Amor Vincit Omnia Novels & Stories

“Tama, anak. Iyan ang tamang isipin. Ang kayamanan ay kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay buhay. At sa mundong ito, ang puso ay palaging nauuwi sa pagkatalo. Tandaan mo ‘yan, Dom.” At sa sandaling iyon, ang lamig sa puso ni Dom ay tuluyang pumalit sa anumang bakas ng damdamin. Walang pagmamahal, walang awa. Ang tanging mahalaga ay kayamanan, kapangyarihan, at ang plano ng kanyang ina—isang plano na magiging matagumpay, anuman ang kapalit. Dinig na dinig iyon ni Charmine, lalo na’t tahimik ang paligid ng Elite Mansyon. Bawat salitang lumabas sa labi nila ay parang patalim na tumusok sa dibdib niya. "

pasalamat nya habang nakakawit ang mga braso sa batok nito. "I'll give everything for you Carmella" sagot nito at hinalikan sya sa mga labi ng kumalas sa pagkakayakap. nakita nyang nagtaasan ang mga kilay ng ilang mga kababaihan doon. pero di nya pinansin, masaya sya at kasama nya si Aiden yon nag importante.

Matamis nga pero para sa kanya ang amoy na hanggang ngayon ay lumabalabas pa rin sa katawan ni Ahleya ay isang amoy na kinamumuhian niya sa lahat. Hindi niya naman talaga ginusto ang sitwasyon niya. Hindi niya ginusto na makipag-sex sa babae na walang pagmamahal na namamagitan sa kanila pero ika nga sa libro na laging pinapabasa sa kanya ng kanyang Ina mula bata pa lamang siya, 'Instincts always win. You can't stop your instincts when you are in front of an Alpha/Omega and more especially when he/she is your fated mate.' The air in the room became frigid and waves of tension emanated

Niyakap niya ako ng mahigpit at ganun din ako. Nagpalakpakan naman ang nakikinig. Naglakad naman ang pamangkin ko dala-dala ang mga singsing. Pero ang mga mata ko ay naka’y Rome, punong-puno ng luha at hindi makapaniwala na pagmamahal na ulit ang tingin ni Rome sa akin. “Bless, O Lord, these rings which we bless in your name. So that those who wear them may remain entirely faithful to each other, abide in peace and your will, and live always in mutual charity. Through Christ our Lord.”

Sa pagkakataong ito, wala nang pag-aalangan, walang pagpipigil , walang takot kundi tapat lamang na pagmamahal. Magdamag na dilat si Amara. Hindi niya magawang ipikit ang mga mata. Ang kaligayahan niya sa muling pagniniig nila ni Anton ay parang bawal na gamot na hindi siya pinatutulog. Magaling na nga si Anton, magaling na ang mahal niya! Malapad ang mga ngiti ni Amara habang tulalang nakatingin sa kesame habang naaalala ang mga narinig na pangako at assurance sa kanya ni Anton kanina na naging masiglang musika na bumubuhay ng kanyang puso.

"I am Lorain G. Andal 16 years old. If you can't chase your dreams then chase me as your dream so that your dreams will come true." Pinalakpakan naming dalawa ni Jeymee ang napakalupit na quote ni Lorain sabay sigaw pa ng malakas bilang pagche-cheer kay Lorain. Nagtawanan at halos magwala na ang buong klase dahil sa kapal ng mukha ni Lorain.

Mabilis akong tumalima sa sinabi ng Amang Hari at nilisan ang lugar na ‘yon. “Isinusumpa ko sa ngalan ng itim na kapangyarihan, lahat ng narito sa Enchantria ay katatakutan ang kanilang mga anyo!” Sigaw ni Vera at pumailanlang ang malakas na halakhak niya sa buong paligid. “Ren passion kommer att bryta din förbannelse. Det finns ingen stirrande form av kärlek!” Sansala ng Amang Hari sa binitiwang sumpa ni Vera.

Iniangat niya ang veil mula sa ulo ko at doon ko nakita ang mga mata niya. Hindi pagmamahal ang nakikita ko sa mga iyon, ang tanging nakikita ko lamang ay galit, poot, at paghihiganti. "You are mine now, Cleonne. At ito ang tatandaan mo, habang nabubuhay ako, hinding-hindi mo mararanasan ang salitang kaligayahan." bulong niya sa akin bago niya tuluyang ilapat ang labi niya sa mga labi ko.

nakangising sabi nito. “Dapat mahalin mo siya nang buong buo yung parang siya lang ang Babae sa buhay mo, yung tipong hindi mo sasaktan ang damdamin niya, kasi alam mo ba ang mga Babae kapag sinaktan, mahirap na ibalik ang pagmamahal na binuo niyo dati, kapag sinaktan mo ang damdamin niya pero napatawad ka nya aasahan mo na hindi na babalik yung dating kayo” seryosong sabi ko dito, dahilan nang pagtahimik nang buong paligid, at kinuha ko ang isang basong punong puno ng red wine at ininom ko ito. Kaagad namang binago ni Ace ang usapan.

Maging ang kanyang sariling estado sa buhay ay kinalimutan niya rin para lang pagsilbihan si Sebastian dahil sa labis na pagmamahal niya rito, hindi sa yamang meron ito. Kailangan ba talaga ang estado pagdating sa pag-ibig? Kapag walang estado sa buhay ang isang tao, hindi na ba dapat mahalin pabalik ng taong mahal niya? Magiging masaya kaya siya kung mamahalin siya pabalik ni Sebastian at ng buong pamilya Vergara kung dahil lang iyon sa estadong meron siya sa buhay?