After We Collided Novels & Stories

Kaya't tinigil ko muna ang sasakyan at binigyan s'ya ng paunang lunas. Pinahiga ko ang upuan niya't inayos ang higa at agad na isinagawa ang CPR, buti na lang at naramdaman ko ang pagbalik ng hininga nito't kung 'di bahala s'ya. I will never perform the kissing chuchubels. Not in a time. Pinaharurot ko na muli ang sasakyan at agarang nakarating sa destinasyon. Binuhat ko na siya't tumungo sa condo.

*“You belong in this house. You belong by my side. I will crash this entire world before I ever let you escape from me.” Nang akala namin ay katapusan na namin habang humahagibis ang sasakyan patungo sa dulo ng bangin, isang malakas na tunog ng pagpreno ang bumasag sa hangin. Hindi ang sasakyan ang huminto, kundi isang dambuhalang armored SUV ang humarang sa harap namin, dahilan para magbanggaan ang dalawang sasakyan. Nagliyab ang unahan ng pickup, at ang impact ay naghagis sa amin ni Aodhan laban sa windshield.

Luis looked at Nixie who was leaning forward, giving her a sharp, meaningful look. Nixie seemed to understand. The car overtook them. Pagkahila na pagkahila ni Nixie sa sarili niya pabalik sa upuan, the car slammed on the brakes. A loud, deafening bang echoed in their ears. The Bentley and the Maybach had collided. Sabay na napatatalsik pasulong sina River at Nixie. River barely managed to steady himself, grabbing Nixie with his other hand, managing to shield her a little.

Pabilis ng pabilis ang takbo ng sasakyan nila. "Ate!" Sigaw niya nang biglang may isang bus ang nakasalubong nila, they've crossed the other lane. Halatang nawalan ng preno ang sasakyan nila. Mabilis na naiwasan nito ang bus kaya lang sa ginawa nitong pag-iwas nabanga sila ng isa pang kotse na naging dahilan nang banggain ng kotse nila ang barrier at nasadlak sila sa isang underconstruction na kalsada. Their car is now in the verge of falling.

Mabilis na nanikip ang dibdib ko at hindi maialis sa isip ang trauma na nangyari sa amin ni Tita bago ang aksidente. H-Hindi puwede, hindi na puwedeng maulit pa iyon. Kusang gumalaw ang dalawang paa ko para hilahin si Noah. Parehas kaming natumba sa gilid ng kalsada at naramdaman ko pa ang pagtunog ng buto ko. "Are you stupid?"

Tinungan naman ako ni Isaac. "Oh My God! That's so huge! That's bigger than your fish!" sabi ko sa kanya nang makita ang huli ko. Tumawa naman siya bago kinuha ang nahuli ko saka nilagay sa timba. Matapos naming mamingwit ay inihaw namin ang mga isda at kumain rin kami kaagad. After eating we decided to go. Tatlong oras pa ang biyahe at alas kwatro na ngayon kaya madilim na kaming makakauwi mamaya dahil maiipit pa kami sa traffic panigurado.

Hindi sila pa rin ligtas. Ngunit sa huling maneuvers, nagawa nilang i-shake ang SUV, at sa isang mabilis na turn, nawala ito sa kanilang likuran. Ang mga ilaw mula sa SUV ay unti-unting naglaho sa kadiliman ng lungsod. Huminga nang malalim si Elena, naramdaman ang halong takot at relief. “We… did it.” Si Aiden ay tumingin sa kanya. “Yes… but we’re not out of the woods yet. They’ll be back. And we need to plan our next move. It’s Veronica and Vanessa—team-up mode ngayon. Professional sabotage will come next.”

“Sumasakit na ang sikmura ko. Di man lang tayo pinakain muna. Hay naku. Pareho lang ata ang mga bangungot natin. Triplet talaga tayo.” “Hahaha. Tumakas pa tayo sa last subject natin. Kailangan natin buma—.” Natigilan kami sa kakadaldal dahil, may mga sasakyan na nagsisulputan sa harapan namin. Halos masira ang mata ko sa ilaw. Nakakasilaw. Gabi na kasi. Tipong ito ata ang nababagay na spotlight sa amin. Nagsilabasan ang mga lalaking kala mo naman mga criminal kami. Kaya automatikong napataas ang kamay namin.

Kaagad na gumewang ang sasakyan at narinig ko ang pagmura ni Josh. We just hit! Sa inis ko ay kaagad akong pumwesto at tinutok sa kanila ang baril, just like how they hit our wheels, I hitted theirs too. Gumewang din ang sasakyan nila at kaagad kong binaril ang lalaking nada-drive sa braso to lose his control over the wheels. Gano’n din ang ginawa ko sa kabilang sasakyan, pero pinaulanan kaagad kami ng bala.

They sprinted out into the chaotic street and into the night. Tumakbo lang sila hanggang sa naramdaman nila ang pagod sa kanilang mga hita, at panghihina ng kanilang mga baga. They didn't stop until they were several blocks away, hiding in the dark, cramped space between two buildings. They collapsed against the wall, their bodies heaving, their hearts pounding in their chests. "Ano 'yon?" Chloe gasped, her voice raw. "I don't know," Aiden replied, his breathing heavy. "But they weren't after us. They were after them."