After We Fell Novels & Stories

Tahimik naming kinuha ang tray at saka kumain. We were observing if nahalata nilang nawawala ang susi sa kanila pero wala. They were oblivious of it. Kung nalaman man nila nawawala ang susi, hindi nila kami sinisisi dahil wala silang tanong sa amin. Natulog kami matapos ng dinner. Kinabukasan, maaga kaming gumising at unti-unti nang naghahanda. We ate our breakfast in silence. During lunch, matapos naming kumain ay natulog ako para sa plano namin mamayang gabi.

“Aw!” Humalo ang impit niyang tili sa tunog ng ulan. Kasabay niyon ay dumulas ang paa niya sa madulas na cliff bago tuluyang bumagsak. Bahagyang tumama ang gilid ng noo niya sa matigas na bato. Napapikit siya sa matinding kirot. Nang hawakan niya ang gilid ng ulo, nakita niya ang manipis na bahid ng dugo sa daliri niya.

Katwiran nito, wala namang dahilan para maghiwalay kami ng kwarto lalo na at noon pa man, may relasyon na kami. Sabagay, tama nga naman ito. Pagkatapos ng mga nangyari kanina sa falls, magpapakipot pa ba ako. May dapat pa ba akong ikabahala? Sa isang iglap, kusa akong ipinagkanulo ng sarili kong katawan. "Here it is! Simula ngayung araw, ang silid na ito ay magiging silid mo din." nakangiti nitong wika sa akin

Sa kabilang banda ng falls, dahil 'yong kabilang banda ay doon nangyari ang pagpatay na lang bigla nitong si Aivan kay Jean. Hindi naman kami lumalangoy. Kung tatalon ka nang medyo mataas mula rito sa kinatatayuan namin ay makikita mo ang mga kasama namin na lumalangoy mismo sa talon. Yes, medyo nakatago kami sa mga kasama namin at nasa ibaba kami ng falls. Pero seems like wala naman silang pakialaman dito. It's like: Do what you want to do.

As soon as he rises me, I saw a cross above the house. Just like the cross on forehead now. As I open my eyes, as usual, King gave me a cake. Saang lupalop ng Arena siya nakakuha ng cake? Matapos ang kainan ay agad kaming pumunta sa falls para maligo. Hindi pa nagpaparamdam si Mikey. It's my special day. I hope It would not be blood as hell. The six of us, Vani, Pen, King, Yong and Ulap—are enjoying the crystal-clear water, with a low temperature. As low as the time we passed by the Ice industry.

Ngumiti siya at hinila ako palapit sa kanya. "Doon tayo sa falls." Aya niya. Tumango na lang ako. Nagpunta kami sa ilalim ng falls kung saan wala na masyadong araw. Naupo siya sa mga bato doon at tumabi lang ako sa kanya. Naramdaman ko ng haplusin niya ang balikat ko na may mga gasgas, "Masakit ba itong mga ito?" Umiling ako, "Bakit ba naman kasi dun ka sa gilid ng kalsada tumayo?"

Umarkila lang kami ng taxi at nagtungo na sa pinakamalapit na hotel. We made love again and again in that one night of getting back together. I lost counts. Ang pangungulila namin sa isa't-isa ay ipinadama namin sa pamamagitan ng pisikal na pagnanasa isa’t-isa. Hindi na namin binanggit pa ang nakaraan.

Nagkibit-balikat lamang siya at nagpatuloy na sa ginagawa. Matapos naming magtanghalian ay kaagad na naligo sa falls ang mga pinsan ko kasama ang mga magulang nila. Nang makapagbihis kami ng swimsuit ni Fellice ay saka pa kami sumunod. Ayos na sana sa akin ang simpleng sando at short kaso masiyadong mapilit si Lyf at talagang ipinahiram pa sa akin ang black two peice niya. Bumagay naman sa akin ito kahit na hindi gaanong makurba ang hubog ng aking katawan.

We knew that our love story would be filled with challenges, but we were ready to face them together, armed with the lessons we had learned and the unyielding love we now shared. From that day forward, our love flourished, deepening with each passing moment. We embraced the beauty of vulnerability, celebrating the strength it took to rebuild what was once broken. Our friends, Yuan, Hans, Aiden, and Wyatt, stood by our side, witnessing the transformative power of forgiveness and the resilience of love.

Nang masiguradong balot na kami ng kanyang kapangyarihan upang ang aming mga presensya ay hindi mararamdaman ng ninoman, ay naghawak-hawak kami sa braso at sinama ko sila sa paghalo sa hangin. Ito na ang takdang araw ng aming muling paghaharap ng mga Venderheel. Kung noong una ay nalamangan nila ako, ay sa pagkakataong ito ay hindi ko na iyon muling hahayaan pa. Ang alas ay nasa aming mga kamay. Sa mangyayaring ito ay sisiguraduhin kong kakambal namin ang tagumpay at sa amin papabor ang tadhana at pagkakataon.