Alas Singko Novels & Stories

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

Kaya ba princess ang tawag sa kanya ng ama niya dahil alam nito ang tunay niyang pagkatao? "Your father is Baron Carlos Senavue De Castro Albonne, a Prince of Asturias. Noon meron daw gustong pumatay sa ama mo para mapalitan ito bilang crown prince, kaya pati ang buhay ninyong mag-ina ay nalagay sa kapahamakan. Si Señor Alfonzo raw ang taong nagligtas sa inyo noon. Kahit ayaw gawin ni Princess Sylvia ang ibigay ka kay Señor Alfonzo ay ginawa niya para iligtas ka sa masasamang tao. Natagalan siyang mahanap ka dahil tanging unang pangalan lang at mukha ni Señor Alfonzo ang natatandaan niya," mahaba nitong kwento.

Sinuot niya ang kaniyang short. "Aya, Aya pala pangalan ko. Ikaw? "Bakit?” "Sungit naman ne’to. Ano nga?" "Dindo." "Dindo? Parang hindi pang-probinsyang pangalan.” “Bakit may dapat bang pangalan ang tiga probinsiya?” “Kasi dito madalas kong naririnig na pagalan ng mga tao, Caloy, Dodoing, Boy, Dado, mga gano’n.”

The only wife I will love. Pero alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Ito. Ito na 'yon. Ito na ang pinakamasakit, Erza. Ang makitang naka-puti ka ulit, sinusootan ulit kita ng singsing pero iba na.

sabi naman ni Cherry habang nagtatawanan silang magkasintahan at umalis na magka-hawak kamay. Namasyal muna ang dalawa sa mall. Balak sana nilang manood ng sine dahil maaga pa naman ngunit wala na silang nakuhang tiket. Makikita ang saya sa kanilang mga mukha habang naglalakad ang mga ito sa loob ng mall. Nang pumunta si Cherry sa isang stall ng bags ay saglit na pumunta si Marvin sa jewelry store at namili ng singsing. Nang makapili na ito ay agad niyang binayaran ang napili niyang napakagandang singsing. Napapalibutan ito ng brilyante at unang tingin pa lamang ay malalaman na kaagad na hindi lang mumurahin ang presyo ng alahas. Itinago niya ito sa kanyang bulsa ng makitang papalapit ang ka

Kitang-kita niya rin kung gaano na kabagal ang paghinga nito. Marahan na hinaplos ni Maximino ang pisngi ni Nexus. "Nexus? Nexus. Breathe, Nexus. Breathe." Natataranta na sabi ni Maximino nang makita niyang unti-unti ng pumipikit ang mga mata ni Nexus.

Ako’y umiibig sa taong iba na ang mahal Ang kaniyang matatamis na tinig ang siya paring nasa panaginip ‘’Naglalagos sa silid ko ang paguyam at kalungkutan Sakit ng puso sana’y tuluyan nang mawakasan O bathala bigyan ng lunas ang aking pusong sugatan Na nagpapahirap sa aking kaibuturan’’ Matapos bigkasin ni alunsina ang kaniyang tula ay napaluhod ito at napayuko. Tumangis ng husto si Alunsina. Muli nanamang umulan kasabay ng kaniyang pagluha. Ilang sandali pa ay tumila ang ulan. Pagmulat ni Alunsina ay may nakita siyang bulaklak na rosas sa kaniyang tabi. Kinuha niya ang bulaklak at tumayo ito at sinuri ang paligid ngunit wala siyang ibang nakitang tao sa palagid. Minabuti na lam ang ni Aluns

At saka, hindi ba naman laging puno ang isang baso ng alak na inihain? "Lagil" Sabi ni Sofia habang iniabot ang baso niya. Ngumiti si Rodrigo, binuhos niya ang alak sa baso na iniabot sa kanya at sabay silang uminom ng alak ni Sofia. Isang baso lang, ayaw nang uminom ni Rodrigo dahil natatakot siyang malasing din siya, hindi niya maihahatid si Sofia hanggang sa hotel niya. Kaya ngumiti na lang siya kay Sofia at nagbuhos ng alak nang hingin ito ni Sofia.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

"Huwag kang aalis dito." Wala siyang nagawa kundi sundan na lang ito ng tingin hanggang sa maglaho ito sa paningin niya. At nang siya na lang ang naiwan ay doon lang nag-sink-in sa kanya ang nangyari. Mas bumilis at lumakas ang kabog ng dibdib niya kasabay ng mas pag-init ng magkabilang pisngi niya. Natutop na lang niya ang bibig niya sabay tingin sa direksyon kung saan ito pumunta at napabulong na lang sa hangin, “D-Did Ninong Alejandro... just get hard because of me?"