Adorned Novels & Stories

Hindi pa ako tuluyang nakakabawi sa hiya nang biglang bumukas muli ang pinto. Sunod-sunod na pumasok ang apat na kasama ni Mr. Adrian. May dalang mga garment bag, kahon ng sapatos, at kung anu-ano pang gamit. Biglang pumalakpak si Mr. Adrian na parang may naalala. “Okay! Time to work.” Pagkatapos ay itinuro niya si Sir Dominic. “Labas na, Mr. Shining Armor.” “A-ano?” gulat na sabi ni Sir Dominic habang napatingin sa kanya.

Agad siyang umalis sa kama. Hindi sa ‘kin ang kwartong ito, lalong-lalo na‘t hindi ito ang kwarto ni bekebop. “Ziegfred?” “Tsk! I'm here in front of you waiting for you to look at me but you're there calling and looking for someone that it's not even here. Baby, you hurting me.” Maruja were as good as dead when she heard a baritone familiar voice. When she look up she saw Adam was leaning near the door frame, looking so dangerously handsome with those pajamas and clean cut hair and reddish lips.

Sa darating na buwan, naimbitahan ang AD Pavilion na lumahok sa isang domestic jewelry show. Maraming mga disenyo ni Rosa ang napili bilang mga kalahok, na isang epektibong paraan rin upang mapalakas ang kanilang tatak. Since she’d left home a little late, she was still finishing her breakfast on the way to work, nibbling on a piece of bread while paying her fare and hurrying toward the lobby.

Hindi na ito ginagamit at subject for demolition na ang kinaroroonan namin. "Peace of mind ko ang hinahanap ko dito, Adamantine. At wala akong ibang maisip na gagawa n'on sa kaibigan ko kundi ikaw lamang dahil isa kang freak! Mga bata pa lamang tayo sa ampunan ay ikaw ang pinakamaganda sa lahat ng bata d'on! Kaya naman siniraan kita sa lahat ng mga balak mag-ampon sa'yo! Isa kang halimaw, Ada!" ang sigaw ni Meredith.

TITA REGINA’S POV Hindi ako makapaniwala. Siya nga. Ang babaeng pinulot at pinakasalan ni adrian and i don't even know what kind of insects going inside his brain para pakasalan ang babaeng yan at ngayon ay naka-designer gown at nakahawak sa braso ng pamangkin kong pinakamapili sa lahat. Adrian Velasquez. The most cold-hearted perfectionist. And yet here he is, escorting a girl that looks like she came out of a Cinderella knock-off movie.

Hindi maiwasan ni Sera na muling mapatingin sa relo na nakasuot sa kanyang pulsuhan. Naalala niya tuloy si Adrian—mayroon din itong ganap na kaparehong relo. Isa itong limitadong edisyon mula sa isang mamahaling brand, at mahirap hanapin kahit sa mga piling tindahan. Ginawa ni Adrian ang lahat, gumastos nang malaki, at nakipag-ugnayan pa sa mga kakilala para lang makuha iyon.

Natigilan naman ako nang nasa huling pahina na kami ng portfolio. I saw a beautiful gown in a vibrant, rich red. The off-the-shoulder neckline and short, delicate sleeves. It has a full, flowing tulle skirt. The sparkling stones serving the fitted bodice, which is designated at the waist makes a flattering effect. Paanong hindi ko ito nakita kanina? Nakatingin lang ako sa design na iyon. Pansin ko ang pagtingin sa akin ni Adrianna mula sa gilid ng aking mata.

Mukha siyang masamang tao nung malayo siya pero nang makalapit siya ay makikita mo kaagad ang malapad niyang ngiti. “King, naririto na po ‘yung susuotin ni Ma’am Apple,” pagbibigay alam niya. “Thanks. We will see it later, wife.” “Okay.” Dinilaan ko ang pang-ibabang labi ko. Si Adrious kaya ‘yung pumipili ng mga sinusuot ko? Paano niya kaya nalalaman ‘yung size ko, ‘no? Tapos kapag revealing ay nagagalit siya sa nagdesign. May sayad talaga ulo.

"Mukhang bad mode ka. As a reward. Paaakyatin ko ang magandang modelo na iyon na nasa lounge para mahamugan ka ng t***d. Hindi ka na ba nakapasok ilang araw sa kweba?" Umamba si Septimus na ibato ang scalpel na hawak kaya napatakip sa mukha si Ador at yumuko. Only to find na hindi niya itinuloy iyon. Frustrated na napamura na lamang si Ador. "Gago! Baka magkaroon ako ng maternity leave kapag tuluyan mo iyang ibato sa mukha ko—" "You're not a woman giving birth to a child talking about maternity leave. You fool!"

To her, it screamed 'walking target'. “Relax,” Adrian’s low voice rumbled beside her. He wore a crisp tuxedo that looked like it had been crafted by gods. His hair slicked back, cufflinks gleaming. “Relax? Madali para sa’yo na sabihin ‘yan,” bulong ni Elena. “You actually belong here. Ako? I feel like they’re about to ask me for a plate of hors d’oeuvres.” A corner of Adrian’s lips lifted. “If they do, serve them attitude. That’s your specialty, isn’t it?”