Algorithm Means Tagalog Novels & Stories

PSYC21 “Alam mo ikaw bumalik ka lang dito nag kanda-gulo-gulo nanaman! Wala kang ibang ginawa dito kundi ang manggulo. Bakit hindi ka nalang umalis dito nang matahimik na ang lahat?!” hesterikal na sigaw ni Mae sa loob nang room.

pagpapaalam nito »»» medyo kunting plastikan at tiis tiis lang sa mga salitang hindi naman totoo dahil ang plano ko ngayon ay ang pag awayin ang dalawang to, yung dalawang nagsasanib pwersa para diinin ako kaya ngayon gagawa ako ng paraan na kayo mismo ang sumira ng buhay niyo. ngayon ay nagsasalo salo kami sa iisang lamesa medyo madalim sa labas isa sa mga gusto ko ay gumabe dahil gusto kong panoorin ang mga hampas ng alon.

Biglang lumitaw sa screen ang isang malaking button: INITIATE PROJECT EDEN: FINAL UPLOAD. Sa ilalim nito, may isang maliit na note na nakasulat sa code, isang mensaheng tanging si Lia lang ang makakaunawa: "Sa dulo ng lahat, ang algorithm na pinakamahalaga ay ang pag-ibig. Ito lamang ang tanging function na walang hanggan."

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

Baket? Kailangan kong kumalma. Kailangan kong bumalik sa 'hate Timothy Blythe' mood. Stop all this nonsense, it means nothing, it's just- Now the bet has entered my twisted brain and freaked me out! Paano naman ako mananalo? Paano ko siya mapapa-ibig? Hate na hate ko ang bawat hibla ng pagkatao niya! Hinding-hindi ko isusuko ang precious pouty lips ko sa kanya! Never!

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Ramdam ko ang init ng pisngi ko, hindi ko alam kung dahil nahihiya ako o dahil naiinis ako sa kakulitan niya. “Really?” Tinaasan niya ako ng kilay, saka dahan-dahang tumiklop ang braso sa dibdib niya. “Ang algorithm ng social media, Baby, hindi lalabas sayo kung wala kang pinapanood na ganong klase ng video.”

tanging sagot ko kay Joan "Pero Best alam mo napakapogi niya... As in kapag makita mo sa personal tiyak na magkakagusto ka doon."sagot ni Joan " Hindi din siguro, wala pa sa isip ko ang mga bagay na iyan Best. Gusto kong makapagtapos sa pag-aaral bago ang crush-crush na iyan. " nakangiti kong sagot kay Joan