Abuso Quotes Novels & Stories

Sobrang lungkot ang naranasan nilang mag-ina dahil sa mga masasamang tao na walang puso at awa. Bigla siyang tumayo saka ngumiti sa akin. "Huwag ka nang mag-aalala dahil nalinis ko na ang pangalan ng aking ina at napatunayan na isa siyang biktima ng pang-aabuso." Napatayo ako at hinarap siya. "Yung among babae? Nasaan na siya? Nasa kulungan na ba siya? Kung ganoon ay hindi pa rin iyon sapat! Dapat siyang pahirapan at parusahan!"

Kaming mga cleaners, kahit bayaran, may sinunsundang batas at paninindigan. Kung hindi salot sa buhay ng iba, hindi rin kasama sa qualified subject namin sa hinaharap. Pumapatay man kami dahil sa pera pero may kakambal na prinsipyo. Sa kasamaang palad, sa panahon ngayon at kahit noong nasa probinsya pa ako, ang pang aabuso, rape, domestic abuse at iba pang mas malalang criminal offense ay parang tinanggap na ng mga tao na karaniwang bagay.

"Kasalanan ko naman kaya natamo ko ito." "At isa ring kasalanan ang manakit. Knowing that he is your father. May batas tayo para sa taong mapang-abuso at sa mga inaabuso. " Nenita looked at him full of pain in her eyes. "Sa tingin mo, makaya kong kasuhan ang sarili kong ama? Kung sa maliit na dahilan hindi ako ma trato ng maayos ng tatay ko, paano pa kaya kung kakasuhan ko siya? Baka mapatay na ako no'n. "

“You're over-acting, bruh. So what? If someone truly loves you, no matter who you are or what your past is, they will accept you no matter what.” “I'm a victim of sexual abuse. Marumi na akong babae at wala na akong ipagmamalaki sa sarili ko. Sino ba ang tatanggap sa babaeng katulad ko, bruh?” Bakas ang pait at lungkot sa tinig ni Abby nang sabihin iyon. Para sa kan'ya, normal lang na humanga lalo na sa opposite sex pero wala siyang karapatan na ang pangarapin pa ang lalaking iyon. Marumi siyang babae at alam ni Abby kung saan niya dapat ilugar ang sarili. Hindi pa siya nababaliw para sirain ang buhay ng kung sino mang lalaki na papatol sa kan'ya.

Nag init ang ulo si Scott at tiningnan niya ng masama si Madisson at lumapit ito sa kanya. "Walang lulusot sa batas, lahat ng taong mapang abuso ay dapat maparusahan. Wag naman po kayong mag maang maangan, may kakayahan kayo para hindi pagtrabahuhin si Kendall lalo na noong panahon na bata pa lang siya, paano kayo nakakalusot sa ginagawa ninyong pang aabuso sa isang bata na may malinis na puso at konsensya? Sa isang bata na walang ibang ginawa kung hindi ang sundin ang mga bagay na alam niyang tama?" itinupi ni Scott ang kanyang mga dalri na para bang gusto niyang sumapak ng tao.

Lihim siyang napangiti. “Nakatanggap ako ng physical abuse mula sa iyo nang kaladkarin mo ako palabas ng bahay ninyo.” Umirap lang ito at humalukipkip. “Kanina naman ay verbal abuse. Tinawag mo akong basura.”

"Hindi kita susubuan. Mamatay ka sa gutom p*****a ka." Pumikit ito sandali bago lumapit sa kanya at nagpacute. "Sige na baby kanina pa ako nagugutom." Mas lalong tumalim ang tingin niya dito. "Ang dugyot mo! Anong baby?" "Edi hindi na baby. Pakain mo na kasi ako ate. Hindi ka na naawa sa mas bata sa'yo. Child abuse to ah." Walanghiyang sagot nito.

Ngunit isang tawa lang ang narinig ko mula sa kaniya. “Sa ating dalawa ikaw iyong kawawa. Nakaranas ka ng pang-aabuso physically na nakaapekto sa buo mong pagkatao. Kaya hindi ka sa akin dapat humingi ng tawad kundi sa sarili mo.” Tumayo siya. “Inaantok na ako. Mauna na akong matulog sa ’yo,” sabi na lang niya at naglakad papasok ng bahay.

Naiiyak na sabi nito. Inilahad nito ang halos kapareho na ikinwento nito noong nakaraan na puntahan ako ng mga ito sa opisina. “Lee, biktima kami... A-Ako... B-Biktima ako ng pang aabuso ng D-Daddy mo... Mahal kita! Mahal na mahal... Nakiusap ako sa kanya nung oras na pinepwersa nya ako pero sarado ang isip nya at inuna nya ang ka-mundohan nya sa akin.” Umiiyak na sabi nito.

“Hindi tayo magpapatalo. Ang mga banta at pananakot ay hindi magiging hadlang sa ating layunin. Ang ating misyon ay magpatuloy. Hindi tayo titigil hangga’t hindi natin natutulungan ang bawat biktima ng pang-aabuso, at hindi natin hahayaang hadlangan tayo ng takot.” Ang kanyang mga salitang iyon ay nagbigay ng lakas at inspirasyon sa mga naroroon. Ang tapang ni Charlaine ay isang simbolo ng pag-asa para sa mga biktima ng pang-aabuso na matagal nang nawalan ng boses. Hindi nila kayang balikan ang nakaraan, ngunit sa mga salitang iyon, natutunan nilang magtiwala muli sa kanilang sarili at sa kanilang kinabukasan.