Admiring From Afar Novels & Stories

she stopped mid-sentence, releasing a long sigh as she lifted one hand in the air, a subtle gesture that seemed to say 'wait, Boss… let me explain' "I want you to know that the admiration I have for your best friend is the same kind of admiration I also have for you—it’s rooted in respect. And I believe admiration doesn’t always have to mean it goes beyond that or turns into something more. For me, Boss, it stays only at that level." Her words came out in a low, almost cautious tone—soft but edged with a hint of defensiveness, as though she was carefully threading her explanation.

ayon lang ang tangi kong nakikita sa mga mata n'ya. "Do you know that the moon is moving away from our planet every year?" binalik ko ang paningin sa buwan. "That's why we should appreciate and enjoy the moon while it's still there. Panoorin mo s'ya hanggang sa sumikat ang araw. Hangga't kaya mo s'yang tingnan don't hesitate to give them assurance na hindi mo sila iiwan," malungkot na sabi ko. Naramdaman ko ang paglingon n'ya sa akin ngunit nasa buwan pa rin ang paningin ko.

“How many have you counted?” Mayamaya pa ay tawag sa kanyang atensyon ng isang maliit na tinig mula sa kung saan, sandali pang napatalon sa gulat si Amara dahil doon bago nag pilit ng ngiti nang lapitan siya ng isa sa mga kaibigan ng kanyang boss. “None so far, I am just silently admiring how beautiful they are. I never get to watch them like this before.”

Hindi naman ako ganito dati. I always see her as a star. Bukod sa siya lang ang star sa mga mata ko, napakalayo niya rin. Hindi ko siya maabot. It seemed like she's the star I'm admiring in the dark sky. I watched her shine from afar. I am admiring the star for almost 4 years. I graduated college and had a job. Pinabango ko iyong pangalan ko sa industriya na ito habang minamahal siya sa malayo. She's still studying. Mas matanda kasi ako sa kaniya ng tatlong taon.

He was still worried about me, I tried to smile to show my fear so he smiled he then waved at me. "Waaaa Goodness, who is that woman?" "Is that his girlfriend?" "No! Don't break my heart! Ares of my life!" "Seriously, Ares' fans are crying." Lei whispered laughing so I turned to her. "You're beautiful Hope, you and Ares are perfect." So I just smiled at her. I looked at those who looked at me, they looked bad and others raised their eyebrows. These are all women. What's wrong with them? I took a deep sigh before touching my left hand. Both cold and my hand was sweating, a sign that I was nervous or scared.

Pero saan man ako pumunta, wala akong takas sa sarili kong damdamin. Huminto ako sa isang maliit na mirador sa taas ng burol, hingal na hingal. Mula roon, kita ko ang mansyon na maliwanag pa rin, ang party ng mga influencer tuloy-tuloy pa, parang mga makukulay na langgam ang gumagalaw sa malayo. Paano puwedeng magmukhang sobrang layo pero sabay parang sobrang sikip? “Nice view, isn’t it?”

Ang weird lang kasi ramdam na nya na para bang may nakanasid sa kanya mula sa likod ng tinted na bintana. Sa halip na lagpasan ito ay huminto sya sa harap nito at tumingin sa salamin ng bintana na para bang tumatagos ang tingin nya sa loob. Ngumiti ang dalaga sa reflection nya, ang ngiti na iyon ay ipinagkaloob nya sa kung sino man ang tao na nakamasid mula sa loob. Nais nyang ipardam sa dayo na welcome sila sa isla at na- appreciate ng lahat ang kabutihan nila. -------

Paano nauwi sa ganito ang lahat? Sa kanyang alaala, si Amara ay laging masigla, may tiwala sa sarili, at medyo distant—yung tipong natural na namumukod-tangi sa karamihan. Noon, siya ang uri ng ganda na hinahangaan mula sa malayo pero hindi mo magawang lapitan. Marami ang nagkagusto sa kanya, pero walang may lakas ng loob na umamin.

"Wow ah. River agad?" Tumawa siya nang mahina. "Hear me out first." Umirap ako pero ngumiti rin. "Fine." "From afar, people see something beautiful and calm," sabi niya habang nakatingin pa rin sa akin. "Pero kapag nakilala ka nila... they'll realize there's more depth than they expected." Biglang umiwas yung tingin ko dahil hindi ko kinaya yung sincerity sa boses niya.

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.