Algorithm Means Tagalog Novels & Stories

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

Baket? Kailangan kong kumalma. Kailangan kong bumalik sa 'hate Timothy Blythe' mood. Stop all this nonsense, it means nothing, it's just- Now the bet has entered my twisted brain and freaked me out! Paano naman ako mananalo? Paano ko siya mapapa-ibig? Hate na hate ko ang bawat hibla ng pagkatao niya! Hinding-hindi ko isusuko ang precious pouty lips ko sa kanya! Never!

I tried to use g****e for guide pero hindi ko pa rin makuha. Paulit-ulit kong inaral, pero palagi kong nasusunog, hindi rin sakto ang timpla ng ilan dahil may maalat, matabang, matamis, may hindi ko malaman. I scratch my head violently as I breathed out. Nag-search pa ako sa phone ko at binasa ang naroroon pilit kinakabisa at iniintindi ng makaamoy akong nasusunog. Nang tingnan ko'y nag-aapoy na ang ibabaw ng kawali. I was trying to make a steak!

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Ramdam ko ang init ng pisngi ko, hindi ko alam kung dahil nahihiya ako o dahil naiinis ako sa kakulitan niya. “Really?” Tinaasan niya ako ng kilay, saka dahan-dahang tumiklop ang braso sa dibdib niya. “Ang algorithm ng social media, Baby, hindi lalabas sayo kung wala kang pinapanood na ganong klase ng video.”

tanging sagot ko kay Joan "Pero Best alam mo napakapogi niya... As in kapag makita mo sa personal tiyak na magkakagusto ka doon."sagot ni Joan " Hindi din siguro, wala pa sa isip ko ang mga bagay na iyan Best. Gusto kong makapagtapos sa pag-aaral bago ang crush-crush na iyan. " nakangiti kong sagot kay Joan

mayamaya lng Nandito paren ako sa office at naka kalahati na ng mga papeles mukang mag pupuyat nanamn ako neto kaagad kong kinuha ang paper bag na dala ko saka kinuha ang dala kong al*k saka nag salin sa wine glass eto lng kaseng al*k nagsisilbi kong karamay pag malungkot at masaya ako ewan ko ba ang sarap ng pakiramdam ko pag umiinom ng al*k nawawala lahat ng problema ko ako nalang kase mag isa sa buhay at binubuhay ko ang sarili ko kaya ung al*k un ung ginagawa kong karamay ko sa lahat ng bagay

o mas malala pa. Ayaw nang hayaang mangyari iyon ni Mayumi, kaya agad siyang gumawa ng bagong plano. Naghanda siya ng apat na magkakaibang version ng algorithm para sa pag-aayos ng parehong kahinaan ng sistema. Magkakapareho ang layunin ng bawat version, ngunit may kakaibang detalye ang bawat isa. Pagkatapos ay lihim niyang ipinamahagi ang apat na version sa apat na pinaghihinalaang empleyado. Bawat isa ay naniwalang sila lamang ang may hawak ng partikular na algorithm.