Alamat Ng Tao Mga Nobela at Kwento

Nadatnan ko syang nagluluto. Nag-iisa lang akong naninirahan dito sa bahay namin sa Naga City dito sa Camarines Sur. Narito kasi sa Naga ang trabaho ko. Taga Del Gallego talaga ang pamilya namin at tagalog ang salita doon. Si mama, taga-Lupi kaya minsan kinakausap nya kami ng Bicol language.

Heto ba ang sukli ng pagiging good Samaritan ko? "Dadalhin ko kayo sa bayan ng Luna do'n sa Apayao, tamang-tama at may rest house rin don ang mga Alcantara at doon nalang muna kayo. Okay lang ba sa'yo, hija? Mas ligtas kayo ro'n." "Nakakahiya naman po sa inyo, Manong Danilo." "Pwede ring mag-umpisa ka na lang kaya bilang katulog sa mansion ng mga Alcantara?"

-=Ang's POV=- Tahimik lang ako habang hinihintay na matapos si Ram sa pagsulat ng naturang address pati na din kung paano ang pagpunta doon dahil ayon dito ay medyo tago ang lugar na iyon sa Batangas.

Sagot ko. "Sorry sir, wala na po dito ang pamilya ng amo ko. Lumipad po sila patungong Cambridge Massachusetts, kahapon." Magalang na sagot nito sa akin. "Ganun ba?" Sagot ko na lamang. Laglag ang aking balikat sa aking nalaman.

Kukunti, bilang sa kamay pero totoo. "Nasaan na tayo?" Tanong ni Top. "Koronadal na, pero kunting byahe pa bago sa bahay." "Saan ba dito ang bahay ninyo?" "Malayo nga sa syudad. Brgy Cacub. Walang signal do'n pero may wifi naman. Mabububay pa rin naman kayo kahit papaano. Desisyon ninyong sumama, kaya tiisin ninyo ang buhay bundok."

tanong ni Manong. "Ahmm! Ayos naman po Manong sa lugar namin," sagot ko. "Saan nga ba ang bayan mo Ineng. Kami sa Bauan" ani niya. "Ako rin po ako Manong. Talaga po, saan po kayo roon? Nakakatuwa naman po na may kababayan pala ako." ani ko. "Sta. Rosa," sagot niya. "Talaga po, taga roon rin ako." nakangiting sagot ko.

Devi Cloud Valentino POV 02 "Nakahanda na ba lahat?" tanong ko sa aking lalaking secretary. "Yes sir, malinis na po lahat sa loob at labas ng bahay po," aniya sa akin. Alam ko na malayo pa pero sobrang excited na ako na makapiling ko ulit ang nag-iisang baby ko. Dito siya sa Manila mag-aaral ng College kaya ito ako. Halos araw-araw lagi kong pinapalinis ang bagong tahanan nila. Mabuti na lang at pumayag si manang Carmelita noong tinawagan ko siya habang nasa mansion pa ito.

~End of flashback~ and here I am naglalakbay patungo sa taong mahal ko. "Malapit na tayo miss, saan po ba kayo banda" sabi ni manong, napahaba yata yung pagkukwento ko kaya diko na namalayan na nandito na ako. At ang problema pa diko alam kung saan yung bahay niya. "Ah manong alam mo ba kung saan nakatira dito yung mga San Diego? "tanong ko kay manong, napatingin naman siya saakin at ngumiti.

My phone rang and I answered it immediately when I saw the caller's name. “Hi!” I greeted him. “Hi, baby. Did you rest well?” Natigilan ako saglit dahil kinikilig ako sa boses niya. Pero dahil palakad-lakad ang mga maid sa paligid ay kumalma muna ako. “Yes, I did. How about you? Are you home?” I asked. “Hmm. I just got home. I miss you already.” “I miss you, too,” I immediately replied. I want to see him but then I realized something, hindi ko alam kung saan siya nakatira. Iyong bahay niya lang sa province ang alam ko. Pero siya...alam niya ang bahay namin dito sa Manila.

"Hindi ko naman po pinapansi—" "At sa bahay mo riyan sa Everlasting? Hindi maganda ang nababalitaan ko sa lugar na iyon. Puro basagulero ang tao," nag-aalalang sabi niya. Tipid akong ngumiti. Masasabi ko bang swerte pa rin ako kahit papaano dahil kahit na hindi ko kilala si Manang, ganito siya mag-alala sa akin? "Ayos lang naman po ako roon."