A Little Life Book Summary Novels & Stories

Kaunti na lang. Isang hakbang pa. At tila leon nitong ginulat sa yakap ang likuran ng dalaga. "Good morn—" Ngunit nahinto si Levim sa sinasabi nang mapasabay sa tili ni Sherry ang paghampas nito ng libro sa mukha ng lalaki. Pareho silang nagulat sa isa't isa.

Parang isang stand novel ang librong 'yon dahil nakasulat do'n ang mga bagay na nangyari sa female lead na inspired sa totoo niyang buhay. She writes the book when she’s not okay, when she feels like she’s given up. Some of the scenes she wrote in that book were what happened to her mother, Helenah Miller ten years ago. Namatay si Helenah noong 9 years old pa lamang si Hayacinth. The cause of its death was internal bleeding, mas naging complicated pa ang survival rate ni Helenah noong oras na 'yon dahil na rin sa dinadala nitong bata sa tiyan niya na pang-tatlong buwan pa lamang.

ROSE'S POV: 'Mabuti nga kung aalis kana. Kanina ka pa sunod ng sunod sa'kin eh yun yung ayaw na ayaw ko.' aniko sa sarili. Hayst first day ng school naiirita nako sa mga tao dito. Di ko na talaga maintindihan sarili ko, nalulungkot ako kapag wala man lang makipagkaibigan sa'kin pero ayaw ko rin na may kaibigan. Na-a-annoyed ako sa mga tao lalo na yun kanina. Ako yung napapasama nito eh.

We were still holding each other when a sharp voice suddenly spoke from behind us. "Get a room, Dad and Mom!" nakataas-kilay na sabi ni Drake. Sabay kaming natawa. Manang-mana sa kanyang ama. Napuno ng tawanan ang buong bahay. Tawanan na alam kong panghabang-buhay. I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart.

sagot ko naman at hindi na siya nagsalita pang muli. Pero sa totoo lang, nagdududa din ako kay Papa e, kasi sa tuwing tatanongin ko siya tungkol kay Mama bigla siyang magagalit sa 'kin. Hindi naman ako nagtatampo kay Papa, pero ang akin lang naman, may karapatan din akong malaman ang katotohanan at kung ano man yung tinatago niya sa 'kin. "What kind of book is this? Ang kapal pero walang sulat. Nagsayang lang sila ng papel," ani Casey kaya naman nilapitan namin siya ni Soleil.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

Our life is like a book, if you finished reading the current chapter, you'll flip the page to welcome a new chapter even though you still haven't moved on to your previous chapters. It will flow continously until you get to the epilogue. It may or may not satisfy your heart, but that is what really life is. Author's Pov:

Azen Pov Pinilit ko ang aking sarili na maging matapang sa kabila ng nakaambang panganib sa aking buhay. Nakatakas ako sa lalaking nagtangkang pumatay sa akin kani-kanina lamang kaya naniniwala ako na matatakasan ko rin ang taong ito na nagtatangka rin sa buhay ko ngayon. Saglit lamang na nanigas ang aking katawan nang marinig ko ang sinabi ng lalaking naabutan kong may pinatay na isang babaeng walang kalaban-laban. Bahala na kung barilin niya ako basta ang mahalaga ay makalabas ako sa room na pinasok ko. Natitiyak ko na papatayin rin niya ako kapag nanatili ako sa loob ng room na ito. Kaya naglakas loob pa rin ako na buksan ang pintuan kahit pa pinagbantaan niya akong babarilin niya. At ano

“Siguro nga, sumusunod lang ako sa yapak ni Papa.” Nakagat niya na lang ang pang-ibabang labi. Ang bigat. Para bang binabasa niya lang sa isang libro ang buhay niya ngunit punit-punit ang mga pahina, malabo na ang mga letra, kulang-kulang ang mga kabanata at may mga tauhan na walang mukha. Bigla na lang din siyang nawalan ng gana. Napansin na rin nila Stephen na wala na siyang kibo kaya nag-alok na ang mga itong lumabas.

- nakangiti paring tugon nito,hanggang sa makarating kami sa Harap ng Village hindi niya pwedeng ipasok ang kotse niya dahil walang sticker. "Dito nalang. Salamat Markus"- nahihiyang anas ko. "No problem ."- bumaba naku, at nagsimulang maglakad papasok ng village, hanggang makarating sa bahay namin ni Klent . Naabutan ko itong nakaupo sa salas habang may hawak na libro. First day of class libro agad? advance reading? iba na talaga kapag genius. Paakyat na sana ako ng hagdan, nang bigla itong nagsalita.