos niyang makipagtalik sa kanya, halos four o’clock na iyon ng umaga. Kung hindi siya natulog ng maaga kagabi, hindi na siya makakabangon nitong tanghali.

Pakiramdam ko ay deserve ko rin naman ito matapos kong bunuin ang minimum hours na kailangan para sa OJT namin. 🔱•🔆•🔱 MALAMBOT NA kama. Nagising akong nakahiga na sa isang napaka lambot na kama. Kinukusot ko ang matang natingin sa alarm clock sa ibabaw ng bed side table. 4:00PM?

Tumaas ang kilay ni Maddi kay Zedrix. "Name what you want, Maddi. Kahit ako na ang pulutan." Zedrix let out a smirk. Umorder agad ng isang tower ng beer si Zedrix. Maya maya ay dinaluhan na rin kami nila Zephaniah. "Zeph, anong oras kayo tutugtog?" Ani Liz nang makaupo sina Zephaniah sa harap ng table namin. "Exactly 8:00." Kyovee answered.