After The Storm Quotes Novels & Stories

Tahimik na tumayo si Storm, parang akala mo ay katatapos lang ng meeting nito, isinilid niya ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon. “If I were you, I would try to save your ass from the big explosion.” Makahulugang payo ni Storm. Nanlaki ang mga mata ni Señor Stieñar, hindi siya makapaniwala sa kalupitan ng lalaking ito.

mapanakit na tanong ang sinabi niya rito. "Sana mabigyan mo ng pagkakataon ang mga sarili natin para maging masaya Ash. Kakasabi mo lang na mahal mo prain ako. Narinig ko 'yon hindi ako bingi. Nakaramdam ako ng tuwa at pag-asa para sa atin. Huwag mo naman sanang ipagkait," pakiusap sa kanya ni Storm. Tiningnan niya ito na para bang gusto niyang matawa.

mahabang lintanya ni Jewel Napatingin sa kanya si Thunder. "Wala kang kasalanan, kung ano man ang nangyayari ngayon deserve ko 'yon dahil sa lahat ng pasakit na binigay ko sayo. Pero hindi ako susuko kahit paulit ulit akong itulak palayo ni Storm ay tatanggapin ko." pursigidong turan nito "Kanino paba magmamana si Storm ng katigasan kong hindi sayo. Everything will be alright in time," nakangiting wika ni Jewel.

Anya ng kanyang tauhan at sabay na yumukod ang mga ito bago tuluyang lumabas ng library. “Do you want to play, huh? then, I will give you a game that you will definitely regret for the rest of your life.” Mapanganib na bulong ni Storm sa hangin bago tinungga ang alak mula sa baso na kanyang hawak.

Ako na ‘yung lalaking handang gawin ang kahit ano para lang hindi siya mawala. Sa labas, bumuhos pa lalo ang ulan—parang binabalaan ako. Pero napangiti lang ako nang malamig. “Let the storm come,” mahina kong bulong. “I am the storm.” At sa unang pagkakataon mula nang mamatay si Cynthia…hindi ko sinasadyang mangyari pero totoo na,hindi ko maikakailang makaramdam ulit—dahil sa selos, sa galit, at sa tukso ng isang babaeng hindi ko dapat mahalin.

Para kasing gusto niyang isipin na kaya sinabi ni Storm ang mga salitang iyon ay dahil masyado itong late dumating sa kanyang buhay kaya hindi siya nito agad natulungan. "Hindi naman ako magiging matatag kung hindi ko naranasan ang lahat ng iyon," nakangiti niyang sabi. "Sakto ka lang dumating sa buhay ko at sobra akong nagpapasalamat na dumating ka sa buhay ko."

Matapos ang mga paliwanag nito'y dahan-dahan lang na umiling si Rain, malungkot na ngiti ang itinumbas niya sa mga sinabi nito. Tumango siya nang marahan. "I see, and I know you're strong and brave. You're not a Thunder for nothing." He seem relieved of what she said, he released a sweet smile before he growled like a Lion. "You are right and love can't f*ck me to death. I'm strong at hindi ako lalayo sa'yo dahil lang doon, kaya stop overthinking. I'm okay, we're okay. But more than okay if I will be having my dinner now, so starving na." Ngumiwi ito sa kaniya at kinamot ang kaniyang tiyan.

natawa pa siya ng sinasabi niya 'yon. Hindi ko naman mapigilan ang hindi mapangiti dahil sa nakikita ko kay Storm, ngayon masasabi ko na masaya na siya ng tuluyan at tanggap niya na ang pagkawala ng mga magulang niya. Dati rati kasi halos hindi niya mabanggit ang mga ito ng hindi nalulungkot o nasasaktan pero ngayon nakakaya niya na banggitin ng nakangiti. "Baka sayo nagmana, arogante ka nga eh." bulalas ko

sagot ko, bago ko siya hinalikan ulit—malambot, mabagal, parang huling eksena ng pelikula. At sa gabing ‘yon, sa ilalim ng ulan at mga ilaw ng siyudad, alam kong natapos na ang giyera. Hindi dahil pinatahimik namin ang mundo—kundi dahil marunong na kaming magmahal kahit maingay ito. > “For once, we didn’t fight the storm,” bulong ni Damien. “We danced in it.”

Ngayon para akong maiiyak, umiinit ang mga mata ko. 'Wag kang iiyak Aki. Eh, ano ngayon kung hindi ka niya isinayaw.' Lumapit na sa 'kin si Storm at nakangiti siya sa 'kin, pinilit ko na lang din na ngumiti kahit ang totoo ay parang sinasakal ang puso ko ngayon. "Just smile, okay? 'Wag kang malungkot," biglang sabi ni Storm. Nahala niya kaya ako.